بحران در زرادخانه آمریکا

اعتراف CBS هم‌زمان با افزایش چشمگیر اصابت موشک‌های ایرانی: آمریکا دیگر قادر به ادامه روند فعلی مصرف مهمات نیست

آمریکا و متحدانش سالانه نزدیک به ۱۵۰۰ میلیارد دلار بودجه نظامی در اختیار دارند، اما امروز یک رسانه جریان اصلی آمریکا به نقل از مقام‌های نظامی و اطلاعاتی این کشور گزارش می‌دهد که واشنگتن دیگر قادر نیست با نرخ فعلی، مهمات هدایت‌شونده دقیق خود را مصرف کند. به گفته این منابع، صنایع دفاعی آمریکا نیز توان تولید موشک با سرعت لازم برای جبران ذخایر مصرف‌شده را ندارد و همین مسئله به یکی از مهم‌ترین نگرانی‌های دولت ترامپ تبدیل شده است.
اهمیت این گزارش در جزئیات آن است. CBS می‌نویسد آمریکا برای جلوگیری از خالی شدن زرادخانه خود، استفاده گسترده از موشک‌های راهبردی Tomahawk و JASSM را کاهش داده و بیش از گذشته به بمب‌های JDAM و SDB متکی شده است. هم‌زمان، حملات آمریکا نیز بیش از گذشته بر اهداف نزدیک به سواحل ایران متمرکز شده تا نیاز به نفوذ هواپیماها به عمق خاک ایران و استفاده گسترده از تسلیحات دورایستا کاهش یابد. این گزارش همچنین از محدود بودن ذخایر موشک‌های ATACMS خبر می‌دهد و تأکید می‌کند که بزرگ‌ترین بحران، کمبود موشک‌های رهگیر پاتریوت و THAAD است؛ موشک‌هایی که برای مقابله با حملات موشکی و پهپادی با سرعتی بسیار بیشتر از ظرفیت تولید صنایع دفاعی آمریکا مصرف می‌شوند.
ابعاد بحران زمانی روشن‌تر می‌شود که CBS به نقل از ارزیابی مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS) می‌نویسد آمریکا تاکنون بیش از هزار موشک تاماهاوک و ۱۱۰۰ موشک JASSM مصرف کرده و جایگزینی آن‌ها حدود چهار سال زمان نیاز دارد. همچنین تولید دوباره موشک‌های رهگیر THAAD، Patriot و SM-3 ممکن است تا پنج سال طول بکشد. به بیان دیگر، مسئله فقط هزینه جنگ نیست؛ بلکه زمان طولانی لازم برای بازسازی زرادخانه آمریکاست.
گزارش CBS نکته مهم دیگری را نیز آشکار می‌کند؛ پنتاگون برای ادامه جنگ، بخشی از ذخایر موشک‌های رهگیر خود را از منطقه هند و اقیانوس آرام به خاورمیانه منتقل کرده است؛ اقدامی که به اعتراف همین گزارش، حاشیه امنیت آمریکا در برابر چین را کاهش داده و فرماندهان آمریکایی را ناچار کرده میان جنگ با ایران و آمادگی برای مهار چین دست به انتخاب بزنند. این گزارش همچنین یادآور می‌شود که «البرج کولبی» معاون سیاست‌گذاری وزارت دفاع آمریکا پیش‌تر هشدار داده بود: «موشکی که در یک جبهه مصرف شود، دیگر در جبهه‌ای دیگر قابل استفاده نیست.» به نوشته CBS، نگرانی امروز مقام‌های آمریکایی دقیقاً ناظر به همین واقعیت است؛ اینکه ادامه جنگ با ایران، بخشی از تسلیحاتی را مصرف می‌کند که در صورت رویارویی احتمالی با چین به آن نیاز خواهند داشت.
این اعترافات در حالی منتشر می‌شود که در دور جدید درگیری‌ها، پس از ازسرگیری جنگ در پی فروپاشی آتش‌بس، گزارش‌های میدانی از افزایش دقت و اثربخشی حملات موشکی ایران حکایت دارد. ناظران محلی در اطراف برخی پایگاه‌های آمریکایی نیز از کاهش محسوس توان رهگیری سخن گفته‌اند و معتقدند حتی در مواردی که موشک رهگیر شلیک شده، موشک‌های ایرانی با دقت قابل توجهی به اهداف خود اصابت کرده‌اند. اگر این روند ادامه یابد، فشار بر سامانه‌های دفاعی آمریکا بیش از پیش افزایش خواهد یافت.
واقعیت آن است که جنگ نامتقارن، دقیقاً برای تحمیل چنین هزینه‌ای طراحی می‌شود؛ راهبردی که طرفی با منابع محدودتر، طرف مقابل را وادار می‌کند برای مقابله با هر حمله، چندین برابر هزینه کند و در نهایت با فرسایش ذخایر راهبردی روبه‌رو شود. گزارش CBS را می‌توان نشانه‌ای از همین فرسایش دانست.
دریاسالار «ساموئل پاپارو» فرمانده نیروهای آمریکا در منطقه هند و اقیانوس آرام نیز پیش‌تر در کنگره اعتراف کرده بود افزایش ظرفیت تولید موشک‌هایی مانند تاماهاوک و JASSM دست‌کم یک تا دو سال زمان می‌برد و تصریح کرده بود: «این زمان به اندازه کافی سریع نیست.» این ارزیابی نیز نشان می‌دهد حتی فرماندهان ارشد ارتش آمریکا، محدودیت ظرفیت تولید و بازسازی زرادخانه این کشور را یک چالش جدی می‌دانند.
در چنین شرایطی، هرگونه محاسبه‌ای که بر این فرض استوار باشد که می‌توان با دادن فرصت، آتش‌بس‌های موقت یا توافق‌های شکننده، طرف مقابل را از فشار خارج کرد، نیازمند بازنگری جدی است. تجربه سال‌های اخیر نشان داده است که توافق‌های موقت، به‌تنهایی تضمینی برای پایان رویارویی نبوده‌اند و مخالفان این نگاه معتقدند هر وقفه‌ای که به بازیابی توان نظامی طرف مقابل بینجامد، می‌تواند در معادلات جنگی به سود او تمام شود.
گزارش CBS، فارغ از هر برداشت سیاسی، یک پیام روشن دارد: حتی قدرتمندترین ارتش جهان نیز در برابر یک جنگ فرسایشی و پرهزینه، با محدودیت‌های واقعی در تولید، ذخیره‌سازی و جایگزینی تسلیحات روبه‌رو است؛ واقعیتی که تا چندی پیش کمتر رسانه‌ای در آمریکا حاضر بود آن را با چنین صراحتی بیان کند.