از روی ترس بلوف می‌زد

گزارش وال استریت ژورنال به نقل از روبیو وزیر امور خارجه آمریکا:

تهدید های زیر ساختی ترامپ از روی ترس و برای کشاندن ایران به میز مذاکرات بود

وال استریت ژورنال در گزارش اخیر خود در رابطه با وضعیت رئیس جمهور آمریکا در آستانه اعلام آتش بس موقت با ایران و تصمیم‌گیری‌هایش در آن بازه پرداخته که نکات جالب و مهمی در آن وجود دارد که اوج آن به تهدیدهایی برمیگردد که در آخرین اولتیماتوم وی به ایران رخ داده است. در بخشی از این مقاله آمده است:«مردم در سراسر ایالات متحده و جهان در مورد آنچه رئیس جمهور قصد انجام آن را داشت، دچار ترس و سردرگمی شده بودند. در پشت صحنه، دستیاران ارشد این اقدام را راهی برای تحریک مذاکرات در جنگی می‌دانستند که رئیس جمهور به شدت آماده پایان دادن به آن بود. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، به طور خصوصی به دیگران گفته بود که این لحن است که ممکن است ایرانی‌ها را به مذاکره بکشاند.مشاوران گفتند آنچه ترامپ واقعاً می‌خواست، ترساندن ایرانی‌ها و پایان دادن به درگیری بود. کمتر از نود دقیقه قبل از مهلت تعیین‌شده، ترامپ آتش‌بس ناپایدار دو هفته‌ای را اعلام کرد.»

در بخش ابتدایی مقاله با اشاره به رویداد مفقودشدن خلبانان آمریکایی در ایران آمده است:

«به نظر می‌رسید که اشتهای دونالد ترامپ برای ریسک کردن تمام شده و ترس‌هایش رو به افزایش بود. بعدازظهر جمعه خوب، کمی پس از آنکه رئیس جمهور فهمید یک جت آمریکایی در ایران سرنگون شده و دو خلبان مفقود شده‌اند، در بال غربی تقریباً خالی کاخ سفید حاضر شد. ترامپ ساعت‌ها سر دستیارانش فریاد زد. او بارها گفت که اروپایی‌ها کمکی نمی‌کنند. قیمت بنزین به طور متوسط ۴.۰۹ دلار بود. افرادی که با او صحبت کرده‌اند می‌گویند تصاویر بحران گروگانگیری ایران در سال ۱۹۷۹ – یکی از بزرگترین شکست‌های سیاست بین‌المللی یک رئیس جمهور در دوران اخیر – در ذهنش نقش بسته بود.
ترامپ در ماه مارس گفته بود: «اگر به اتفاقی که با جیمی کارتر افتاد نگاه کنید… با هلیکوپترها و گروگان‌ها، این به قیمت از دست دادن انتخابات تمام شد. چه افتضاحی.»
ترامپ خواستار آن شد که ارتش فوراً آنها را به دست ‌آورد کند. اما ایالات متحده از زمان سرنگونی دولت که منجر به بحران گروگانگیری شد، در ایران حضور میدانی نداشته است و آنها باید راهی برای ورود به منطقه خطرناک ایران و اجتناب از ارتش خود تهران پیدا می‌کردند. یک مقام ارشد دولتی گفت، دستیاران، رئیس جمهور را از اتاق بیرون نگه می‌داشتند و لحظه به لحظه در جریان آخرین اخبار قرار می‌گرفتند، زیرا معتقد بودند بی‌صبری او کمکی نخواهد کرد و در عوض، در لحظات مهم او را در جریان آخرین اخبار قرار می‌دادند.
یکی از خلبانان به سرعت نجات داده شد، اما تا اواخر شنبه خبری مبنی بر نجات خلبان دوم در یک عملیات نجات پرمخاطره دریافت نکرد. اتفاقی که می‌توانست به بدترین نقطه در دو دوره ریاست جمهوری ترامپ تبدیل شود، نیفتاد. بعد از ساعت ۲ بامداد، ترامپ نیز به رختخواب رفت.»
در ادامه گزارش به نحوی به سعی شده به سردرگمی ترامپ در تصمیم‌گیری و قرار گرفتن وی در فضای ترس‌آلود روایت شود:
«شش ساعت بعد، رئیس جمهورِ سینه‌کوب با یک قمار جسورانه دیگر برای کاهش نفوذ ایران بر قدرتمندترین نقطه نفوذش، تنگه هرمز، بازگشت. او صبح عید پاک از محل اقامتش در کاخ سفید در شبکه‌های اجتماعی با لحنی تند نوشت: «تنگه لعنتی را باز کنید، حرامزاده‌های دیوانه، وگرنه در جهنم زندگی خواهید کرد.» و یک دعای اسلامی هم به پستش اضافه کرد.
