پایان دوران «همه چیز هماهنگ است»

علی‌الاصول وقتی امام جامعه می‌گوید من نظری دیگری داشتم مثل این نیست که کسی بگوید من از رنگ سبز خوشم می‌آید نه رنگ زرد!به این معناست که نظر من این است که این راه غلط و باطل است و راه دیگری درست است.
راه غلط چرا غلط است؟ چون پر ضرر است.
یعنی سم است. یعنی غیرشرافتمندانه است. یعنی مضر است. یعنی غیرعاقلانه است.
یعنی خسارت محض است. یعنی سود ندارد برای ما و برای دشمن سود دارد.
حال سوال این است که آیا با وجود علم و یقین ما به چنین نتایجی باید بنشینیم و منتظر دیدن اثرات منفی آن باشیم؟
کدام عاقلی چنین می‌کند؟
امامِ جامعه راه درست را نشان دادند و راه غلط را نشان دادند!
اِمّا شاکرا و اِمّا کفورا…
این شکر باید شکر عملی باشد
نباید مسئولین پیام بدهند و تشکر کنند از اینکه راه غلط به آنها نشان داده شده و به راه غلطشان ادامه دهند.
باید مسیر خویش را تغییر دهند.
باید از نظر بازگردند چرا که با “علم” با نظر “امام” مخالفت کردند!
وظیفه مردم نیز مشخص است.
باید مطالبه کنند این تغییر مسیر را!
وگرنه ما هم مثل همان‌ها می‌شویم.
تا پیش از این اگر یقین هزار در صدی نداشتیم کدام مسیر درست است اما مطالبه می‌کردیم مسیر مطلوب امام را اکنون که یقین داریم!
عجیب است!
نکند پیش از این برای نفسمان قلم می‌زدیم و فریاد می‌کشیدیم و اکنون که مشخص شد به لطف خدا راه درست را انتخاب کردیم دیگر نیاز نیست آن را بپیماییم؟
این چه حرف اشتباهی است که برخی می‌گویند چون امام فرموده‌اند منتظر تحقق شروطیم پس منتظر تحقق شروط می‌مانیم!!!
پس باید بنشینیم و محقق نشدن شروط را ببینیم و بعد هم لابد بگوییم دیدید ما راست می‌گفتیم!!!

منافع ملی اهمیتی ندارد؟
باید خسارت ببینیم تا دوباره بفهمیم؟
باید تجربه کنیم دوباره؟
هیهات منا الذله که دوباره بنشینیم و عقل و ایمانمان را تعطیل کنیم و تجربه کنیم!
مسئولین باید دست بکشند از این خطا!
مگر منافع ملی جای خطا و آزمون صدباره اینهاست؟
اینکه امام جامعه در همین حدِّ “اعلام نظر خودش” هم جلو آمده و از جان و اعتبارش هزینه کرده به خاطر کوتاهی ماست و بیش از این تکلیفی ندارد.
لابد منتظرید امامتان یک تنه در مقابل تمام این جریان بایستد و باز هم تماشا کنیم و هورا بکشیم یا سکوت کنیم؟
تکلیف ما بر مبنای مطلوب ولیّ‌خداست نه واکنش ایشان به تحمیل .
خلاصه کلام
اجازه نمی‌دهیم ۱۶۹ تبدیل شود به یک عدد!
بلکه ۱۶۹ پایان یک جریان خواهد بود.
جریانی که قرار گذاشته بگوید چشم و برود کار خودش را انجام دهد.
این بار فرق می‌کند آقایان!
با مردم مبعوث‌شده‌ای طرف هستید که سلاح خیابان در دستشان است. سلاح ایمان و بصیرت و شجاعت و عشق به ولایت.