دشمن مشغول جنگ است و وزیر خارجه مشغول بازارگردی!

یادداشت از هاشم هاشم‌زاده – استان قم؛ شهر قم

آسمان منطقه
پر از دود موشک‌هاست
و خبرِ اشغالِ تپه‌های راهبردیِ علی‌الطاهر
می‌آید…

مردم نگران‌اند!
دشمن جلو آمده
و جبهه درگیر است…

اما آن‌طرف
تصاویرِ وزیر خارجه
در کنار همسر محترم‌شان
در حال بازارگردی منتشر می‌شود!

حالا ممکن است بگویند:
نیت خیر بوده…
برنامه از قبل تنظیم شده…
کار شخصی بوده…
انجمن خیریه بوده…
و امثال این توجیهات.

اما مسئله
«نیت» نیست!

مسئله
«پیام» است.

در چنین روزهایی
اگر دشمن
از هر تصویر
یک روایت بسازد
و مردم
از هر تصویر
یک پیام دریافت کنند،
دیگر نمی‌شود گفت:
«منظوری نداشت!»

در سیاست
گاهی
منظور مهم نیست؛
برداشت مهم است.

در جنگ
گاهی
یک تصویر
از صد بیانیه گویاتر است.

دشمن در حال تهدید است
و ما باید
تصویرِ آمادگی نشان بدهیم؛

مردم نگران‌اند
و ما باید
تصویرِ همدلی و حضور نشان بدهیم؛

جبهه درگیر است
و مسئول ارشد دیپلماسی
باید نشان بدهد
که شرایط را
با تمام وجود
درک کرده است.

نه اینکه
ازآن مدعی مسؤولیت مربوطه و مدعی دیپلم‌آسی
در حساس‌ترین مقطع
تصویری منتشر شود
که شائبه‌ی
بی‌خبری
یا بی‌تفاوتی ایجاد کند!

این را هم باید فهمید:

هر اشتباهی
«ساده‌لوحی» نیست.

هر بی‌دقتی
«بی‌تجربگی» نیست.

هر بار که یک مسئول
در شرایط حساس
همان خطای قبلی را تکرار می‌کند،
دیگر نمی‌شود
همه‌چیز را گذاشت پایِ
«نمی‌دانست»
و «منظوری نداشت»!

یک بار
ممکن است ناشی‌گری باشد.

دو بار
ممکن است بی‌دقتی باشد.

اما وقتی
در بزنگاه‌های حساس،
«نشانه‌ها» بارها
اشتباه انتخاب می‌شوند،
باید پرسید:
آیا هنوز با ناشی‌گری طرفیم
یا با ضعفِ تشخیص؟

و از آن مهم‌تر:
تپه‌های علی‌الطاهر
فقط چند کیلومتر خاک نیستند.

وقتی یک نقطه‌ی راهبردی
در منطقه سقوط می‌کند،
موضوع فقط
نقشه‌ی لبنان نیست؛
موضوع
معادله‌ی امنیتی منطقه است.

در چنین شرایطی
دیپلماسی عمومی
لازم است؛
اما هر کاری
هر زمانی
دیپلماسی عمومی نیست!

گاهی
حضور در کنار خانواده شهداء
یک پیام است.

گاهی
حضور در کنار مردم
یک پیام است.

گاهی
حضور در مناطق حساس
یک پیام است.

و گاهی
یک تصویر نامناسب
خودش تبدیل می‌شود
به یک پیام!

پس مسئله
بازار رفتن یا نرفتن نیست.

مسئله
قابِ تصویر است.

مسئله
زمانِ تصویر است.

مسئله
شرایطِ کشور است.

مسئله
این‌است‌که:
وقتی دشمن، شمشیر کشیده،
مسئول باید بداند
کدام تصویر
آرامش می‌دهد
و کدام تصویر
حاشیه می‌سازد.

چون در روزهای عادی
ممکن است بگوییم:
«اشتباه بود…
منظوری نداشت…
شرایط جور نبود…»

اما در روزهای بحران
هزینه‌ی
«منظوری نداشت»
را مردم می‌پردازند!

و این‌جا دیگر
بحثِ سلیقه نیست؛
بحثِ تشخیصِ موقعیت است!!!