سقوط ابرهه

نگاهی به اعجاز الهی در میدان جنگ؛ شاهکار مردم و نیروهای مسلح در 48 ساعت

سقوط جنگنده آمریکایی و به اسارت درآمدن دو خلبان متجاوز در خاک ایران، تنها یک رویداد نظامی در میانه یک نبرد نیست؛ این آغاز روایتی است از تجلی اراده‌ی الهی و به رخ کشیدن حقانیت و دلاوری یک ملت. چهل و هشت ساعت تمام، چشم‌های مسلح به دقیق‌ترین فناوری‌های جی‌پی‌اس صهیونیستی و آمریکایی، مبهوت و فلج ماندند. ماشین جنگی استکبار، با تمام ادعاهایش، از نجات دو نیروی خود عاجز ماند و در پی آن، سپاهیان ابرهه‌ی مدرن که برای رهایی آن‌ها گسیل شده بودند، یکی پس از دیگری به مسلخ آمدند و فروریختند.

این صحنه‌ها برای ما غریب نیست و انسان را به یاد حماسه‌ی مقاومت در جنگ سی‌وسه روزه می‌اندازد؛ آنجا که در گره‌گاه نبرد، وقتی کار بر رزمندگان حزب‌الله سخت شد، توسلی از عمق جان به ساحت حضرت عقیله‌ی بنی‌هاشم (س) و رؤیای صادقه‌ای از حضور حضرت زهرا (س)، ورق را برگرداند. دستی که در آن مکاشفه، نشانه‌ی نصرت و عدم هراس را به رزمنده‌ی لبنانی نشان داد، همان شبی به بار نشست که بالگرد دشمن در سیاهی شب ساقط شد و طلیعه‌ی پیروزی‌های بزرگ رخ نمود. امروز نیز، مسئله‌ی اصلی درک همین حقیقت است که چگونه در اوج لحظات سخت، شکوهِ «امر خدا» نمایان می‌شود.

وقتی لاشه‌ی هواپیمای آمریکایی به زمین خورد، امپراتوری دروغ غرب و حتی خود آمریکا طبق عادت دیرینه، کوشیدند تا با تکذیب واقعیت، بر رسوایی خود سرپوش بگذارند. اما اسارت آن دو خلبان، سندی زنده بر این حقیقت بود که ایران نه تنها پدافندی مقتدر و نفوذناپذیر دارد، بلکه می‌تواند در لحظه‌ی نیاز، هجومی خردکننده داشته باشد. با این حال، اوج این شکوه، نه در رادارهای پیشرفته، که در غیرت مردمان ما تجلی یافت؛ آنجا که حماسه‌ای به عظمت «طبس دوم» رقم خورد.

در این طبس جدید، ما شاهد صحنه‌هایی بودیم که در هیچ آکادمی نظامی غربی قابل فهم نیست. ده فروند پرنده‌ی دشمن، از پهپاد و هواپیمای ترابری گرفته تا بالگرد، در مسیر نجات نابود شدند. اما شگفت‌انگیزتر از آن، حضور حماسی عشایر غیور بختیاری بود که هیمنه‌ی ماشین جنگی آمریکا را با گلوله‌ی برنو به خاک مالیدند. این هنر انقلاب اسلامی است که مردم کوچه و بازار و جنگل‌نشینانش، وجب‌به‌وجب خاک را برای یافتن متجاوزان جست‌وجو می‌کنند و نشان می‌دهند که دفاع از این آب و خاک، یک امر کاملاً مردمی است.

جهان اکنون با چشمانی خیره به چند حقیقت غیرقابل انکار می‌نگرد: نخست، در هم شکستن افسانه‌ی نفوذپذیری آسمان ایران؛ دوم، تکرار ده‌باره‌ی یک شکست مفتضحانه در تلاش برای نجات متجاوزان؛ سوم، تبدیل شدن حریم هوایی ایران به قتلگاهی قطعی برای هرگونه ورود زمینی و هوایی؛ و از همه مهم‌تر، پیوند ناگسستنی و حماسی این ملت با آرمان‌های نظام و حکومت‌شان. این همان حقیقتی است که رسانه‌های غربی سال‌ها برای تکذیب آن تقلا می‌کردند.

این عملیات، یک نبرد هالیوودی و فانتزی نیست؛ یک جنگ تمام‌عیار و نقطه‌ی عطفی تاریخی است. این ماجرا، نقطه‌ی اوج داستانی است که از این پس، تحولات را به «قبل» و «بعد» از خود تقسیم خواهد کرد. وقتی رئیس‌جمهور مستکبر و احمق آمریکا، در اوج استیصال و ناتوانی از درک قدرت حقیقی این ملت، مردمی ایستاده را «دیوانه» خطاب می‌کند و به تهدید زیرساخت‌های مدنی و نیروگاه‌ها روی می‌آورد، یعنی نصرت الهی به عیان‌ترین شکل ممکن رخ نموده است. ما بار دیگر در این نبرد نامتقارن، معجزه‌ی خدا را با چشم سر دیدیم؛ معجزه‌ای که با شکار ده‌باره‌ی پرندگان دشمن در اوج ناباوری جهانیان، خط بطلانی بر تمام محاسبات مادی مستکبرین کشید و نشان داد که دست خدا بالاتر از همه‌ی دست‌هاست.