تحلیلی بر روند اقتصاد جهانی (6)

در قسمتهای قبلی روند اقتصاد جهان توضیح داده شد چگونه اروپا و اکنون آمریکا، 500 سال قبل پس از شکست در برابر مسلمانان، برای دور زدن آنان، با رسیدن به سایر قاره های جهان و استعمار، فقر و عقب ماندگی را بر آنان تحمیل کرده اند. از اواسط قرن گذشته هم که این کشورها با انقلابهای ضد استعماری به استقلال رسیدند، با تحمیل جنگ و تحریم و تهاجم سیاسی، رسانه ای و فرهنگی، مانع پیشرفت آنها شده اند.
اما این بدخواهی و منفعت طلبی محض در روابط با دیگران، در نهایت منجر به تنزل جایگاه غرب در همه صحنه های حیات اجتماعی شده است. از طرفی با سیاستهای نادرست در روابط اجتماعی مانند اولویت کامل انتفاع شخصی بر همه جنبه های دیگر زندگی جمعی، و به ویژه بزرگنمایی و حتی بزرگداشت انحرافات و همجنس گرایی، به از هم پاشیدن خانواده و فرزند آوری رسیده اند. در حالیکه بیماران و منحرفان جنسی در هر جامعه ای، ممکن است یکی دو هزارم کل جمعیت باشند، تبلیغات غرب آنان را به اولویت و حتی مدلی برای مدرنیته مبدل کرده است. لذا از اواسط قرن گذشته، بحران پیری و کاهش جمعیت یک پدیده رایج در جوامع غرب شده و سیاستمداران غربی بدون توجه به خطرات آن، با فشارهای سیاسی، فرهنگی و حتی اهرم سازمانهای بین المللی در صدد صدور این ضایعه به دیگر کشورها بوده اند. لذا برای چاره جویی ناگزیر شده اند از دیگر کشورها مهاجر بپذیرند که این امر نیز به روی کار آمدن دولتهای راستگرای ضد مهاجر مانند ترامپ در سراسر دنیای غرب انجامیده است.
بحرانهای اجتماعی، و از هم پاشی خانواده به مشکلات اقتصادی و کاهش تولید و پیشی گرفتن مصرف بر آن، مانند آمریکا، دامن زده به نحوی که اکنون هر ماهه این کشور مجبور است ده ها میلیارد دلار کسری تجاری داشته باشد. در طرف مقابل، مثلا چین ماه دسامبر گذشته 107 میلیارد دلار مازاد صادرات بر واردات داشت. در قسمتهای قبلی به بسیاری از ابعاد عقب ماندگی دنیای غرب از شرق، با ارائه آمارهای سازمانهای وابسته به خود غرب، پرداخته شد. در این قسمت به یکی از مهمترین تولیدات کشورها که نقش بسیار مهمی در توسعه و رفاه جوامع دارد، یعنی تولید برق جهان میپردازیم. تا یکی دو دهه قبل در این زمینه آمریکا و OECD (باشگاه حواریون غرب) دست کاملا برتر داشته و مثلا آمریکا به تنهایی 4000 میلیارد کیلوات ساعت تولید برق داشت و در برابر آن چین حداکثر به یک هزار میلیارد میرسید. اما در جدول صفحه بعد مشاهده میشود اکنون چین به تنهایی با تولید 32 درصد برق کل جهان (دو و نیم برابر آمریکا) فاصله بسیار معناداری با ابرقدرت قبلی پیداکرده است. هنگامی که به منبع تولید برق توجه شود، این آمارها جالبتر میشود. یعنی تنها تولید برق آبی چین اکنون با 4.4 تراوات ساعت، از کل تولید برق آمریکا (4.38 تراوات ساعت) بیشتر است. همچنین در تولید انرژیهای نو مانند توربین های بادی، چین 40 درصد تولید جهان و یک سوم نیروگاههای خورشیدی جهان را داراست. بعد از چین و آمریکا، هند و روسیه بعنوان سومین و چهارمین اقتصاد دنیا، در تولید انرژی الکتریکی جهان قرار دارند.
نگاهی به این آمارها، جایگاه جمهوری اسلامی ایران را در ردیف دوازدهم دنیا با تولید 383 میلیارد کیلوات ساعت نشان میدهد که علیرغم تمامی مشکلات و موانع ایذایی غرب مانند تحریم، قابل توجه است. با عنایت به داخلی بودن همه مراحل تولید، اهمیت این رتبه بیشتر نمایان میگردد و مایه مباهات هر ایرانی و البته رشک و کوچک انگاری دشمنان کشور است.

تولید برق و خودکفایی در آن مانند تولید خود رو از مهمترین شاخصهای توسعه صنعتی کشورها و امری چند بعدی و مادر در اقتصادها بشمار میرود. زیرا در این جنبه از اقتصاد و صنعت میباید هزاران رشته دیگر همزمان به فعالیت و پیشرفت برسند تا نتیجه نهایی جاصل شود. با ملاحظه همین آمارها میتوان بخوبی دریافت روند اقتصاد جهان با چه سرعتی از غرب به شرق جابجا شده و آینده آن چگونه بنفع مناطقی خواهد بود که قبلا فقط با در یوزگی ار استعمارگران میتوانست اجازه زندگی داشته باشد. اما اکنون فرسنگها از آنان جلو افتاده و در رفاه نیز همینگونه است. البته در این روند باید به وضعیت اسراف در مصرف کشور هم عنایت شود. از دهها سال قبل و به ویژه پس از بحرانهای نفتی و انرژی در غرب، اینکشورها مصارف خود را در پی فشار قیمتهای بالا، بهینه کرده اند. بعنوان نمونه آنان که در اروپا زندگی کرده اند واقفند در زمستانهای بسیار سرد این کشورها با سرمای 20 درجه زیر صفر، تقریبا تمامی خانه ها در طول روز از دمای 20 درجه به بالا اجتناب نموده و حتی شبها، بهنگام خواب دستگاههای حرارتی را برای صرفه جویی خاموش کرده و به رو اندازهای گرمتر روی می آورند. اما در کشور ما منازل و بخصوص ادارات و مراکز عمومی -حتی مساجد- در زمستان از دمای تابستان بهره برده و برای متعادل کردن دما، مجبور به باز کردن پنجره ها میشوند. همین امر در تابستان و با سرد کردن غیر قابل تحمل ساختمانها قابل مشاهده است. چنانچه این اسراف انبوه در مصرف انرژی در ایران، به صرفه جویی مانند اروپا تبدیل شود، سالانه صدها (بله صدها- تعجب نکنید) میلیارد دلار در بخشهای دیگر اقتصاد، قابل سرمایه گذاری خواهد بود.