اوایل که بازنویسی قانون حجاب ماجرای هر جلسه ای شد، مدام گفتیم مشکل از قانون نیست اما متاسفانه دوستان ساده اصولگرا، بازی تغییر قانون را جدی گرفتند و ماه ها ماجرای حجاب تعطیل شد.
بعد مدتی هم که این قانون با سروصدای الکی و بی فایده در مجلس تصویب شد، بازی منتسب به شعام را شاهد بودیم.
ماجرایی که حداقلی از شفافیت را در برجسته ترین وصیت نامه شهدا ندارد.
نه در جلسه رسمی شعام رأی گیری شده و نه یک صفحه بابت منع دبیر شعام متنی منتشر شده و نه معلوم است چطور دبیر شعام می تواند مانع قانون حجاب شود.
بازی گرفته شدن حقوق زنان البته در کشور ما ماجرایی تکراری است.
یک روز تصویب میکنیم دو بچه کافی است و زنان را بابت مادری سرکوب میکنیم و انواع اعتبارات اجتماعی را به زنان بی توجه به مادری اختصاص می دهیم، فردا روز به شدت تأکید می کنیم مادری واجب است و …
بی سرو ته ترین برنامه ها را در معاونت زنان مشاهده می کنیم.
معاونتی که در دوره اصولگرایی دغدغه اش می شود تماشای فوتبال مردان برای زنان و در دوره اصلاحات می شود، سوار کردن ما بر ترک موتورها.
امروز هم که بر کف خیابان شاهد بدن لخت زنان تن فروش و دختران جوگیر این فضای اجتماعی هستیم، حجم زیادی از مردسالاری را در رها شدن ماجرای تحقیر تن و بدن حراج شده زن ایرانی، در جامعه شاهدیم.
چرا زمانی که مردان جامعه در دسترسی به اندام رایگان زنان، راحت شده اند، داد از هیچ نهادی بر نمی خیزد؟
آیا باور کنیم که فقط دولت در جمهوری اسلامی متولی حجاب است؟
ایا ده ها نهاد انقلابی که ردیف بودجه فرهنگی و اختیارات بدون تکیه به دولت دارند، اینجا هیچ اختیاری ندارند؟
آقایان باز هم باید اسیر مواجهه سلیقه ای شما با هویت زن ایرانی باشیم؟
توقع دارید بعد از مدتها عادت اجتماعی به برهنگی، مجدد قانون حجاب را بتوانید با چه حربه ای اجرا کنید؟ شفاف بگویید سر تاراج بدن دختران وطن، به وفاق رسیده اید؟
در ماجرای مردسالاری امروز و رها کردن بدن دختران، همان ها که بودجه های کلان فرهنگی را در موضوعات مهم هویت بخش زنان به حداقلهای بی ربط به نیاز زنان، تقلیل دادند، هم کنار پزشکیان مقصرند.
همان برادرانی که در فضای بازی اصولگرایی در کلان تصمیم سازی های نظام هم حاضر نشدند حداقل های تصمیم گیری عرصه زنان را با خود زنان به اشتراک بگذارند، هم در این نمایش بی متولی رها شدن موضوع زنان مقصرند.
این مردسالاری حاکم بر مدل مدیریت اجتماع در عرصه هویت زنان، دامن گیر همه این بزرگواران خواهد شد.
نه تنها این دولت چوب سخت الهی، در بی توجهی به تحقیر حریت زن ایرانی را خواهد خورد، بلکه بزرگانی که گفتند اولویت به این مسائل نیست و راحت از مقولات الگوسازی زنان گذشتند هم چوبش را خواهند خورد.
نه اقتصاد با بی حجابی و برهنگی درمان شد، نه این بی قانونی وحدتی ایجاد کرد بلکه تحلیل همه این شد که جامعه دوقطبی شده، و این مصداق همان «نسوالله فانساهم انفسهم» هست که مسببان مسأله برهنگی، معلولی را که خود بنیان گذاری کردند یعنی دوگانه شدن ظاهر زن را به گردن دیگران اندازند.
«از نشانههای مردسالارىِ غربیها همین است که زن را برای مرد میخواهند؛ لذا میگویند زن آرایش کند، تا مرد التذاذ ببرد! این #مردسالاری است، این #آزادی_زن نیست؛ این در حقیقت #آزادی_مرد است. میخواهند مرد آزاد باشد، حتّی برای التذاذ بصری؛ لذا زن را به #کشف_حجاب و #آرایش و تبرّج در مقابل مرد تشویق میکنند! البته این خودخواهی را بسیاری از مردان در جوامعی که از دین خدا بهرهمند نبودند، از دورانهای قدیم هم داشتند، امروز هم دارند؛ غربیها هم مظهر اعلای این بودند. پس، این مسأله که زن به سمت معرفت، علم، مطالعه، آگاهی، کسب معلومات و معارف حرکت کند، باید در میان خودِ بانوان خیلی جدّی گرفته شود و به آن اهمیت بدهند. ۱۳۷۶/۰۷/۳۰»
آیا اگر مسأله امروز به جای رها شدن تن نمایی دختران شهر، کم شدن بخشی از حقوق آقایان مسئول در عرصه کنش سیاسی و یا بلکه حقوق اقتصادی بود، هم آنقدر ساکت و راحت نشسته بودند؟ این سکوت همه جانبه مسئولان، همان مردسالاری غربی نیست؟ از تحقیر هویت زنان و تقلیل دختران به نمایش جذاب بدن برای مردان، ناراحت نیستید؟
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید