جنگیدیم و قهرمان شدیم

کیمیاگری جوانان ایرانی  علی‌رغم بیش از یک سال شرایط جنگی و تجاوز دشمن به صدها مکان ورزشی؛ جنگیدند و پرچم مقدس ایران را حتی از دوره قبل بالاتر بردند

۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز؛ کاروان ایران در ناگویا با وجود حدود یک‌سال‌ونیم شرایط جنگی و آسیب‌دیدن ۲77 مجموعه ورزشی در ۱۷ استان، با کسب ۵۲ مدال در جایگاه ششم آسیا ایستاد؛ نتیجه‌ای که نه‌تنها از ۱۳ طلای دوره قبل در هانگژو عبور کرد، بلکه با تاریخ‌سازی زنان و کسب 3طلا، طلای تاریخی روئینگ، بازگشت طلای پرتاب وزنه پس از ۵۲ سال و چهارمین قهرمانی متوالی والیبال مردان با برتری مقابل تیم قدرتمند میزبان، تصویری از ایرانی را به نمایش گذاشت که ایستاده؛ می‌جنگد و با تمام سختی‌ها افتخار می‌آفریند.

وقتی ورزشکاران ایرانی در ناگویا روی سکو رفتند، پشت هر مدال فقط یک مسابقه و یک حریف قرار نداشت. بخشی از مسیر رسیدن به این سکوها از سالن‌ها و مجموعه‌هایی گذشته بود که در بیش از یک‌سال‌ونیم شرایط جنگی کشور، خود دیگر همان سالن‌های سابق نبودند. در جریان جنگ‌های اخیر، به گفته وزیر ورزش، ۲77 مکان ورزشی در ۱۷ استان آسیب دیدند و تهران، اصفهان، کردستان و مرکزی در شمار استان‌هایی بودند که بیشترین آسیب را متحمل شدند.

سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه آزادی، یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای ورزش ایران، از جمله اماکنی بود که هدف مستقیم موشک قرار گرفت. بخش‌هایی از مجموعه انقلاب، مرکز ملی فوتبال، کمپ تیم‌های ملی کشتی، فدراسیون‌های تیراندازی، تنیس، هاکی، دوچرخه‌سواری، هندبال و روئینگ و مجموعه ورزشی بعثت نیز در جریان حملات آسیب دیدند.

اما شاید تلخ‌ترین تصویر، به سالن ورزشی لامرد در فارس بازمی‌گشت؛ جایی که در روزهای نخست جنگ، هنگامی که گروهی از دختران نونهال در حال تمرین بودند، و در زمین چمن مجاور آن نیز گروهی از پسران دانش‌آموز فوتبال تمرین می‌کردند، هدف حمله قرار گرفت و حدود 20 دختر و پسر به شهادت رسیدند و نزدیک به صدنفر مجروح شدند.

با این حال، فاصله میان این تصاویر و تصاویر ناگویا، شاید مهم‌ترین روایت کاروان ایران باشد؛ سالن‌هایی که آسیب دیدند، اما اراده ایرانی متوقف نشد؛ زیرساخت‌هایی که خسارت دیدند، اما ورزشکاران ایرانی راه رسیدن به سکو و اهتزاز پرچم مقدس کشور را ادامه دادند.

حاصل این ایستادگی، ۱۹ مدال طلا بود؛ چهار سال پس از آنکه ایران در هانگژو با ۱۳ طلا به کار خود پایان داده بود. کاروان ایران در ناگویا همچنین ۱۸ نقره و ۱۵ برنز به دست آورد تا مجموع مدال‌هایش به ۵۲ برسد و در رده ششم جدول مدال‌ها قرار بگیرد؛ جایگاهی که از رتبه هفتم هانگژو بهتر بود و از نظر تعداد طلا نیز ایران را دوباره به محدوده عملکردهای قدرتمند دو دهه اخیر نزدیک کرد.

ستون اصلی این موفقیت، مثل بسیاری از دوره‌های گذشته، کشتی بود. آزاد و فرنگی روی‌هم شش طلا برای ایران به ارمغان آوردند تا این رشته با فاصله، بیشترین سهم را در طلای کاروان داشته باشد. زارع، نخودی، امامی و آذرپیرا در آزاد و عبدولی و میرزازاده در فرنگی طلایی شدند.

اما ناگویا فقط داستان کشتی نبود.

والیبال مردان در یکی از دشوارترین دیدارهای کاروان، مقابل ژاپنِ میزبان به میدان رفت و با پیروزی ۳ بر یک، چهارمین قهرمانی متوالی ایران در بازی‌های آسیایی را رقم زد؛ طلایی که ارزش آن فقط در عدد جدول مدال‌ها خلاصه نمی‌شد. ایران در خانه رقیب، در سالن مملو از تماشاگر، جام قهرمانی را از آن خود کرد تا یکی از جذاب‌ترین پایان‌های کاروانش را رقم بزند.

در دوومیدانی نیز پس از ۵۲ سال یک انتظار به پایان رسید. محمدرضا طیبی در پرتاب وزنه با ثبت رکورد ۲۰٫۸۱ متر، علاوه بر کسب مدال طلا، رکورد بازی‌های آسیایی را شکست؛ طلایی که از آخرین طلای ایران در این ماده در بازی‌های آسیایی تهران ۱۹۷۴ فاصله‌ای ۵۲ ساله داشت.

در سوی دیگر، روئینگ زنان تاریخ‌سازی کرد. فاطمه مجلل در روئینگ تک‌نفره سبک‌وزن طلا گرفت و سپس کیمیا زارعی و زینب نوروزی در دوبل زنان به مدال طلا رسیدند تا ایران برای نخستین‌بار در تاریخ بازی‌های آسیایی در روئینگ زنان به طلای آسیایی دست پیدا کند. این دو طلا بخشی از یک اتفاق بزرگ‌تر بودند؛ ساغر مرادی متولد 86 نیز در تکواندو طلایی شد؛ اتفاقی که شاید مهم‌ترین وجه تاریخی کاروان ناگویا باشد؛ زنان ایران سه مدال طلا گرفتند؛ بیشترین تعداد طلای زنان ایران در یک دوره بازی‌های آسیایی.

پیش از ناگویا، مجموع طلای زنان ایران در دوره‌های پیشین بازی‌های آسیایی فقط پنج طلا بود؛ یک طلا در تهران ۱۹۷۴، یک طلا در گوانگژو ۲۰۱۰، دو طلا در اینچئون ۲۰۱۴ و یک طلا در جاکارتا ۲۰۱۸. حالا زنان ایران تنها در یک دوره سه طلا به دست آورده‌اند؛ اتفاقی که از نظر تعداد طلا، بهترین عملکرد تاریخی زنان ایران در این بازی‌ها محسوب می‌شود.

این تاریخ‌سازی البته فقط به روئینگ محدود نماند و در رشته‌های دیگر نیز زنان ایرانی در جمع مدال‌آوران قرار گرفتند. در مجموع، بانوان ایران در ناگویا سه طلا، هفت نقره و پنج برنز گرفتند و با ۱۴ مدال، یکی از مهم‌ترین دوره‌های حضور خود در بازی‌های آسیایی را پشت سر گذاشتند.

در وزنه‌برداری نیز اتفاق دیگری برای تاریخ ورزش ایران ثبت شد. علی داوودی و علی عالی‌پور با ثبت رکوردهای جدید، طلای این رشته را برای ایران به ارمغان آوردند و ریحانه کریمی نیز با کسب برنز، نخستین مدال زنان ایران در وزنه‌برداری بازی‌های آسیایی را به دست آورد.

در تکواندو طلای آرین سلیمی در کنار ساغر مرادی، در کاراته دو طلای محمود و مرتضی نعمتی به دست آمد. مجید بریمانلو نیز نخستین طلای تاریخ ایران در کوراش را گرفت و سهیل موسوی هم در ووشو طلایی شد.

اما یکی از متفاوت‌ترین طلاهای ناگویا برای ایران در رشته ورزش‌های الکترونیک به دست آمد. حسن پاجانی و ابوالفضل آقایی‌نسب در eFootball به مدال طلا رسیدند تا ورزش‌های الکترونیک نیز یک طلای آسیایی را به کارنامه ایران اضافه کند.

ایران در شرایطی سخت‌تر از دوره پیشین، تعداد طلای خود را از ۱۳ به ۱۹ رساند و در کنار آن، زنانش بهترین رکورد طلای تاریخ خود را ثبت کردند. این شاید مهم‌ترین تصویر پایان ناگویا برای ایران بود؛ کشوری که در غبار ایستاده و جوانانش، زن و مرد، برای اعتلای نام زیبا و پرچم مقدس آن می‌جنگند.