عدول از شروط ده گانه را نمی پذیریم

مطالبه ملت مبعوث در خیابان ها

ما در لحظه‌ی بسیار مهمی از تاریخ کشورمان قرار داریم. جنگ تحمیلی سوم، که هنوز جریان دارد، به نقاط حساسی رسیده است. فرایند مذاکراتی که از ۱۹ فروردین آغاز شده، تقریباً به نقطه‌ی پایانی خود نزدیک می‌شود. اظهارات آقایان دکتر عراقچی و قالیباف در ۲۴ ساعت گذشته نشان می‌دهد که به مرحله‌ای رسیده‌ایم که قرار است یادداشت تفاهم حاصل از این فرایند ۶۰ روزه نهایی شود. با این حال، همین ارزیابی‌ها حاکی از آن است که کار همچنان به سرانجام نرسیده است؛ رهبر معظم انقلاب هنوز تصمیم نهایی خود را درباره نتیجه‌ی حاصل‌شده اتخاذ نکرده‌اند.
بنابراین، در برهه‌ای قرار داریم که کنشگری، اعلام موضع و نظر می‌تواند تأثیرگذار باشد. هر کس وظیفه خود را احساس می‌کند، به گمان من در این مقطع باید آن کنشگری را انجام دهد.
اما کنشگری در این لحظه حساس، الزامات و ملاحظات مهمی دارد که اگر رعایت نشود، ممکن است به ضد خود تبدیل شود. من تأکید ویژه‌ای روی این ملاحظات دارم. رهبر معظم انقلاب در پیام ۱۴ خرداد خود، چند نکته‌ی کلیدی را خطاب به مردم شریف ایران بیان فرمودند که به باور من باید بدانها توجه کنیم و سپس کنشگری خود را تعریف نماییم. اولین نکته، توجه به نقشه دشمن بود. ایشان تأکید کردند که دشمن دو نقطه را هدف قرار داده: تاب‌آوری مردم و دستگاه محاسباتی مسئولان. این دو مؤلفه را می‌خواهد تضعیف و به خطا بیندازد تا به نتیجه برسد. در مقابل، تأکید ایشان بر این بود که مردم باید ایستادگی، روشن‌بینی، حفظ وحدت، اعتماد متقابل و همسو نشدن با دشمن را مراقبت کنند تا بتوانند دشمن را شکست دهند.
اولین توصیه، ایستادگی است. ایستادگی یعنی از موضع خود عقب‌نشینی نکنیم و در برابر دشمن بایستیم. در قضیه مذاکرات، موضع اصولی ما این بود که شروطی داریم که قرار است حقوق ملت مظلوم ایران را محقق کند. این شروط مورد وفاق همه بود و در بیانیه شورای عالی امنیت ملی منعکس شد. اکنون نقطه‌ی مهمی است که این ایستادگی باید تجلی و بازتاب پیدا کند. از سوی دیگر، مسئله روشن‌بینی یعنی بصیرت داشتن، و حفظ وحدت بسیار کلیدی است. این روزها می‌بینم که سطح کنشگری افراد افزایش می‌یابد، اما مراقبت تضعیف شده و سطح تنش و درگیری لفظی بالا رفته است. توصیه رهبری مبنی بر حفظ وحدت، هم در پیام عمومی و هم در سخنانشان به نمایندگان مجلس، این است که حتی اظهارنظرها یا اختلاف سلیقه‌های موجه را نباید به نزاع و تفرقه تبدیل کنیم. پس اگر بیانی داریم یا کنشگری می‌کنیم، نباید به تفرقه منجر شود.
در این لحظه‌ی حساس، باید مراقب باشیم منفعل نشویم. برخی تحلیل می‌کنند که وحدت فقط با سکوت حاصل می‌شود: ساکت باشید، حرف نزنید تا وحدت حفظ شود. این حرف غلطی است. انفعال هیچ‌گاه مورد توصیه مکتب امام خمینی (ره) امام شهید و مقام معظم رهبری نبوده است. اما از طرفی، مراقبت از اینکه فعالیت‌ها موجب انشقاق نشود، حرف درستی است. راه آن، رعایت آداب و اخلاق و پرهیز از دعواهای فرعی است. ما می‌توانیم کاملاً در چارچوب اخلاق، احترام و اعتماد متقابل گفتگو کنیم. این کاملاً شدنی است، هرچند می‌بینم برخی عامدانه با الفاظ تند، القاب زشت و اتهام‌های بی‌مبنا سطح تنش را در فضای مجازی افزایش می‌دهند. چه موافق نتیجه مذاکره باشیم، چه مخالف، باید آداب گفتگو را حفظ کنیم.
همه مردم باید سخنان موافقان و مخالفان را بشنوند. اما آیا این شنیدن کافی است؟ نه. نکته اینجاست که در لحظه حساس تصمیم‌گیری هستیم و انعکاس نظرات مردم در تصمیم نهایی مؤثر است. کار اصلی این است که با یک کنشگری ساده، مهم و گسترده، به مسئولان منعکس کنیم که ما بر شروط ده‌گانه ایستادگی داریم. توصیه رهبری ایستادگی است. معنای مشخص آن این است: اگر نتیجه مذاکرات آن شروط را محقق نکند، هر کس از این امت حق دارد بیان کند که نمی‌پذیرد.
وقتی این صدا گسترده شود، اثر می‌گذارد. اجتماعی که در فروردین شکل گرفت، بر این بود که شروط توسط دشمن پذیرفته شده است. اگر خروجی مذاکرات آن را محقق نکند، منطقی است که نپذیریم. سکوت کردن در این لحظه تجویز درستی نیست. بیان چارچوب‌مند و در قالب اخلاق و احترام لازم است.
هر کس با این نظر همراه است که نباید از شروط ده‌گانه عقب نشست، به پویش «نمی‌پذیرم» بپیوندد و در جمع‌ها و تجمعات این نظر را منعکس کند. این سخن به معنای نادیده گرفتن زحمات تیم مذاکره‌کننده یا نسبت نادرست دادن به آنان نیست. ما نسبت خود را با آنچه قرار است حاصل شود، مشخص می‌کنیم. این نگرانی در طول این ۶۰ روز وجود داشته است. تجربه گذشته را نمی‌توان نادیده گرفت؛ برای مثال پذیرش آتش‌بس که اکنون برای همگان روشن شده یک خطای محاسباتی بوده و احتمال تکرار وجود دارد. من پس از بررسی و تحقیق، معتقدم بخش مهمی از شروط محقق نشده است.‌