زهی خیال باطل

انسان وقتی به اقدامات و کنش های ترامپ و دولت آمریکا نگاه می کند متعجب می شود که چگونه یک دولت با وقاحت و بی شرمی تمام به کشوری دیگر حمله می کند و رئیس جمهور قانونی و منتخب ملتی را می رباید.وقیحانه تر و عریان تر اعلام می کند که چون آمریکا به نفت ونزوئلا نیاز دارد پس حمله می کند، رئیس جمهورش را می دزدد تا منافعش را به هر قیمتی تامین کند. اینجا پایان ماجرا نیست، بلکه وقیحانه تر آن است که ترامپ با انتشار تصویری در شبکه اجتماعی تروث سوشال، خود را به عنوان رئیس‌جمهور ونزوئلا معرفی می کند.بدون هیچ مسامحه ای طاغوت بودن خود را اعلام می کنند. من رئیس همه ام و همه نوکر من.
اگر با دقت بیشتری به تاریخ نگاه کنیم مشاهده می‌کنیم که در گذشته برای دزدی و غارت کردن ملت ها همین مسیر تکرار شده است. حمله آمریکا به عراق به بهانه وجود سلاح کشتار جمعی و سلاح های شیمیایی همین مسیر را طی کرده است؛ در واقع مطلب اساسی این است كه یك هیتلریسم جدید و بسیار خطرناك و وقیح در تاریخ ظهور كرده است. این ها درست مثل هیتلر در مقدمات جنگ جهانی دوم عمل می‌كنند. وقتی در آن زمان هیتلر حملات خود را به كشورهای همسایه‌ی خود در اروپا شروع كرد، كار خود را برای افكار عمومی جهان این‌طور توجیه كرد كه آلمان به فضای حیاتی احتیاج دارد؛ به این معنا كه كشور آلمان برای ملت و رژیم آلمان كوچك است. آن‌ها فضای وسیع‌تری احتیاج دارند تا بتوانند تنفس كنند و زنده بمانند. هیتلر مردم خود و همچنین افكار عمومی را این‌طور توجیه می‌كرد.بوش در حمله به عراق همین روش را دنبال‌کرد و حالا ترامپ با رسوایی ، علنی و عریان اقرار می کند و مسیر همان مسیرگذشته است.
عراق و لیبی نمونه حاضر ، در پیش چشم ما و مردم ونزوئلا قرار دارد. در عراق و لیبی مسیر فشار،تحریم و ارعاب در پیش گرفته شد تا مقاومت دولت و ملت شکسته شود.سلاح و عناصر قدرت را با دستان خود نابود کرده و زمینه حمله نظامی،غارت شدن منابع و ثروت های ملی،قتل و کشتار مردم بی گناه و تکه پاره شدن کشور فراهم گردد. این مسیری است که طاغوت و اعوان و انصارش در طول تاریخ دنبال کرده اند. حالا طاغوتی دیگر در زمان ما عینی و عریان همان مسیر و رفتار را دنبال می کند. تفاوت آن است که در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یک همه ای این جنایت ها با روتوش و بزک حقوق بشر،دموکراسی ، آزادی و ایجاد توسعه انجام گرفت.
در ونزوئلای قبل از چاوز دولت هایی که با آمریکا همسو بودند، حاکم بودند تا منافع آمریکا تامین شود.همان گونه که در زمان طاغوت در ایران رقم می خورد. دست نشانده بودن،نوکر و گوش به فرمان بودن به آمریکا یک اصل در حکومت های طاغوتی ،چه در ونزوئلا و چه در ایران یا هرجایی دیگر است.استقلال،آزادی و حق تعیین سرنوشت اصولی است که طاغوت را خشمگین می کند؛همانگونه که آمریکا را این چنین می کند. پس حق داشتن استقلال، منافی با منافع آمریکاست، هر جا می خواهد باشد؛ایران،ونزوئلا،عراق، لیبی یا گرینلند.
برای از بین بردن و گرفتن استقلال یک ملت همیشه روش و راه های طاغوت یکسان بوده است؛ ایجاد تردید در داشته ها و قدرت ها، تبدیل عناصر قدرت به عناصر ضعف و مسبب مشکلات خواندن،ایجاد ترس و هراس افکنی، چه ترس نظامی یا ترس اقتصادی؛ از بین بردن عناصر قدرت؛ از طریق مذاکره و فریب، از طریق نظامی و وادادگی در داخل. بیشترین و مهم ترین علتی که عناصر قدرت از دست یک ملت خارج شده است؛ابتدا با تردید افکنی و فریب از طریق مذاکره در داخل وادادگی ایجاد می کنند سپس این عناصر قدرت از دست یک ملت خارج کرده و در مرحله بعد حمله نظامی ، غارت منابع و چند پاره شدن کشور صورت می‌گیرد. این همان مسیری است که آمریکا در عراق و لیبی دنبال کرد. ابتدا در داشتن عناصر قدرت تردید ایجاد کرد (توان موشکی و نظامی،هسته ای،نفوذ منطقه ای) سپس مذاکره ، تا با دستان خود ملت عناصر قدرت نابود یا کنار گذاشته شوند و در آخر، حمله نظامی برای تاراج منابع و ثروت ملت ها و ایجاد حکومت دست نشانده وگوش به فرمان، برای تسلط داشتن بر منابع و ثروت ها و همه ای امور ملت یعنی خارج شدن از مدار استقلال و داشتن حق تعیین سرنوشت.این همان جنگ نرم و نبرد روایت است.
حالا ونزوئلا در این بزنگاه تاریخی شاهد همان روند با عریانی و وقاحت تمام است.جهان مشاهده می کند که شعارهای حقوق بشر،مبارزه با تروریسم،دموکراسی و آزادی واژگانی برای فریب افکار عمومی، برای پنهان کردن اهداف پلید طاغوت برای به دست گرفتن استقلال،آزادی و حق تعیین سرنوشت ملت هاست. برای به دست گرفتن منابع و ثروت های ملت ها ؛مانند نظام آپارتاید و برده داری که همه چیز ملک و متعلق به ارباب است حتی جان و زندگی انسان ها چه برسد به منابع و ثروت. این چهره حقیقی تمدن لیبرال دموکراسی و غرب به صورت آشکار است. در این بزنگاه تاریخی به جهان بدون روتوش تمدن غرب خوش آمدید.