مقاله « هنگام مذاکره با ایران، «تمایل نهایی به تحمل درد» رژیم را در نظر بگیرید» به درستی عنصر تعیین کننده در نبرد میان ایران و آمریکا را «تابآوری» یا «توان تحمل درد» تا آستانه تغییر رفتار سیاسی میداند. تحلیل درستی هم از میزان تاب آوری ایران و آمریکا ارایه کرده است. یعنی در شرایط فعلی تنش استمرار دارد ایران تاب آوری بالاتری داشته و طبق برآورد نویسنده پیروز این میدان ایران است.
برای همین توصیه نگارنده مقاله این است که آمریکا باید شرایط را تغییر دهد. بر اساس نموداری که ارایه کرده است، دو پیشنهاد ارایه میدهد. یکی افزایش سریع سطح تنش تا ایران نتواند آن را تحمل کند و دچار فروپاشی سیاسی شود. البته این گزینه در ۴۰ روز ابتدایی جنگ ایران و آمریکا اجرایی شد و نتیجه نگرفت.
گزینه دومی که ارایه میدهد برای آمریکا مطلوبتر است. « یک نتیجه دیپلماتیک ساختاریافته است که خسارات انباشته را به حداقل میرساند و در عین حال جریان آزاد تجارت از طریق تنگه هرمز را حفظ میکند.» این همان چیزی است که الان آمریکا به دنبالش هست. میخواد با مذاکره و دیپلماسی شرایطی را فراهم کند تا درد اعمال شده روی خودش کمتر شده و بتواند زمان بیشتری به دست آورد.
در مقابل با حفظ فشارهای اقتصادی – سیاسی و امنیتی علیه ایران، آن را تا عبور از آستانه تحمل درد دنبال کند تا تغییر رفتار سیاسی در ایران رقم بخورد. تاکید نویسنده بر این است که بدترین حالت « تنشزایی تدریجی و طولانیمدت علیه حریفی است که از نظر ساختاری در موقعیت بهتری برای جذب فشار مستمر قرار دارد.»
این مقاله روشن میکند که هدف آمریکا از مذاکره و دیپلماسی نه حل مساله با ایران بلکه زمان خریدن جهت اجرای سناریوی دیگری برای تسلیم سیاسی ایران است.
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید