هنگام فرار از پاسخگویی

از توهم سرمایه‌گذاری دوهزار میلیارددلاری تا هشدار تورم سه‌هزار درصدی:

۱۷ ماه از دولت کارشناسان می‌گذرد؛ دولتی که حالا و تا لحظه تنظیم این متن، دلار کمتر از ۶۰ هزار تومانی را به ۱۳۰ هزار تومان و سکه ۴۲ میلیونی را به ۱۴۲ میلیون تومان رسانده است. دولتی که با عملیات شبانه‌روزی افراد و زنجیره رسانه‌های حامی، تزیین شد و ماهیت بنفش و دهه‌نودی آن پوشانده شد تا نهایتاً پیروز انتخابات شود. اما حالا همان حامیان، به‌جای عذرخواهی، با پاک کردن حافظه تاریخی، به روال گذشته ژست مخالف دولت و «در کنار مردم بودن» گرفته‌اند. گعده‌ای که با تشخیص غلط، روزگاری رؤیای سرمایه‌گذاری دوهزار میلیارددلاری آمریکا را به مردم می‌فروخت، اما حالا عبده تبریزی، کارشناس اقتصادی پزشکیان در میزگرد انتخاباتی، هشدار تورم سه‌هزاردرصدی برای سال آینده می‌دهد.
عبده تبریزی، یکی از کارشناسان مورد تأیید پزشکیان است که او را در میزگرد اقتصادی دوران تبلیغات انتخاباتی همراهی می‌کرد؛ حالا و با گذشت کمتر از یک‌ونیم سال از دولت مورد حمایتش و بدون عذرخواهی از مردم، در مصاحبه‌ای هشدار داده که امسال تورم به ۶۰ درصد خواهد رسید و با ادامه این وضعیت، سال آینده ممکن است به مرحله‌ای برسیم که تورم دو تا سه‌هزاردرصدی را تجربه کنیم!
کافی است این ادعا را در کنار توهمات نجومی ابتدای دولت بگذاریم؛ جایی که روزنامه «اعتماد»، متعلق به رئیس شورای اطلاع‌رسانی دولت، از سرمایه‌گذاری ۱۰۰۰ میلیارددلاری آمریکا خبر می‌داد، تا شخص الیاس حضرتی که با ۲۰۰۰ و حسین مرعشی که با ۲۵۰۰ میلیارد دلار، بنزین در آتش این محاسبه غلط ریختند؛ محاسبه‌ای که نهایتاً با بمباران در میانه مذاکره و تشدید مشکلات اقتصادی در سایه ناکارآمدی دولت، این روزها حامیان دیروز را به این جمع‌بندی رسانده که باید از این دولت عبور کرد.
علاوه بر عبده تبریزی، آذر منصوری، رئیس جبهه اصلاحات که در انتخابات از پزشکیان حمایت کرده بود نیز درصدد فاصله‌گذاری با دولت برآمده است. او در توییتی نوشت: «تورم مزمن زندگی مردم را فرسوده کرده؛ سفره‌ها کوچک شده و امنیت روانی کاهش یافته است و آینده منبع اضطراب شده؛ مردم خشمگین هستند و این وضعیت قابل دوام نیست؛ کاری بکنید.»
پیش از این نیز آذری‌جهرمی، وزیر ارتباطات دولت روحانی و از بازیگردانان اصلی کمپین پزشکیان، ناگهان در قامت منتقد ظاهر شد؛ آن‌هم با اعتراض به کاهوی کیلویی ۸۰ هزار تومان و این کنایه که «مسئولین مرتباً جلسه می‌گذارند و خب نتیجه نمی‌دهد، دیگر مشکل آن‌ها نیست». این اظهارات با پاسخ تند دولت وفاق همراه شد، تا جایی که جهرمی را وادار کرد بنویسد: «می‌فرمایید خفه شویم و از این دولت گلایه نکنیم؟ امتحان می‌کنیم و از امروز خفه می‌شویم، ببینیم چه گلی به سر مملکت می‌زنند؟»
دیگر حامیان نیز یکی‌یکی در صف انکار ایستادند؛ ظریف گفت: «تعداد کمی از اعضای دولت همان‌هایی هستند که ما پیشنهاد کردیم»، در حالی که پیش‌تر و در حین انتخاب کابینه نوشته بود نزدیک به ۷۰ درصد وزرا و معاونان رئیس‌جمهور نتیجه پیشنهادهای کارشناسی روند تحت هدایت او بوده‌اند. فلاحت‌پیشه، پس از ۳۰ سخنرانی انتخاباتی در حمایت از پزشکیان، گفت: «شرمنده مردم هستم… آقای پزشکیان، یک دور ریاست‌جمهوری به سر شما زیاد است». فیاض زاهد نیز که روزگاری با بغض در شوهای تبلیغاتی حاضر می‌شد، نوشت: «شرافتم در گرو بیان حقیقت است… به سهم خودم شرمنده‌ام» و استعفا داد.
زنجیره روزنامه‌های حامی دولت، مانند «سازندگی» و «هم‌میهن»، در ایام انتخابات تیترهایی هیجانی در حمایت از پزشکیان می‌زدند و برای او سنگ‌تمام گذاشته بودند؛ تیترهایی مثل: «امید ایران»، «امین بازار»، «و اینک شما»، «کار را تمام می‌کنیم»، «ایران جدید»، «دوباره اصلاحات» و «آینده ایران در گرو رأی دادن شماست». اما حالا تیتر می‌زنند «شیر، بی‌شیر»، زیرا آن دولت رؤیایی حتی در تأمین غذای دام و طیور هم به مشکل خورده است و از احتمال دستاورد غرورآفرینِ شکستن رکورد تورم در سال جاری می‌گویند.
آنچه امروز رخ داده، صرفاً شکست یک دولت نیست؛ فروپاشی یک روایت است. روایتی که با وعده‌های نجومی، بزک رسانه‌ای و حذف حافظه تاریخی پیروز انتخابات شد و حالا همان معمارانش، بدون پذیرش مسئولیت، در نقش منتقد ایستاده‌اند. مردمی که روزی مخاطب رؤیاهای سرمایه‌گذاری هزاران میلیارددلاری بودند، امروز باید هشدار تورم چندصددرصدی بشنوند. عبور حامیان دیروز از دولتی که خود ساخته‌اند، تکرار یک الگوی ضدمردم است؛ الگویی که هزینه‌اش را همیشه مردم می‌پردازند و نفعش را محافلی می‌برند که با ارتزاق از بی‌نظمی حاصل دولتی که فاقد اشراف و تسلط بر مسائل کشور است، بر ثروت و قدرت خود می‌افزایند.