توسط : محافل قدرت و ثروت در امتداد دشمن خارجی مردم و خواسته آنان را تحریف نکنند
«آن چیزی که آتش فتنه را زیر پایش خاکستر کرد، مردم بودند» این تنها یک جمله از بیانات رهبر انقلاب به مناسبت 47اٌمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی بود که یک کتاب حرف پشتش دارد. قیام ملت ایران در راه خدا، نهایتا 12بهمن 57 آن مجاهد و عارف الهی را که بنیانگذار نظامی مردمی، مبتنی بر دین و ایستاده در مقابل زورگویی شد، از تبعید 14ساله به کشور بازگرداند و با مشارکت بیش از 98درصدی و رای مثبت بیش از 99درصدی در 12فروردین 58، ملت ایران، جمهوری اسلامی را بدل به مردمیترین حکومت دنیا کردند. ایامالله مختلف در این 47سال نشان داده قاطبه مردم برای آرمانها هنوز در صحنهاند؛ گرچه دشمن آمریکایی-صهیونی یا برخی محافل خاص در داخل بخواهند آنان را تحریف کنند.
همین مردم یک دهه پس از آن رای تاریخی، در تشییع پیکر امام (ره)، با جمعیتی بالغ بر 10میلیون نفر، رکورد بزرگترین تشییع جنازه دنیا را هم به نام خود ثبت کردند و دودهه بعدتر هم جمعیت میلیونی تهران در 9دی 88 و دهها میلیون در سراسر کشور، فریاد زدند که جمهوری اسلامی و شعائر مذهبی خط قرمز آنهاست. در حالی که برخی خواص راه گم کرده بودند و قصد داشتند با تیشه به ریشه اسلامیت و جمهوریت نظام بزنند. جمهوریتی که با مشارکت خیرهکننده 85درصدی در انتخابات سال 88، حتی ادعای دموکراسی کشورهای غربی را نیز به چالش کشیده بود.
مردم با 9دی، شعلههای فتنه شومی که خواص در آتش آن میدمیدند را خاکستر کردند. فتنهای که مستمسکی برای غرب شد تا با ارائه تصویری از ایران که در آن بیثباتی داخلی و نقض حقوق بشر وجود دارد، تحریمهای ضدانسانی خود را توجیه و تشدید کند. حدادعادل، چند سال بعد از فتنه 88 افشا کرد که در سال 89 مایکل لدین، مشاور پیشین شوراي امنيت ملي آمريكا و دستيار وزير دفاع اسبق آمریکا، متنی را در فوربس منتشر کرد و مدعی نامهای ۸ صفحهای شد که از طرف برخی افراد مرتبط با جنبش سبز در آذر ۸۸ به آمریکا و خطاب به هیلاری کلینتون ارسال شد و در آن آمریکا را به تحریم اقتصادی، فشار حداکثری، عدم توافق هستهای و کمک به براندازی جمهوری اسلامی تشویق کردند.
همین بانیان تحریم در دهه نود و با دولتهای روحانی، قوه مجریه را در دست گرفتند؛ نکته قابل تامل هم آن که آغاز این دوران با انتخاباتی بود که فرد پیروز یعنی حسن روحانی، تنها با حدود 260هزار رای بیشتر از 50درصد آرا، به ریاست جمهوری رسید تا حجت تمام کند بر جریانی که اختلاف 11میلیون و 260هزار رای میان نفرات اول و دوم در سال 88 را تقلب میدانستند. اعضای کابینه دولتها که بودند؟ غالبا اعضای ستاد همان کاندیدای مغلوب و فتنهافروز سال 88؛ تا بدین ترتیب و با کارنامه مشخص دهه نود، مشخص شود حتی اگر این جریان 4 سال زودتر و در سال 88 رای مردم را کسب میکردند، چه خروجیای برای کشور به ارمغان میآوردند.
ده برابر شدن نرخ دلار، تعطیلی هزاران واحد تولیدی، دو برابر شدن تعداد تحریمها، تورم 60درصدی و ناترازی بودجه و انرژی در کنار فجایعی چون صبح جمعه آبان 98 و کوره پولسوزی بورس که سرمایه اجتماعی نظام را هدف قرار گرفتند. همگی در عین انتظار برای رفع تحریم رخ داد. اما توافقنامهای که تیرماه 94 امضا شد، با وضع انواع تحریمهای جدید نقض، با خروج یکطرفه ترامپ در اردیبهشت 97 بلاموضوع و با فعال شدن ماشه و بازگشت تمام قطعنامهها در مهر 1404 رسما به تاریخ پیوست. محفلهای غربگرا با تشخیصهای غلط، پیکره اقتصاد ایران را پر از نشتی و حیف و میل کردند و تنها نسخهشان یعنی مذاکره و توافق هم نهایتا منتهی به جنگ و بازگشت قطعنامهها شد.
زخمهایی بر جامعه وارد کردند که همواره زمینه را برای اعتراض به حق مردم فراهم و همزمان مگسهای معاند را برای ایجاد آشوب و پیشبرد پروژه بلعیدن ایران و بازگرداندن همان حکومت فردی، استبدادی، ضددینی و وابسته تهییج میکند. مانند آنچه در جنایات دیماه امسال شاهد بودیم. تروریستهای وابسته به سیا و موساد درصدد بودند کودتا راه اندازند و برای حمله خارجی جاده صاف کنند که ملت ایران نگذاشت. 13روز و 16سال از 9دی گذشت اما مردم همان هستند؛ گرچه خواص بعضا تغییر کرده و دلبسته قدرت و ثروت شدهاند. 22دی ماه امسال میلیونها ایرانی که سختترین شرایط معیشتی را سپری میکنند، برای چه به خیابان آمدند؟
پاسخ این سوال را نه محفلهای غربگرا که نتیجه دولتهایشان تنها ثروت و قدرت آنها را به اوج رسانده، درک میکنند، نه ترامپ و دشمنان خارجی؛ شاهد مدعا هم آن که یکی از روزنامههای متصل به محافل، یعنی هممیهن، بعد از جنگ خیابانی آمریکایی-صهیونی، آشوبگران را مردم نامید؛ که در کنار دیگر مطالب دور از واقعیت، موجب توقیفش شد و یا ترامپ که با همین خطای محاسباتی جدی، بوی کباب به مشامش رسیده بود و حتی مدعی شد فلان شهر از دست حاکمیت خارج شده و تروریستهایی که مردم مینامید، مسلط شدهاند. که البته از این دست مثالها برای هر دو طرف فراوان است.
واقعیت اما در پس جنگجهانی روانی و رسانهای دشمن و امتداد دشمن در داخل، پیش چشمان است؛ با وجود فشار تحریمی و اقتصادی از خارج و بیکفایتی و ناترازی در مدیریت برخی محفلهای خاص که حدود 35 سال پس از انقلاب دولتها را در اختیار داشتهاند، مردم در صحنهاند؛ حضوری که از روز اول تا حالا، علاوه بر مصادیق گفته شده، در تشییع پیکرهای قهرمانانی چون شهید سلیمانی و شهید رئیسی، و در مناسبتهای مختلف مثل 22بهمن و روز قدس تجلی یافته. خواسته آنها هم روشن است: اصل نظام اسلامی را که افتخار ماست، میخواهیم اما خواستار برخورد جدی با افراد و رویههای فاسدی هستیم که ایجاد نابرابری کردهاند.
