دبی؛ سوپاپ اطمینان یا خنجر از پشت؟

نقدی بر وابستگی مالی ایران به امارت

رابطه اقتصادی ایران و امارات متحده عربی (به‌ویژه دبی)، یکی از خطرسازترین، و پرریسک‌ترین نمونه‌های «وابستگی ساختاری» در تاریخ اقتصاد سیاسی ایران است. در طول سال‌های تحریم، گره زدن معیشت و تجارت کشور به ابوظبی تحت عنوان «تنفس‌گاه مالی»، عملاً امنیت ملی و سفره مردم را گروگان کشوری کرده که امروز رسماً در خیمه‌گاه دشمنان قسم‌خورده ایران خیمه زده است.

ادامه این وابستگی ذلت‌بار اقتصادی به سرزمینی که به پایگاه پیشتازی ضدایرانی تبدیل شده، یک خطای استراتژیک نابخشودنی و خیانت به امنیت ملی کشور است. امارات متحده عربی در سال‌های اخیر سیاست خارجی خود را کاملاً به دستورات مستقیم کاخ سفید و تل‌آویو متصل کرده است. با امضای پیمان ننگین ابراهیم و خیانت به آرمان منطقه، امارات عملاً سرزمین خود را به حیاط خلوت و پایگاه عملیاتی دستگاه‌های اطلاعاتی رژیم صهیونیستی، به‌ویژه موساد، تبدیل کرده است. حضور و نفوذ ساختاری موساد در زیرساخت‌های امارات، این کشور را به بستری فعال برای اقدامات تخریبی، ترور، جاسوسی و هدایت عملیات علیه جمهوری اسلامی ایران بدل کرده است. در چنین شرایطی، متصل بودن شریان‌های اصلی مالی و کالایی ایران به کشوری که رسماً لانه جاسوسی موساد و آمریکا است، عين سادگی و چشم‌پوشی بر خطرات مرگبار امنیتی است.

از منظر تجاری، اتکای ننگین ایران به بنادر امارات (مانند جبل‌علی) برای صادرات مجدد و ترانزیت کالا، اقتصاد کشور را در موقعیت «فشردگی شریان» قرار داده است. بخش عمده‌ای از کالاهای اساسی و قطعات صنعتی با تحمیل هزینه‌های سنگین واسطه‌گری وارد امارات شده و سپس به ایران می‌رسد. این ساختار معیوب به حاکمان ابوظبی این جرات و ابزار را داده است که هرگاه از کاخ سفید یا تل‌آویو اشاره‌ای دریافت کنند، با بستن بنادر به روی کشتی‌های عازم ایران، بازار داخلی کشور را دچار خفگی و شوک‌های شدید کنند. در بعد مالی نیز وضعیت به مراتب خفت‌بارتر است. با قطع دسترسی به سویفت، صرافی‌های دبی و شرکت‌های تراستی اماراتی، افسار بازار ارز و تسویه مالی نفت و صادرات ایران را به دست گرفته‌اند.

درهم امارات به ابزاری برای بازی با اعصاب و اقتصاد مردم ایران تبدیل شده است. حاکمان ابوظبی بارها ثابت کرده‌اند که هیچ تعهدی به اخلاق و تجارت ندارند؛ آنها در بزنگاه‌ها و بحران‌ها (همچون جنگ ۴۰ روزه و مقاطع حساس سیاسی)، بلافاصله و بدون هیچ تردیدی دست به مسدودسازی حساب‌های بانکی ایرانیان، ضبط اموال و بلوکه کردن دارایی‌های ارزی ایران زده‌اند. متأسفانه میلیاردها دلار سرمایه کلان ایرانیان در بانک‌ها و املاک دبی جا خوش کرده؛ سرمایه‌هایی که هروقت اراده سیاسی دشمن ایجاب کند، توسط حکومت امارات به غنیمت گرفته شده و علیه خود ما استفاده می‌شود.

امروز دیگر بحث صرفاً بر سر یک ناکارآمدی تجاری یا خسارت مالکیتی نیست؛ مسئله مستقیماً به خیانت به آرمان‌ها و امنیت ملی گره خورده است. کسانی که با وجود آگاهی از نقشه متخاصمانه ابوظبی و تثبیت پایگاه‌های موساد، همچنان به تزریق منابع ارزی، خروج سرمایه و تعمیق شریان اقتصادی کشور به سمت امارات ادامه می‌دهند، رسماً در جریان این خیانت ساختاری سهیم هستند. گره زدن سفره مردم به کشوری که نقش کارگزار بی‌چون‌وچرای آمریکا و اسرائیل را بازی می‌کند، چیزی جز هموار کردن راه برای فشار حداکثر بر پیکر ایران نیست.

زمان آن فرا رسیده است که جمهوری اسلامی ایران رویکرد انفعالی را کاملاً کنار گذاشته و پاسخی قاطع، تهاجمی و کوبنده به این شیطنت‌ها بدهد. ما نباید اجازه دهیم کشوری که تمام قد در خدمت اهداف موساد و واشنگتن است، همزمان از سود میلیاردی تجارت با ایران ارتزاق کند و از سوی دیگر ابزار فشار و تحریم را بر گردن اقتصاد ما بفشارد. باید با این رفتارهای خصمانه برخورد قاطع و جدی صورت گیرد و جریان اقتصادی متصل به دشمن هدف قرار گیرد. ایران باید فوراً و با اراده‌ای، استراتژی «قطع وابستگی مطلق به امارات» و برخورد فعال با مقاصد اقتصادی مخل امنیت را اجرا کند.

این اقدام نیازمند اقدامات ضربتی نظیر هدف قرار دادن منافع اقتصادی دشمن و جریمه خروج سرمایه، برخورد قاطع با جریان‌های ارزی خروج سرمایه از ایران به مقصد دبی و جرم‌انگاری هرگونه انتقال منابع ملی به بانک‌ها و بازار املاک کشوری که پایگاه موساد است، تغییر سریع و کاملاً ساختاری مسیرهای تجاری و جابه‌جایی تمامی شریان‌های واردات و صادرات به بنادر ملی (نظیر چابهار و بندرعباس)، توسعه کانال‌های تجاری با کشورهای همسو، مستقل و متعهد، قطع اتکا به نظام صرافی دبی و ایجاد شبکه مالی جایگزین از طریق پیمان‌های پولی چندجانبه و کانال‌های مستقیم ارزی فرامرزی بدون واسطه‌گری صرافی‌های اماراتی برای برهم زدن ابزار بازی با نرخ ارز، و در نهایت تفهیم صریح این واقعیت به ابوظبی است که تسلیح منطقه علیه ایران، میزبانی از دستگاه‌های جاسوسی و ضبط دارایی‌های ایران، با پاسخ مستقیم وهزینه‌های بسیار سنگین سیاسی، امنیتی و اقتصادی برای شریان‌های حیاتی امارات همراه خواهد بود.

ادامه روند موجود، بازی در زمین دشمن و تسلیم شدن در برابر فشار متناوب است. وقت آن است که شریان حیاتی اقتصاد کشور از زیر تیغ موساد و کاخ سفید در دبی خارج شده، با جریان‌های مخرب برخورد قاطع صورت گیرد و قدرت اقتصادی ایران بر پایه توانمندی‌های ملی و بازدارندگی همه‌جانبه بازتعریف شود.