توسط : در ستایش فیلمی که صدای مردمان ستمدیده غزه شد
در روزگاری که کارگردانی به اصطلاح ایرانی، فیلمی ضد ایران را در ایران و با بازیگران ایرانی میسازد و از فرانسه نامزد جشنواره اسکار میشود، کارگردانی ایرانی فیلمی ایرانی را با بازیگران عربزبان میسازد که روایت ایران را تقویت میکند. فیلمی که افتخار ایران است؛ هم در فرم و هم در مضمون. فیلمی شایسته نمایندگی روایت ایران از غمنامهی غزه برای آزادگان جهان است. فیلمی که برای یکبار هم که شده 75 هزار شهید رسمی در غزه را از عدد خارج میسازد و به تصویر میکشد. «سرزمین فرشتهها» برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین جلوههای ویژه بصری و بهترین طراحی صحنه شد.
سرزمین فرشتهها بهترین فیلم چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر است برای آنکه در فرم یک سروگردن از مابقی فیلمها بالاتر است و در مضمون به بالاترین مضامین، یعنی انسانیت، میپردازد. سرزمین فرشتهها با زبان هنر دردورنج مردمان غزه را چنان به تصویر میکشد که قلب هر آزادهای را به درد میآورد. سرزمین فرشتهها حقیقت همین روزهای غزه است؛ روزهایی که حتی پس از آتشبس هم کشته میگیرد و مردمانی را داغدار میکند. در همین روزهای به اصطلاح آتشبس بیش از 500 شهید که حالا فقط یک عدد نیست، توسط رژیم کودککش صهیونی به شهادت رسیدهاند. منوچهر محمدی در سرزمین فرشتهها همان بازمانده را که شروع کرده بود ادامه میدهد. اتفاقی که خلاء چندین ساله و یا حتی انفعال سینمای ایران نسبت به غزه شجاع را پایان داد.
بابک خواجهپاشا بهترین کارگردان چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر است، نه فقط برای قابهای ماندگار یا روایتی منحصر به فرد از لحظه لحظه زندگی مردمان غزه، نه فقط برای فیلمی که با اختلاف از مابقی فیلمهای امسال در جایگاه بالاتری قرار میگیرد، نه فقط برای فهم دقیق بحران غزه و داستانپردازی آن که نتیجه حضور چندین ماهه در لبنان و اردوگاههای فلسطینی است، نه فقط برای پذیرفتن این بدهی سنگین سینمای ایران به فلسطین، بلکه پرداخت روایت فلسطینی با قاب ایرانی است. فقط یک کارگردان با شرف میتواند سربلند از پس چنین فیلمی برآید. کارگردانی با شرف که جریان فشار آنورآبی را فاشیست میخواند؛ همانهایی که به اربابشان التماس میکنند به ایران حمله کند، خودشان هم به هنرمند ایرانی حملهور میشوند.کارگردانی که اعلام میکند که اگر دشمنان به ایران حمله کنند چون سربهداران مقابلشان میایستد، برای همین باکی از تهدید به مرگ ندارد. کارگردانی که خود را داغدار ملینای سه سالهای میخواند که به دست مزدوران دشمنان ایران به شهادت رسیدهاست. سرزمین فرشتهها ساختن کار هر کسی نیست.
سلاف فواخرجی بهترین بازیگر نقش اول زن چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر است، برای آنکه توانسته زن غزاوی را بازسازی کند. مادری که کودکان غزه فرزند او هستند. زنی که نقشی را بازی کرد که نقش اول فیلم زن بود، در حالی که اکثر فیلمهای جشنواره نقش اول فیلمشان مرد بود و یا برخی اصلا نقش اول زن نداشتند. سلاف فواخرجی با آنکه عرب سوریتبار است، با اختلاف بهترین بازیگر زن ایران است. زنی که به روی صحنه آمد، در حالی که خبری از بازیگران ایرانی نقش اول زن سینمای ایران نبود. سلاف فواخرجی بدون آنکه از گلولههای بزرگترین کودککش دنیا بترسد به روی صحنه آمد و از غم و رنج دائمی فلسطینیان گفت، در حالی که برخی از بازیگران از مزدوران آن کودککش که تنها سلاحشان کامنت و پیامک است ترسیدند و نیامدند.
سرزمین فرشتهها لیاقت بهترین جلوههای ویژه بصری چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر را داشت. فیلمی که هر بمب و موشکی که به روی غزه خراب شده را با بازسازی دقیق خود بر قلب مخاطب آوار میسازد. فیلمی که مخاطب را با ترس کودکان فلسطینی آشنا میسازد. اتفاقی که با تخریب خانه در دقایق اولیه آغاز شد و به شهربازی آخر داستان گره خورد. سرزمین فرشتهها بهترین طراحی صحنه چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر را زمانی دریافت کرد که کمتر کسی باور میکند این فیلم در تهران ساخته شده باشد. حتی شاید باور آن سخت باشد که در ویرانههای غزه ساخته نشده است. فیلمی که اگر کودککشان آن را ببینند، خیال میکنند گروه فیلمبرداری از تونلهای حماس وارد غزه شدهاند، چندین ماه ضبط داشتهاند و پس از آن خارج شدهاند. سرزمین فرشتهها لیاقت سیمرغهای دیگری را هم داشت که احتمالا داوران نتوانستند همه جایزهها را به یک فیلم بدهند. همه بازیگران کودک میتوانستند جایزه نقش مکمل را بگیرند. بهترین فیلمنامه که چنین کودکان را شخصیت پردازی میکند و همچنین بهترین تصویربرداری که چنین قابهایی را به تصویر بکشد.
سرزمین فرشتهها فیلمی ایرانی است و در تاریخ سینمای ایران ماندگار میشود. فیلمی که روایت ایرانی جنایت غزه را به تصویر میکشد. فیلمی که با آنکه احتمالا تحریم خواهد شد، اما وظیفه سینمای ایران است که زمینهساز حضور سرزمین فرشتهها به عنوان نماینده ایران در جشنوارههای بینالمللی باشد. امید است این فیلم در اکران داخلی و بینالمللی بدرخشد. امید است که فاصله زمانی میان این فیلم و فیلم بعدی سینمای ایران با موضوع فلسطین، به اندازه فاصلهی بازمانده تا سرزمین فرشتهها نباشد.
