نشان مُقَدس

امانتِ شهیدان، نشانِ توحید و سند 47 سال استقلال

امروز، این شماره از «عصر ایرانیان» نطق را گشوده و تیتر یکِ خود را به تمام‌قامتیِ پرچم شریف ایران اسلامی سپرده است؛ چرا که در غوغای کلماتِ واژگون، این نشانِ قدسی است که فصل‌الخطاب و تجلی‌گاه حقیقت است. ما امروز با تصویری فراتر از یک نمادِ ملی روبروییم؛ این قابِ سبز و سپید و سرخ، نه یک پارچه‌ی تزئینی، که تجمیعِ هزاره‌ها حیا، سده‌ها پایداری و دهه‌ها اقتدارِ برخاسته از مکتب است. پرچمی که از خونِ پاکِ شهیدانِ نهضت تا غبارِ گرمِ جبهه‌های جنوب و تا اوجِ قله‌های رفیع علم و فناوری، سایه‌بانِ ابدی این خاک بوده، اکنون پیش روی شماست؛ نشانه‌ای از شکوهِ تمدنی که هیچ تندبادی نتوانسته است آن را مرعوب یا لرزان کند.

در میانه‌ی این بیرق، نام شریف «الله» می‌درخشد؛ نامی که قلبِ تپنده‌ی هویت ماست. این نه فقط یک کلمه، که مرزِ میان بندگی و آزادگی و رمزِ پیروزی ملتی است که جز در برابر خالق خویش سر خم نکرد. اهانت به این پرچم، جسارت به ساحتِ توحید و توهین به غیرتِ ملتی است که هویت خود را با ذکر خدا پیوند زده است. بدخواهان بدانند، دستی که به سوی این نامِ جلاله دراز شود، پیش از هر اقدامی، در پیشگاه پیشانی‌نوشتِ محتومِ تاریخ شکسته است.

ما نیک می‌دانیم که این هتک‌حرمت‌های سازمان‌یافته، نه یک اتفاقِ کور، که برآمده از اتاق‌های فکر فتنه‌ی آمریکایی است. آن‌ها که در میدانِ نبردِ اراده‌ها شکست خورده‌اند، اکنون با لجن‌پراکنی به سوی این نمادِ مقدس، به دنبالِ «عادی‌سازیِ خیانت» و زمینه‌سازی برای توجیه اقداماتِ ضدایرانی خویش هستند. دشمن می‌خواهد با شکستن حرمتِ پرچم، ابهتِ ملت را در هم بشکند تا راه برای دست‌اندازی به استقلال و خاکِ این مرز و بوم هموار شود. اما این پرچم، سنگرِ مستحکم ماست.

این «قاب ماندگار»، پاسخِ صریح و کوبنده‌ی ما به حقارتِ مزدوران و فریب‌خوردگانی است که خیال کرده‌اند با پف کردن به خورشید، می‌توانند حقیقتِ اقتدارِ ملتی را که نصرتِ الهی پشتیبان اوست، خدشه‌دار کنند. این پرچم، تا برافراشتنِ بیرقِ نهایی حق در جهان، بر فرازِ دست‌های لرزانِ دشمنان و بر شانه‌های استوارِ جوانانِ غیور این سرزمین، برافراشته خواهد ماند.

تحریریه عصرایرانیان
5 اسفند 1404