هرمز؛ دارایی نظم‌آفرین

چرا قدرت ایران در تنگۀ هرمز غیرقابل گفتگو است؟

اهمیت راهبردی تنگه هرمز را باید دقیقاً از زاویه نظم بین‌الملل نگریست؛ چرا که اگر نظم فعلی آمریکا در منطقه غرب آسیا دگرگون نشود و نظم جدیدی شکل نگیرد، ما ناگزیر در مسیر افول قرار خواهیم گرفت. نخبگان و عموم مردم باید بدانند که راه سعادت ملی ما در گرو تغییر نظم حاکم بر این منطقه است و هرگونه عقب‌نشینی از این نقطه، به معنای تکرار تجربیات تلخ تاریخی همچون اشغالگری‌ها و قحطی‌های بزرگ جنگ جهانی اول و دوم خواهد بود.
تنگه هرمز گلوگاه حساسی است که قدرت‌های بزرگ استعماری از زمان اهمیت یافتن دریاها، قواعد خود را بر آن اعمال می‌کردند، اما امروز ما با رشادت، جانفشانی و هزینه‌های بسیار، کنترل آن را به دست آورده‌ایم. هر نوع عقب‌نشینی از این اقتدار، حتی با فرض دریافت امتیازات ظاهری و جذابی چون لغو تحریم‌ها یا وعده سرمایه‌گذاری که در حقیقت ادعاهای واهی هستند، به این معناست که آمریکا توانسته است مسئله تنگه هرمز را به نفع خود حل کند. در چنین شرایطی، معامله بر سر مناسبات این آبراه راهبردی به مثابه پذیرش شکست در جنگ و تثبیت پیروزی آمریکا خواهد بود که پیامد نهایی آن، فشار مضاعف دشمن بر ملت ایران است.
خطای محاسباتی بزرگ این است که تصور شود تنگه هرمز یک برگ مذاکراتی است که می‌توان برای آن قیمتی تعیین کرد. هدف از حفظ و کنترل این گلوگاه، معامله‌گری نیست؛ بلکه تنگه هرمز یکی از ابزارهای اصلی برای شکل‌دهی به نظم جدید و عاری ساختن منطقه از حضور دشمن است. کنترل این موقعیت به ما اجازه می‌دهد تحرکات دشمن و وضعیت پایگاه‌های آن‌ها را رصد کنیم و فراتر از آن، خروج قدرت‌های استعماری از این منطقه، الهام‌بخشی جهانی برای افول سلطه‌گران خواهد بود.
بنا بر تأکیدات امام راحل و مقام معظم رهبری، هدف ما عبور کامل از مناسبات استعماری پیشین است. اگر آفت «مذاکره‌پذیر بودن» به مفاهیم کلیدی نظیر خروج آمریکا از منطقه، حاکمیت بر تنگه هرمز و دریافت غرامت رسوخ کند، ما بار دیگر در همان مسیر آسیب‌پذیری گذشته قرار خواهیم گرفت که منجر به تکرار حملات و تعرضات دشمن به کشور خواهد شد.