رئیس جمهوری که با نمایش و جنجال رونق می‌گیرد، نسخه‌ای شدیدتر از رویکرد نامتعارف و حداکثری خود را در موقعیتی جدید – یعنی جنگیدن – به کار می‌گیرد. او بین رویکردهای خصمانه و آشتی‌جویانه در نوسان است و در پشت صحنه با این موضوع دست و پنجه نرم می‌کند که اوضاع چقدر می‌تواند بد پیش برود.

در عین حال، رئیس جمهور گاهی اوقات تمرکز خود را از دست می‌دهد و وقت خود را صرف جزئیات برنامه‌هایش برای سالن رقص کاخ سفید یا جمع‌آوری کمک‌های مالی میان‌دوره‌ای می‌کند – و به مشاورانش می‌گوید که می‌خواهد به موضوعات دیگری بپردازد.
افراد آگاه گفتند ترامپ با ترس خودش از دستور دادن به سربازان برای اعزام به مناطق آسیب‌پذیر که برخی از آنها زخمی می‌شوند و برخی دیگر به خانه باز نمی‌گردند، دست و پنجه نرم می‌کند، مشابه سایر روسای جمهوری که در جنگ بوده‌اند.
به عنوان مثال، ترامپ در برابر اعزام سربازان آمریکایی برای تصرف جزیره خارک، نقطه شروع ۹۰ درصد از صادرات نفت ایران، مقاومت کرده است. در حالی که به او گفته شده بود این ماموریت موفقیت‌آمیز خواهد بود و تصرف این منطقه به ایالات متحده دسترسی به تنگه را می‌دهد، او نگران بود که تلفات آمریکایی‌ها به طرز غیرقابل قبولی بالا باشد. رئیس جمهور گفت که آنها بی‌خیال خواهند شد.
با این حال، او بدون نظر تیم امنیت ملی خود – از جمله پستش در مورد برنامه‌های نابودی تمدن ایران – اظهارات خطرناکی داشته و گفته است که بی‌ثبات به نظر رسیدن می‌تواند به ترغیب ایرانی‌ها به مذاکره کمک کند.
در مقطعی او حتی به این فکر کرد که باید بالاترین نشان افتخار نظامی کشور، یعنی مدال افتخار، را به خودش اهدا کند.
ترامپ در مبارزات انتخاباتی خود شعار پایان دادن به جنگ‌های خارجی را سر داد، اما شرط بست که می‌تواند با قدرت هوایی و دریایی آمریکا، یک مشکل امنیت ملی را که هفت رئیس جمهور قبلی را به ستوه آورده بود، حل کند. اکنون، آتش‌بس در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، یک مسیر تجاری حیاتی هفته‌هاست که بسته شده و رژیم ایران با رهبران جدید و رادیکال جایگزین شده است و همه آنها تهدید می‌کنند عملیاتی را که ترامپ بارها گفته است تنها شش هفته طول خواهد کشید، طولانی‌تر کنند – ضرب‌الاجلی که از زمان شروع جنگ در ۲۸ فوریه از دست رفته است.
سبک عجولانه رئیس جمهور هرگز در جریان یک درگیری نظامی مداوم آزمایش نشده است. برخلاف عملیات موفقیت‌آمیز در ونزوئلا که اعتماد به نفس او را تقویت کرد، ترامپ با دشمن سرسخت‌تری در ایران روبرو است که تاکنون تمایلی به تسلیم شدن در برابر خواسته‌های او نداشته است.
کوری شیک، عضو ارشد اندیشکده راست‌گرای«موسسه امریکن انترپرایز» که در شورای امنیت ملی جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور سابق، خدمت می‌کرد، گفت: «ما شاهد موفقیت‌های نظامی شگفت‌انگیزی هستیم که به معنای پیروزی نیستند و این مستقیماً به رئیس‌جمهور و نحوه انتخاب او برای انجام وظیفه‌اش مربوط می‌شود – عدم توجه به جزئیات و عدم برنامه‌ریزی.»
