به بهانه ۷ اکتبر؛ مروری بر طوفان‌الاقصی

یادداشت از فائزه عبدی – آذربایجان غربی، ارومیه

تأسیس کشوری با نام اسرائیل در غرب آسیا بخشی از پروژه راهبردی آمریکا برای تحقق اهداف بلندمدت خود در منطقه به شمار می‌رفت. اسرائیل را می‌توان یکی از مهم‌ترین و گرانترین پروژه‌های راهبردی آمریکا دانست که قرار بود جایگاه خود را در آینده و معادلات منطقه و آینده تثبیت کند. و به الگویی ایده آل از زندگی در منطقه تبدیل شود
در چارچوب راهبرد آمریکا، تحقق چنین هدفی با سفیدشویی رژیم، و عادی‌سازی روابط با کشورهای منطقه، و همچنین تغییر تدریجی نگاه افکار عمومی نسبت به اسرائیل بود؛ که روز به روز به اهداف خود نزدیک‌تر می‌شد. عملیات طوفان الاقصی را می‌توان یکی از مهم‌ترین ضربه‌ها به این پروژه دانست که پس از گذشت چندسال از عملیات، اثر آن همچنان در ساختار سیاسی و آینده منطقه و رژیم صهیونیستی دیده می‌شود.
پیش از طوفان‌الاقصی ( ۷ اکتبر ۲۰۲۳) پیمانی با عنوان ابراهیم با هدف عادی‌سازی روابط اسرائیل با کشورهای همسایه شکل گرفته بود. روندی که می‌توانست موقعیت اسرائیل را در منطقه بیشتر تثبیت کند.
در مقابل، شرایط فلسطینیان در آستانه این عملیات  به‌شدت بحرانی بود؛ نزدیک به ۱۸ سال محاصره، حملات و کشتارهای گاه و بی‌گاه، وضعیت نامناسب اسرای فلسطینی و مشکلات جدی در زمینه درمان و غذا، تیراندازی و کشته شدن در صورت نزدیک شدن به فاصله ۱۵۰ متری دیوار غزه، عملاً آنجا را به بزرگ‌ترین زندان روباز جهان تبدیل کرده بود. کودکانی در این زندان متولد می‌شدند، در همانجا رشد می‌کردند و در همان‌جا کشته می‌شدند. وضعیت کرانه باختری نیز به همین شکل بود به‌طوری که دیوار اطراف آن، به‌عنوان یکی از پرهزینه‌ترین پروژه‌های ساخت‌وساز در تاریخ اسرائیل یاد می‌شود.
اسرائیل از طریق پیمان ابراهیم در پی عادی‌سازی و تسلط در منطقه بود.
پیش‌تر این پیمان توسط دو کشور امارات و بحرین پذیرفته شده بود و قبل از طوفان الاقصی امکان پذیرش این پیمان توسط عربستان هم بالاتر می‌رفت. این امر می‌توانست مانند اثر دومینویی، کشورهای اسلامی را به سمت عادی‌سازی روابط با اسرائیل و کمرنگ شدن آرمان فلسطین سوق دهد.
با تجاوزهای متعدد رژیم صهیونیستی به غزه، وضعیت اسرای فلسطینی، کمبود غذا و دارو، بی‌اعتنایی به قوانین بین المللی و حقوق بشر، در چنین شرایطی عادی سازی روابط کشورها، و همچنین زمزمه های تخریب مسجدالاقصی، عملیات ۷ اکتبر به وقوع  پیوست.
در نهایت، ایستادگی بینظیر و دلاورانه نیروهای مقاومت و علی‌الخصوص جمهوری اسلامی ایران در برابر اسرائیل توازن قدرت را در منطقه به نفع نیروهای مقاومت تغییر داد و موجب بیداری آزادگان جهان نسبت به مساله فلسطین شد.