پشت‌پرده تهدیدنمایی‌های پوشالی

چرا فرضیه انسداد تولید گاز ایران فاقد اعتبار فنی است؟

اخیراً مرکز مطالعات انرژی دانشگاه کلمبیا در گزارشی تحلیلی که به نظر می‌رسد با هدف ایجاد یک تهدید فرضی و القای ناتوانی در مدیریت زیرساخت‌ها تنظیم شده، مدعی شده است که پاشنه آشیل صنعت گاز ایران، مدیریت میعانات گازی خواهد بود. این مرکز با اتکا به داده‌های ناقص، مدعی است که در صورت محدودیت صادرات، مخازن میعانات به سرعت اشباع شده و ایران ناچار به کاهش تولید گاز و اعمال سهمیه‌بندی گسترده خواهد شد؛ سناریویی که بیش از آنکه یک تحلیل فنی باشد، یک «تهدیدنمایی رسانه‌ای» برای تحت تأثیر قرار دادن افکار عمومی و ارزیابی‌های اقتصادی است.
این در حالی است که این‌گونه تحلیل‌های جهت‌دار، آگاهانه یا ناآگاهانه، از درک واقعیت‌های راهبردی ایران در بومی‌سازی زنجیره ارزش ناتوان مانده‌اند. واقعیت میدانی که نقشه‌های این نهادها را نقش بر آب می‌کند، این است که ایران سال‌هاست استراتژی خود را از صادرات خام میعانات به سمت مصرف کامل در داخل تغییر داده است.
امروزه برخلاف ادعاهای مطرح شده، تولید میعانات گازی نه تنها یک بار اضافی یا تهدید نیست، بلکه پیشران توسعه صنعتی و خوراک مورد مصرف در مجتمع‌های عظیمی نظیر پالایشگاه ستاره خلیج فارس و پتروشیمی‌های کشور است.
ایران به جای نگرانی از انباشت، با جدیت به دنبال افزایش تولید میعانات است تا پاسخگوی نیازهای فزاینده پروژه‌های توسعه‌ای و ارتقای ارزش افزوده داخلی باشد؛ لذا، اساساً میعانات گازی اضافه بر نیاز داخلی وجود ندارد که بخواهد نیاز به صادرات داشته باشد و اگر آمریکا مانع آن شود نیاز به ذخیره سازی داشته باشد.
در نهایت، باید تاکید کرد که ارائه اطلاعات غلط و ساختن سناریوهای بحران‌زای فرضی از سوی نهادهای بین‌المللی، با هر هدفی که دنبال شود، تهدیدی برای ثبات انرژی ایران محسوب نمی‌شود.
این نوع «تهدیدنمایی‌ها» در برابر واقعیت‌های مهندسی مخازن ایران و اشراف کامل بر نیازهای توسعه‌ای کشور، فاقد وجاهت علمی بوده و تنها نشان‌دهنده فاصله معنادار این موسسات با حقایق عملیاتی صنعت نفت و گاز ایران است.
ایران نه تنها در موضع ضعف ناشی از انباشت محصول و تهدید قرار ندارد، بلکه چند سالی است که کشور عزیزمان از فرصت تولید حداکثری گاز و میعانات گازی برای تقویت و توسعه همه‌جانبه زنجیره ارزش افزوده استفاده کرده و الان در حال بهره برداری از این فرصت است و البته در حال توسعه این فرصتها است.