توسط : وضعیت آزادی زنان در گروهکها
به گزارش عصرایرانیان، مراسم رونمایی از کتاب «قندیل»؛ خاطرات «بهار» عضو سابق سازمان پژاک و به قلم کیانوش گلزار راغب، با حضور حجتالاسلام سید اسماعیل خطیب وزیر اطلاعات، در حوزه هنری برگزار شد.
کیانوش گلزار راغب، نویسنده کتاب «قندیل»، در آیین رونمایی این اثر با اشاره به مسیر شکلگیری آثارش در حوزه کردستان گفت: در ابتدا لازم میدانم از جناب آقای مرتضی سرهنگی تشکر کنم که طی این سالها دست من را گرفتند و همراهی کردند تا بتوانیم پنج اثر درباره کردستان خلق کنیم؛ آثاری که به بخشهایی از تحولات این منطقه پرداخته که کمتر گفته شده بود و در واقع بیان بغضی است که سالها در گلوی من مانده بود.
وی با اشاره به نخستین تجربههای خود در این مسیر افزود: اولین آثار من عصرهای کریسکان، بردهسور و شنام بود؛ آثاری که در قالب یک سهگانه، خاطرات شخصی من و دیگر رزمندگان را روایت میکرد. این کتابها روایت پسرانی است که عمرشان در دل گروهکها سپری شد، شبانه به شهادت رسیدند و هنوز پیکر بسیاری از آنها به کشور بازنگشته و خانوادههایشان همچنان در انتظار بازگشت عزیزان خود هستند.
گلزار راغب ادامه داد: کتاب عصرهای کریسکان پس از انتشار با استقبال خوبی مواجه شد و خوشبختانه مورد عنایت رهبر معظم انقلاب قرار گرفت و ایشان تقریظی بسیار ارزشمند بر این کتاب نوشتند. به واسطه همین اتفاق، بخشی فراموششده از تاریخ دفاع مقدس در کردستان به نمایش درآمد و در معرض دید عموم قرار گرفت.
وی با اشاره به بازخوردهای مخاطبان گفت: پیامهایی که از داخل کشور و بهویژه از خود مردم کردستان دریافت میکنم، اغلب حاوی قدردانی است. بسیاری از خوانندگان عنوان کردهاند که پیش از خواندن این آثار، نگاه بدبینانهای نسبت به کردستان داشتند، اما با مطالعه این کتابها متوجه شدند مردم کردستان تا چه اندازه پای انقلاب ایستادهاند و چه مجادتهایی برای حفظ حتی یک وجب از خاک کشور انجام دادهاند.
این نویسنده افزود: در واقع ما خودمان را مدیون مردم کردستان میدانیم؛ مردمی که همزمان با جنگ با رژیم صدام، در حمایت از نظام جمهوری اسلامی بیشترین شهادتها و رشادتها را به خرج دادند. این آثار باعث شد نگاه بخشی از جامعه از بدبینی به تکریم تغییر کند و حتی خود مردم کردستان نیز از اینکه گوشهای از این تاریخ روایت شده، قدردانی کردند.
گلزار راغب در ادامه با اشاره به دغدغههای بعدی خود گفت: همیشه دلم میخواست فراتر از خاطرات خودمان، بتوانیم به لایههای درونی گروهکها بپردازیم. ما معمولاً گروهکها را از بیرون میبینیم؛ از پوشش رسانهای و ظواهرشان. اما بیان لایههای درونی آنها، نیازمند روایت از درون است.