کمی پس از پست تعطیلات ترامپ، دستیاران او با تماس‌هایی از سناتورهای جمهوری‌خواه و رهبران مسیحی مواجه شدند. آنها می‌پرسیدند که چرا او صبح عید پاک می‌گوید «سپاس از آنِ خداست»؟ چرا از کلمه رکیک استفاده می‌کند؟ ترامپ در خلوت زیاد فحش می‌دهد اما معمولاً در ملاء عام و در رسانه‌های اجتماعی آن را تکرار می‌کند.
وقتی یکی از مشاوران بعداً از او در این مورد پرسید، گفت که خودش ایده «الله» را مطرح کرده است. مقامات ارشد دولت گفتند که او می‌خواست تا حد امکان بی‌ثبات و توهین‌آمیز به نظر برسد، زیرا معتقد بود که این کار می‌تواند ایرانی‌ها را پای میز مذاکره بیاورد. او گفت که این زبانی است که ایرانی‌ها آن را می‌فهمند. اما او همچنین نگران عواقب آن بود. او از مشاورانش پرسید: «این چه وضعی است؟» (رئیس مجلس ایران .)
سه‌شنبه بعد از عید پاک، او چشمگیرترین اولتیماتوم دوران ریاست جمهوری خود را صادر کرد و گفت اگر ایران ظرف ۱۲ ساعت به توافق نرسد، کل یک تمدن از بین خواهد رفت.
مقامات دولتی گفتند، باز هم، این پست بداهه بود و بخشی از یک طرح امنیت ملی نبود.
مردم در سراسر ایالات متحده و جهان در مورد آنچه رئیس جمهور قصد انجام آن را داشت، دچار ترس و سردرگمی شده بودند. در پشت صحنه، دستیاران ارشد این اقدام را راهی برای تحریک مذاکرات در جنگی می‌دانستند که رئیس جمهور به شدت آماده پایان دادن به آن بود. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، به طور خصوصی به دیگران گفته بود که این لحن است که ممکن است ایرانی‌ها را به مذاکره بکشاند.
مشاوران گفتند آنچه ترامپ واقعاً می‌خواست، ترساندن ایرانی‌ها و پایان دادن به درگیری بود. کمتر از نود دقیقه قبل از مهلت تعیین‌شده، ترامپ آتش‌بس ناپایدار دو هفته‌ای را اعلام کرد.
کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، گفت: «رئیس جمهور ترامپ با افتخار در مبارزات انتخاباتی خود به وعده خود مبنی بر جلوگیری از توانایی رژیم ایران در توسعه سلاح هسته‌ای عمل کرد، که این عملیات شریف نیز به آن دست می‌یابد.» او گفت که رئیس جمهور «رهبری ثابت قدم باقی مانده است که کشور ما به آن نیاز دارد.»
مقامات گفتند ترامپ با دقت آمار جنگ را دنبال می‌کند و تعداد اهداف ایرانی نابود شده را به عنوان معیار کلیدی موفقیت می‌سنجد.»
روایت وال استریت ژورنال از ذوق زدگی ابتدایی ترامپ از ورود به جنگ با ایران و تغییر آن به یک نوع پشیمانی در اثر عواقب پیش آمده نیز به نوبه خود جالب به نظر می‌رسد. وال استریت زورنال در این باره نوشته: «تصمیم ترامپ برای ورود به این جنگ، بسیاری از کسانی را که او را بهتر می‌شناختند، شگفت‌زده کرد. او در دوره اول ریاست جمهوری خود برای توصیف منطقه به مشاورانش گفت: «خون و شن». او توضیح داد که چرا علاقه‌ای به درگیر شدن در هیچ درگیری خاورمیانه ندارد.

پس از یک جلسه توجیهی قانع‌کننده در ماه فوریه توسط بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در اتاق وضعیت، و گفتگوهای مکرر با گروهی از متحدان خارجی از جمله سناتور لیندسی گراهام (جمهوری‌خواه، کارولینای جنوبی)، او گفت که به ارتش برای انجام این کار اعتماد دارد. او به مشاورانش گفت که ببینید آنها چقدر سریع در ونزوئلا «پیروز» شده‌اند، جایی که ایالات متحده در عرض چند ساعت رئیس‌جمهور آن را دستگیر کرد و معاون مطیع‌تر او را به جای او نشاند.
در ایران، جنگ با ترو رهبر معظم ایران و دیگر مقامات ارشد ایرانی آغاز شد. هر روز صبح کلیپ‌هایی از انفجارهای خیره‌کننده در سراسر خاک ایران به ترامپ نشان داده می‌شد. مشاوران گفتند که ترامپ به آنها گفته است که ارتش چقدر چشمگیر است و به نظر می‌رسد از مقیاس بمب‌ها شگفت‌زده شده است.
