برگزاری مراسم چهلمین روز تدفین آقای شهید ایران در سراسر کشور
چهلمین روز تشییع و تدفین پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی، در حالی در مصلای امام خمینی(ره) تهران برگزار شد که فضای مراسم بیش از آنکه صرفاً یادآور یک فقدان باشد، بازتابدهنده مطالبهای بود که از روز تشییع پیکر شهید در میان مردم شکل گرفته و تا چهلم ادامه یافته است؛ مطالبه خونخواهی و انتقام.
مراسم روز سهشنبه با حضور هزاران نفر از اقشار مختلف مردم و جمع گستردهای از مسئولان لشکری و کشوری، از جمله سران سه قوه، برگزار شد. حضوری که نشان میداد چهلم رهبر شهید تنها یک آیین مردمی و مذهبی نیست، بلکه به صحنهای برای بازخوانی یک رخداد مهم و پیامدهای آن تبدیل شده است.
اما شاید مهمتر از چهرههای حاضر، صدای مردمی بود که در شبستان مصلا و در میان جمعیت، بر یک خواسته مشخص تأکید میکردند. شعارهای «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر اسرائیل» و «هیهات منا الذلة» در کنار شعار «عهد ما با امام، انتقام انتقام» طنین انداخت. در نقطهای دیگر، شعار «حَیَّ عَلَیَ الْقِصاص» فضای مراسم را تحت تأثیر قرار داد؛ شعاری که معنای آن روشن بود: مطالبه خونخواهی همچنان زنده است.
این فضا در شعرخوانی مداحان نیز خود را نشان داد. مهدی رسولی با اشعاری درباره خونخواهی رهبر شهید و ظالمستیزی، همان ادبیات حماسی روزهای پس از شهادت را دوباره به میان جمعیت آورد؛ از جمله با این عبارت: «خونخواهی آقا دلیل بعثت ماست». در بخش دیگری از شعرخوانی نیز با تعبیر «ما یار این مظلوم، ما ظالمستیزیم؛ باید که خون قاتل او را بریزیم»، بر مفهوم خونخواهی تأکید شد.
در میان این اشعار، یک مضمون دیگر نیز اهمیت ویژهای داشت؛ مهدی رسولی خواند: «لبیک یعنی با امینالله بودن، بعد از علی با مجتبی همراه بودن»؛ عبارتی که در فضای مراسم بهعنوان اشارهای به تداوم بیعت و همراهی با حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای پس از رهبر شهید فهمیده شد. به این ترتیب، مراسم چهلم در کنار سوگ و خونخواهی، حامل پیام دیگری نیز بود: تأکید بر تداوم مسیر رهبری و وفاداری به آن.
حجتالاسلام حاجعلیاکبری، سخنران مراسم، نیز تلاش کرد این نگاه را در قالبی کلانتر توضیح دهد. او شهادت رهبر شهید را پایان یک مسیر ندانست، بلکه آن را «سرآغاز فصل جدیدی از رسالت الهی» توصیف کرد و گفت این شهادت، بعثت و رستاخیزی عظیم در میان ملت ایران، ملتهای منطقه و آزادیخواهان جهان ایجاد کرده است؛ رستاخیزی که به گفته او، همچنان درس ایستادگی، قیام و مقاومت را زنده نگه داشته است.
حاجعلیاکبری در بخش دیگری از سخنان خود، انتقام و اخذ غرامت از متجاوزان را مطالبه محوری این مرحله دانست و آن را در چارچوب دستیابی به بازدارندگی کامل قرار داد. این سخنان در واقع همان چیزی را صورتبندی کرد که در شعارها و اشعار مردم نیز تکرار میشد: خونخواهی نباید صرفاً در حد یک احساس باقی بماند.
این نقطه، شاید مهمترین پیام چهلم رهبر شهید باشد؛ انتقام، خواست مردم و وظیفه مسئولان است. مردمی که در تشییع پیکر رهبر شهید، پرچمهای سرخ خونخواهی را بر دست گرفتند، در چهلم نیز نشان دادند که با گذشت زمان، این مطالبه از میان نرفته است. چهلم قرار نبود پایان سوگ باشد؛ بلکه یادآوری دوباره این مطالبه بود که خون رهبر شهید نباید در گذر زمان به خاطرهای تاریخی تبدیل شود.
از این منظر، پاسخ به این خون فقط ادای دین به گذشته نیست؛ به آینده نیز مربوط میشود. اجرای انتقام و تحمیل هزینه واقعی به دشمن، بخشی از منطق بازدارندگی است. اگر دشمن بداند تجاوز و ترور یک رهبر و شهادت مردم و نیروهای کشور بدون پاسخ نمیماند، محاسبه او برای تکرار چنین اقدامی در آینده تغییر خواهد کرد.
چهل روز پس از آن تشییع تاریخی، پرچمهای سرخ خونخواهی هنوز بر زمین نیفتادهاند؛ شعار «انتقام انتقام» هنوز شنیده میشود و «حَیَّ عَلَیَ الْقِصاص» هنوز در فضای مراسم طنینانداز است. پیام این چهلم، در نهایت یک مطالبه روشن است: خون رهبر شهید نباید فراموش شود و انتقام آن، هم خواست مردم است و هم مسئولیتی که بر دوش مسئولان قرار دارد؛ مسئولیتی که تحقق آن میتواند هزینه تکرار چنین جنایتی را برای دشمن چنان سنگین کند که امنیت ایران در آینده تضمین شود.
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید