سخت ترین سیلی به عریان ترین چهره

مردم ایران بار دیگر این حقیقت را به نمایش گذاشتند که ملت یکپارچه بر هر دشمنی پیروز می شود، حتی در بزنگاهی که دشمن در عریان ترین، خشن ترین و متوحش ترین چهره خود ظاهر شده است. چرا که نقطه بزنگاهی جایی است که قرار است تاریخ رقم بخورد. جایی که قرار است مقاومت یک ملت به ثمر بنشیند و آخرین ضربه ها را بر نظم رو به زوال استعماری و استکباری وارد سازد. جایی که دشمن می داند باید با تمام عِدّه و عُدّه خود به میدان بیاید.
هم شدیدترین تحریم ها با مقاومت مردم به شکست انجامید و هم وحشیانه ترین جنگ ها با اتحاد مقدس ملت به اهداف خود نرسید. و حالا نوبت آن است که به داشته های این ملت حمله کرد، داشته ها و نقاط قوتی که چهل و هفت سال است تمام نقشه ها و تلاش های دشمنان را بر باد داده است و کینه ای عظیم از ملت ایران در دل دشمنانش پدید آورده است.
یکی از مهمترین سرمایه های ملت ایران، دین و ایمان دینی است. حمله به اماکن مذهبی، دلیل روشنی بر شدت حقد و کینه ای است که نسبت باورهای دینی مردم وجود دارد، باورهایی که قرن هاست همچون سدی در برابر سلطه استکباری و استعماری عمل کرده است. همانگونه که در جنگ دوازده روزه به سراغ یکی دیگر از نقاط قوت ملت ایران، یعنی علم و دانش رفتند و دانشمندان را با ارسال جنگنده در کنار خانواده هایشان ترور کردند، اینبار به سراغ دین آمدند و قرآن و مسجد را به آتش کشیدند.
همانگوئه که نظم تمدنی سلطه طلب غربی از پیوند علم و دین واهمه دارد، از پیوند دین و سیاست نیز در هراس است. چرا که پیوند علم و دین، و آمیختگی سیاست و دیانت، پدید آورنده تمدن نوظهوری است که بزرگترین رقیب و جایگزین نظم جاهلی و استعماری غربی حاکم بر جهان است، نظمی که حافظ منافع سرمایه سالاری جهانی است. نظمی که دشمن مردم و مردم سالاری است و به هر طریقی مانع حضور مردم در اقتصاد و سیاست می گردد.
حضور حماسی مردم در 22 دیماه نمایشی پرشکوه از بصیرتی است که حاصل پیوند عمیق دین و سیاست است و شکستی فاحش برای تمام تلاش هایی است که در صدد است حکومت دینی را عامل مشکلات کشور معرفی کند، همانگونه که می خواهد دانش بومی را که عامل پیشرفت است، سبب عقب ماندگی معرفی کند، و توان دفاعی و موشکی را که حافظ امنیت است، عامل جنگ و ناامنی جلوه دهد.
نقش آفرینی مردم همواره باطل کننده همه این کژتابی ها و وارونه سازی های استعماری و استکباری بوده است. و این نقش آفرینی در بزنگاه کنونی، از چنان اهمیتی برخوردار است که می تواند دوشنبه بیست و دوم دیماه سال 1404 را به یک روز تاریخی بدل نماید: روزی که ملت ایران به پا خاست تا خودش تاریخ را رقم بزند. روزی که مردم ایران سیلی سختی به وحشی ترین و عریان ترین چهره نظام سلطه زدند.