با پزشکیان از صحن سازمان ملل تا مصاحبه با فاکس نیوز

نویسنده: علی شریفی

فارغ التحصیل کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه مازندران

 

مسعود پزشکیان در سخنرانی اخیر خود در سازمان ملل، همانند سال گذشته، تلاش کرد تصویری مقاوم از ایران ارائه دهد. عکس کودکان شهید جنگ و حتی تصویر رهبر شهید را نشان داد و در برابر زورگویی آمریکا موضع گرفت. اما در پس این نمایش، فقدان خونخواهی آشکار بود؛ هیچ مطالبه‌ای برای غرامت از آمریکا مطرح نشد و تقریباً هیچ‌یک از خطوط اصلی بیانات رهبر انقلاب در سخنان او بازتاب نیافت. رسانه‌های وفاقی داخلی با پروپاگاندای سنگین، این سخنرانی را به عنوان «موفقیت» عرضه کردند و مردم را به تمجید پزشکیان سوق دادند، بی‌آنکه به تناقض میان حرف و عمل توجه کنند.

این تناقض زمانی آشکارتر شد که پزشکیان در مصاحبه با فاکس‌نیوز، ۱۸۰ درجه تغییر موضع داد. او صراحتاً گفت دولت ایران هرگز قصد ترور ترامپ یا خانواده‌اش را نداشته، تأکید کرد که تهران می‌خواهد پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره با واشنگتن به توافق برسد، و حتی اعلام کرد ایران پذیرای بازرسی از تأسیسات هسته‌ای و آماده‌ی کنارگذاشتن، توقف یا تحویل اورانیوم۶۰درصدی است. این مواضع، نه تنها با سخنان سازمان ملل در تضاد بود، بلکه پیام ضعف و عقب‌نشینی را به دشمن منتقل کرد.

در همین مصاحبه، خبری از پیگیری حقوقی یا درخواست غرامت نبود؛ به‌جای مطالبه‌گری، لحن نرم و آماده‌ برای توافق شنیده شد. رئیس‌جمهور از حق مسلم ملت برای پاسخ و جبران خسارت سخنی به میان نیاورد و پیام روشنی به دشمن فرستاده شد: هزینه‌ای برای جنایت‌ها پرداخت نخواهد شد.

این فقدان مطالبه‌گری، هم از منظر حقوق بین‌الملل و هم از منظر سیاست بازدارنده، نقطه‌ضعفی است که باید روشن و بی‌پرده مورد پرسش قرار گیرد.

دستگاه محاسباتی دولت، از پزشکیان تا عراقچی، پر از خطاست. در حالی که محسن رضایی صراحتاً اعلام کرده بود بازگشتی به تفاهم اسلام‌آباد وجود ندارد اما دستگاه دیپلماسی، از بازگشت به تفاهم اسلام‌آباد سخن گفت. نتیجه این دیپلماسی پرخطا، چیزی جز تحمیل فشار اقتصادی، کاهش ارزش پول ملی، و حتی زمینه‌سازی برای جنگ‌های تحمیلی جدید بر ایران نبوده است.

پزشکیان به‌خوبی رگ خواب رسانه‌ها را فهمیده؛ می‌داند با ده دقیقه نمایش می‌تواند افکار عمومی را فریب دهد و موجی از تمجید به راه بیندازد. اما مملکت با نمایش اداره نمی‌شود. آنچه در حافظه ملت باقی می‌ماند، عمل است؛ و عمل این دولت تا امروز چیزی جز عقب‌نشینی، تناقض و ضربه به اقتدار ایران نبوده است.پزشکیان با نمایش‌های رسانه‌ای در سازمان ملل شاید برای مصرف داخلی محبوبیت کسب کند، اما در عمل، سیاست‌های او و تیم دیپلماسی‌اش ضربه‌ای جدی به اقتدار ایران زده است. سیاستی که به جای خونخواهی و مطالبه غرامت، به نمایش عکس شهدا بسنده کند، و در پشت پرده به پذیرش بازرسی و عقب‌نشینی تن دهد، سیاستی ناقص و پرهزینه است.

ایران نیازمند دیپلماسی‌ای است که بر پایه قدرت و مطالبه‌گری بنا شود، نه بر پایه نمایش و تناقض. در عمل، همین دولت با خطاهایش به دشمن فرصت داده و به ملت ایران ضربه زده است.