در ستایش شهید نصرت افتخاری

«نصرت» بانوهایی که با «افتخار» شهید می‌شوند.

خبرگزاری‌ها، خبر از شهادت بانویی می‌دهند که نامش شهیده نصرت افتخاری است. راستش نوجوان که بودم تصور می‌کردم «نصرت»، فقط اسم مردهاست، ولی زمان که گذشت فهمیدم نصرت می‌تواند اسم زن‌ها هم باشد و بعضی از معانی متعالی و با مسمّا، آن‌قدر زیبا هستند که انسان آن را برای نام‌گذاری هرکدام از فرزندان دختر و پسرش به کار می‌برد.

می‌گویند آدم‌ها موقع تولدشان، اسمشان را با خودشان می‌آورند و بعضی از آدم‌ها به مرور شبیه به اسمشان می‌شوند. راستش را بخواهید وقتی روایت‌های منتشر شده از شهیده نصرت افتخاری را می‌خواندم، اولین چیزی که به نظرم رسید این بود که این بانو چقدر شبیه به معنی نام و نام خانوادگی خود، زیسته است. فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی یا مسئولیت‌پذیری در جهت محرومیت‌زدایی از استان سیستان و بلوچستان، جلوه‌ای از یاری رساندن او به استان و کشورمان را نشان می‌دهد و گویا مبعوث شده بود تا در مردم‌داری، ایجاد امنیت و حل مسائل زیست‌بوم مادری خود، همراه و یاری‌رسان باشد و البته در آخرین نفس از این دنیا، افتخار شهادت نصیبش شود.

من در تصویر منتشر شده از او، سیمای بانویی را دیدم که میانسال و جاافتاده بود، یک چادر ایرانی به سر داشت و تکه‌فیلمی که از یاد و خاطراتش تا به این جا دست به دست شده، فیلمی از لحظه توزیع بسته‌ای که گمان می‌کنم لوازم‌التحریر یا مدادرنگی به کودکان مناطق محروم استان سیستان و بلوچستان باشد.

خبر‌ها می‌گویند نه سلبریتی است، نه فعال رسانه‌ای، نه ورزشکار است، نه بلاگر، بلکه می‌گویند یک مادر و یک مدیر نخبه انتظامی در سطح استان بوده است که در روز جمعه ۱۷ مهرماه ۱۴۰۵، توسط گروهک‌های تجزیه‌طلب، به شهادت می‌رسد.

به راستی، هر گونه مشغله میدانی، مسئولیت و مزایای دولتی در زیست‌بوم‌های مرزی و محروم، نظر هر انسانی را به خود جلب نمی‌کند که حاضر باشد با اطلاع از تمام مخاطرات و آسیب‌ها، در آن حوالی و موقعیت نقش‌آفرینی کند و از سویی ترجیح بسیاری از دست‌اندرکاران، به‌کارگیری نیروهای انسانی از برادران می‌باشد، اما حالا می‌بینیم که نصرت افتخاری‌هایی هم بوده‌اند که در عین دیده نشدن، مظلومانه به شهادت رسیده‌اند و شهادت همکاران اهل سنت و ظلم گروهک‌های مزدور را بارها و بارها به چشم دیده و ایستادگی کرده‌اند.

آن‌ها در میان غوغای ژست‌بگیران مدعی حقوق زن و اداهای سلبریتی‌مآبانه برای جلب توجه از سیستان و بلوچستان، ترجیح داده‌اند که سر به زیر و خاضع و گمنام، به وطن خود و رفع محرومیت‌هایش کمک کنند و شانه‌هایشان را زیر بار مسئولیت ببرند.

بله در مظلومیت نصرت بانوهای مناطق مرزی ایران، همین بس که حتی پس از شهادتشان هم صدایی از آن‌ها که باید، در نمی‌آید و مرزبان‌های تاریک جشنواره‌های فیلم ضد ایرانی، بیشتر بر سر زبان‌ها افتاده و زن اثرگذار نام می‌گیرند تا آن‌ها.