اما ترامپ کار چندانی برای متقاعد کردن مردم آمریکا در مورد جنگ انجام نداده بود و خیلی زود از اینکه دولتش همان نوع ستایش خارجی را دریافت نمی‌کند، ناامید شد. لیویت ناامیدی خود را به آنچه پوشش خبری ناعادلانه از دولت می‌دانست، نسبت داد. تیم او نتایج نظرسنجی انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر را به او نشان دادند که نشان می‌داد جنگ، نامزدهای جمهوری‌خواه را به حاشیه می‌راند.
با این حال، دو مقام ارشد گفتند که خود ترامپ برای انتخاب مجدد آماده نبود – و فکر می‌کرد پیروزی بر ایران به او فرصتی می‌دهد تا نظم جهانی را به شکلی که در دوره اول ریاست جمهوری‌اش نتوانست، تغییر شکل دهد. به گفته شخصی که اظهارات او را شنیده است، ترامپ در اوایل عملیات نظامی گفت که اگر این کار را درست انجام دهیم، در حال نجات جهان هستیم.
با بسته شدن این تنگه که حدود ۲۰ درصد از عرضه نفت جهانی را مسدود می‌کند ، مدیران عامل شرکت‌های انرژی خیلی زود نگران شدند. به گفته افراد حاضر در جلسه، در اواسط ماه مارس، کریس رایت، وزیر انرژی، در جلسه هیئت مدیره موسسه نفت آمریکا، گروه اصلی لابی‌گری صنعت نفت، حاضر شد و گفت که جنگ ظرف چند هفته پایان خواهد یافت. افراد آشنا با این موضوع گفتند که رهبران انرژی گاهی اوقات نگران بوده‌اند که اگر ترامپ به تشدید تنش‌ها مطابق با لفاظی‌هایش ادامه دهد، جنگ قیمت‌ها را بسیار بیشتر از آنچه کاخ سفید انتظار دارد، افزایش دهد.
افراد نزدیک به ترامپ می‌گویند که او بین در نظر گرفتن نگرانی‌های اقتصادی در تماس با مشاورانش از جمله رایت و اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری، و اصرار بر اینکه قصد دارد جنگ را ادامه دهد، مردد بود. او به مشاورانش گفته بود که باید بازارها را زیر نظر داشته باشند و سخنان او اغلب آنها را تحت تأثیر قرار می‌داد.
اما ترامپ به سرعت شروع به فکر کردن در مورد چگونگی تبدیل شدن این اقدام نظامی به یک فاجعه کرد.

ترامپ که کمی بیش از یک هفته پس از جنگ، در جمع قانونگذاران جمهوری‌خواه در دورال، فلوریدا صحبت می‌کرد، به روسای جمهور دموکرات که بر افتضاحات سیاست خارجی، از جمله خروج از افغانستان در دوران ریاست جمهوری جو بایدن، نظارت داشتند، حمله کرد. سپس به تلاش ناموفق کارتر برای نجات گروگان‌های آمریکایی که در دست همان رژیم ایرانی بودند که او در حال بمباران آن بود، پرداخت.
کشورهای اروپایی و ائتلاف ناتو از پیوستن به کمپین ترامپ علیه ایران خودداری کرده و از کمک به باز کردن اجباری تنگه هرمز خودداری کرده‌اند که این امر خشم مکرر ترامپ را برانگیخته است.
، به خاطر تعلل در صدور مجوز استفاده از پایگاه‌های بریتانیا توسط نیروهای آمریکایی عصبانی شد و در جلسات کاخ سفید، پس از مشاجره این دو بر سر جنگ و همسر امانوئل مکرون، با لحنی تمسخرآمیز رئیس جمهور فرانسه را «امانوئل» خطاب کرد و با لهجه فرانسوی اغراق‌آمیز، هجاها را طولانی ادا می‌کرد. وقتی مارک روته، دبیرکل ناتو، اوایل این ماه برای یک جلسه از پیش برنامه‌ریزی شده به واشنگتن آمد، ترامپ پس از آن به مقامات گفت که این جلسه عمدتاً اتلاف وقت بوده است، زیرا روته نمی‌توانست اعضای ناتو را مجبور به کمک کند.
وال استریت ژورنال گزارش داده است که قبل از اینکه ایالات متحده وارد جنگ شود، ترامپ به تیمش گفته بود که دولت ایران احتمالاً قبل از بستن تنگه تسلیم خواهد شد و حتی اگر تهران تلاش کند، ارتش آمریکا می‌تواند از پس آن برآید . به گفته فردی که با کاخ سفید در تماس است، برخی از مشاوران رئیس جمهور از اینکه ترافیک نفتکش‌ها پس از شروع بمباران به سرعت متوقف خواهد شد، غافلگیر شدند.
ترامپ از آن زمان از سهولت بسته شدن تنگه شگفت‌زده شده است. ترامپ با ابراز ناراحتی دیرهنگام از آسیب‌پذیری این آبراه کلیدی، به مردم گفته است که یک نفر با یک پهپاد می‌تواند آن را ببندد. او علناً بین این دو موضع در نوسان بوده است. درخواست حمایت از متحدان برای کمک به بازگشایی آن و اصرار بر اینکه ایالات متحده به کمک نظامی نیاز ندارد یا آن را نمی‌خواهد.
به گفته‌ی یک فرد آگاه از مذاکرات، در اواخر ماه مارس – حدود یک هفته قبل از اینکه ایرانی‌ها هواپیما را سرنگون کنند – ترامپ به تیم مذاکره‌کننده‌اش دستور داده بود که راهی برای شروع مذاکرات پیدا کنند.
تا اوایل آوریل، قیمت بنزین بیش از ۱ دلار در هر گالن افزایش یافته بود و رهبران صنعت نگران بودند که بازار هنوز به درستی خطری را که جنگ برای عرضه نفت ایجاد می‌کرد، ارزیابی نکرده باشد. یکی از افراد آشنا با این صنعت گفت: رئیس جمهور، با تکیه بر قدرت شخصیت خود، در کاهش قیمت نفت خوب عمل می‌کرد، اما واقعیت به زودی خود را نشان می‌داد.
اما به آنها گفته شده که ترامپ حاضر است برای مدت کوتاهی ضربه سیاسی افزایش قیمت‌ها را بپذیرد.
واکنش‌های متناقض رئیس جمهور، که در نامه‌های صبحگاهی او نمود پیدا می‌کرد، دستیارانش را که نگران تبدیل شدن جنگ به یک جنجال سیاسی بودند، نگران کرده بود.
او به تماس‌های مکرر روزنامه‌نگاران پاسخ داد، به آکسیوس گفت که «عملاً چیزی برای هدف قرار دادن» در ایران باقی نمانده است، و به یک روزنامه ایتالیایی از دوست سابقش، جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، شکایت کرد. او در مصاحبه‌ای در عید پاک با وال استریت ژورنال گفت که می‌تواند «تمام نیروگاه‌های» ایران را هدف قرار دهد، حمله‌ای به زیرساخت‌های غیرنظامی که به طور بالقوه قوانین بین‌المللی علیه جنایات جنگی را نقض می‌کند.
دستیاران ارشد ترامپ به نوبت به رئیس جمهور گفته‌اند که باید مصاحبه‌های بداهه را محدود کند، زیرا این مصاحبه‌ها فقط مردم را متقاعد می‌کنند که او پیام‌های متناقضی دارد. مقامات کاخ سفید می‌گویند، گاهی اوقات، ترامپ به لیویت شوخی می‌کرد که با یک خبرنگار صحبت کرده و خبرساز شده است، اما او باید صبر کند و ببیند ماجرا چیست. او برای مدتی موافقت کرد که آنها را محدود کند – و سپس خیلی زود بازگشت.
برخی از مشاوران او را تشویق کردند که برای ملت سخنرانی کند. سوزی وایلز، رئیس کارکنان کاخ سفید، فکر می‌کرد که این کار به کشور اطمینان می‌دهد که ترامپ برنامه‌ای دارد. ترامپ در ابتدا علاقه‌ای نداشت. او چه می‌گفت؟ او نمی‌توانست اعلام پیروزی کند. او نمی‌دانست که اوضاع به کجا ختم می‌شود. در نهایت او را متقاعد کردند که در اول آوریل سخنرانی کند و دستیاران و مشاوران خارجی به امید تشویق او، اتاق را پر کردند.
به آمریکایی‌های شکاک گفت که ایالات متحده در میدان نبرد موفق شده است و اهداف نظامی ایالات متحده «خیلی زود» تکمیل خواهد شد . این سخنرانی که نحوه خروج ایالات متحده از جنگ را روشن نکرد، حمایت عمومی را افزایش نداد.»