حلقه قهرمان‌سازی کجاست؟
بازی‌های آسیایی ناگویا برای ورزش ایران با کسب ۵۲ مدال شامل ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و قرار گرفتن کاروان کشورمان در جایگاه ششم آسیا به پایان رسید، موفقیتی که نشان می‌دهد ورزش ایران در بسیاری از رشته‌ها همچنان ظرفیت حضور در سطح بالای قاره آسیا را دارد. با این حال، در میان این موفقیت‌ها یک واقعیت برای ورزش لرستان قابل تأمل است؛ سهم این استان از مدال‌های کسب‌شده در ناگویا صفر بود.
صفر بودن سهم لرستان را نمی‌توان صرفاً یک اتفاق ورزشی یا نتیجه عملکرد چند ورزشکار دانست. این عدد باید به‌عنوان یک هشدار جدی برای مدیریت ورزش استان مورد توجه قرار گیرد. پرسش اصلی این نیست که چرا یک ورزشکار لرستانی در یک مسابقه خاص موفق به کسب مدال نشده است؛ پرسش مهم‌تر این است که چرا ساختار ورزش قهرمانی استان نتوانسته در سال‌های گذشته، ورزشکارانی را به سطحی برساند که شانس حضور و مدال‌آوری در بزرگ‌ترین رویدادهای قاره را داشته باشند؟
لرستان از نظر نیروی انسانی و استعدادهای ورزشی، استان کم‌ظرفیتی نیست. از این استان در سال‌های مختلف قهرمانان ملی و بین‌المللی در رشته‌های گوناگون معرفی شده‌اند. بنابراین مشکل را نمی‌توان صرفاً به کمبود استعداد نسبت داد. آنچه بیش از هر چیز نیازمند بررسی است، فرآیند شناسایی، پرورش، حمایت و حفظ استعدادهاست.
قهرمان آسیایی یک‌شبه ساخته نمی‌شود. پشت هر مدال، سال‌ها تمرین، مربیگری تخصصی، امکانات استاندارد، تغذیه مناسب، آمادگی جسمانی، اعزام به مسابقات، حمایت مالی و مهم‌تر از همه یک برنامه مدیریتی مستمر قرار دارد. اگر این زنجیره در یکی از حلقه‌ها دچار ضعف باشد، استعداد ورزشی نیز ممکن است پیش از رسیدن به قله از مسیر قهرمانی خارج شود.
در این میان، عملکرد اداره ورزش و جوانان لرستان نیازمند بررسی جدی‌تر است. مدیریت ورزش استان نباید صرفاً به برگزاری مسابقات، صدور احکام، افتتاح برنامه‌های مناسبتی یا گزارش عملکرد اداری محدود شود. وظیفه اصلی در حوزه ورزش قهرمانی، ایجاد یک مسیر روشن از استعدادیابی تا قهرمانی است، مسیری که در آن استعدادهای واقعی شناسایی شوند، مربیان توانمند مورد حمایت قرار گیرند و ورزشکار مستعد در سال‌های حساس رشد خود، بدون پشتوانه رها نشود.
البته نباید همه مسئولیت را متوجه یک مجموعه دانست. هیأت‌های ورزشی، فدراسیون‌ها، مربیان، باشگاه‌ها، بخش خصوصی و حتی ظرفیت خیرین ورزشی نیز در این فرآیند نقش دارند. اما اداره کل ورزش و جوانان استان باید نقش سیاست‌گذار، هماهنگ‌کننده و مطالبه‌گر را ایفا کند و برای ورزش قهرمانی استان هدف‌گذاری قابل سنجش داشته باشد.
اتفاقاً همین نقطه می‌تواند آغاز یک تغییر مثبت باشد. صفر مدال لرستان در ناگویا اگر به‌عنوان یک زنگ هشدار دیده شود، می‌تواند مقدمه‌ای برای اصلاح ساختار ورزش قهرمانی استان باشد. باید مشخص شود لرستان در چه رشته‌هایی ظرفیت واقعی مدال‌آوری دارد، کدام شهرستان‌ها استعداد بیشتری دارند، کدام مربیان می‌توانند این استعدادها را به سطح ملی برسانند و برای رسیدن به مسابقات آسیایی و جهانی چه برنامه چندساله‌ای باید تدوین شود.
ورزش لرستان بیش از آنکه به شعار و برنامه‌های مقطعی نیاز داشته باشد، به مدیریت تخصصی، ثبات، برنامه‌ریزی و ارزیابی مستمر نیاز دارد. باید به جای انتظار برای ظهور اتفاقی یک قهرمان، سازوکاری ایجاد شود که قهرمان تولید کند.
ناگویا تمام شده است، اما پیام آن برای لرستان تازه آغاز شده؛ سهم صفر از ۵۲ مدال ایران، بیش از آنکه یک عدد باشد، یک سؤال جدی از مدیریت ورزش استان است: حلقه مفقوده قهرمان‌سازی در لرستان کجاست؟
اگر امروز این سؤال جدی گرفته شود و تغییرات مدیریتی و ساختاری در حوزه ورزش قهرمانی با هدف اصلاح مسیر، حمایت از استعدادها و استفاده از نیروهای متخصص انجام شود، شاید ناگویا برای ورزش لرستان نه پایان یک ناکامی، بلکه آغاز یک تحول باشد.
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید