یادداشت از حبیب عباسی – قم
نقدی بر حضور تأملبرانگیز دیپلمات ایرانی در سخنرانی ترامپ در سازمان ملل و تبعات راهبردی آن
ضربالمثل معروف «حرمت امامزاده را باید متولی نگه دارد»، این روزها مصداق بارز رفتار یکی از اعضای هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد است. در شرایطی که دونالد ترامپ در حال سخنرانی و تکرار توهینها و تهدیدهای همیشگیاش علیه ایران بود، برخلاف رویه معمول و درحالیکه انتظار میرفت تیم دیپلماتیک صحن را ترک کنند، این دیپلمات در سالن ماند. نشستن او با چهرهای خونسرد و بیتفاوت در زیر بارش توهینهای رئیسجمهور آمریکا، نه تنها موجب وهن ایرانیان و جریحهدار شدن غرور ملی شد، بلکه دستمایه تمسخر رسانههای خارجی نیز قرار گرفت.
برخی در توجیه این اقدامِ عجیب ادعا کردهاند که وی مسئول پوشش سخنرانیها بوده و برای انعکاس مطالب ترامپ باید در سالن حضور میداشته است. در پاسخ به این عذر بدتر از گناه باید گفت که در تصاویر منتشر شده، کمترین اثری از تلاش ایشان برای یادداشتبرداری یا ثبت وقایع دیده نمیشود. مضاف بر اینکه در عصر ارتباطات، امکان پیگیری و ضبط سخنان سخنرانان در فضای خارج از سالن و از طریق مانیتورها به راحتی فراهم است و هیچ الزامی به حضور فیزیکی و مشروعیتبخشی به تریبون دشمن وجود ندارد.
وقتی ما از هیئت دیپلماتیک کشورهای دوست و همپیمان —مثلاً کشور عراق— توقع داریم که به احترام خونِ به ناحق ریختهشدۀ رهبر شهید ما و سرداران شهید و هزاران قربانی تروریسم، به هنگام سخنرانی این قاتلِ جانی، صحن را ترک کنند، آیا خروج نماینده کشور خودمان توقع گزافی است؟ نمایندهای که با بودجه بیتالمال همین ملت شریف به این ماموریت اعزام شده، با خونسردی در جلسه مینشیند و به سخنان یک وحشی خونریز گوش میسپارد! این رفتار هیچ معنایی جز حرمتشکنی و «عادیسازیِ جنایت» به دست افراد خودی ندارد. اینجاست که باید گفت وقتی خود ما در عمل احساس انزجار و واکنش قاطعی نسبت به قاتل جنایتکار قهرمانان ملیمان نشان نمیدهیم، چه توقعی از دیگران برای همراهی داریم؟
تصور نکنید که این مسئله صرفاً در حد یک خطای فردی یا فاجعه ایدئولوژیکِ مقطعی باقی میماند؛ این انفعال، یک پالس ضعف و سیگنالی بزرگ به سایر کشورهاست. بازتاب همین سیگنالهای ضعف است که باعث میشود کشورهایی نظیر گرجستان، عمان و حتی تا حدودی عراق، به محاصره هوایی علیه ایران بپیوندند و آسمان خود را بر روی پروازهای ایرانی ببندند.
با کنار هم قرار دادن قطعات این پازل، به نظر میرسد این مسئله یک اشتباه ساده و عادی توسط یک دیپلمات نیست؛ بلکه میتواند حلقهای از یک اقدام برنامهریزیشده برای «عادی جلوه دادن» رابطه با آمریکا باشد. این رخداد، همزمان با ملاقات پرابهام وزیر امور خارجه با «ویتکاف» (با پادویی و واسطهگری قطر) و بازی رسانهای جریان غربگرا برای ترغیب رئیسجمهور به دیدار با ترامپ در آمریکا صورت گرفت.
فاجعهبارتر از همه، خبر درخواست تیم اعزامی وزارت خارجه از دولت آمریکا برای بر عهده گرفتن امنیت هیئت ایرانی در این سفر بود. به بیان دیگر، ما کسی را که امنیت رهبران مقاومت و ملت ایران را سلب کرده، به عنوان «تأمینکننده امنیت» خود پذیرفتهایم! این رویکرد در تضاد مطلق با صریحترین آموزههای قرآنی است. خداوند متعال در آیه ۱۱۳ سوره مبارکه هود میفرماید:
«وَلَا تَرکَنُواْ إِلَى ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ ٱلنَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِن أَولِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ»
(و به كسانى كه ستم كردهاند، تمايل و اتكا مكنيد كه آتش دوزخ به شما خواهد رسيد و در آن حال شما را جز خدا هيچ سرپرست و يارى نخواهد بود).
همچنین در آیه ۵۱ سوره مائده صراحتاً مؤمنان را از پذیرش ولایت و سرپرستی مستکبران برحذر داشته و میفرماید:
«يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا لا تَتَّخِذُوا اليَهودَ وَالنَّصارى أَولِياءَ بَعضُهُم أَولِياءُ بَعضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِنكُم فَإِنَّهُ مِنهُم إِنَّ اللَّهَ لا يَهدِي القَومَ الظّالِمينَ»
(اى اهل ايمان! يهود و نصارى را سرپرستان و دوستان خود مگيريد… و هر كس از شما آنان را دوست و سرپرست خود گيرد از زمرۀ آنان است).
حال با این اوصاف، افکار عمومی و نخبگان دلسوز حق دارند بپرسند که اینگونه رفتارها، تصمیمات و انفعال در برابر قاتلان ملت، دقیقاً بر اساس کدام مبنای دیپلماتیک، شرعی و عقلانی اتخاذ میشود؟
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید