امید دادن به دشمن ناامید

بازنمایی دکتر پزشکیان از موضع جمهوری اسلامی ایران و آرایش سیاسی داخل کشور در سفر به نیویورک، برای مردم ایران خطرناک و پرهزینه تمام خواهد بود.

هرچند آقای پزشکیان سخنرانی قابل قبولی در مجمع عمومی سازمان ملل داشت و در مجموع با صرف نظر کردن از برخی جزییات مواضع قابل قبولی داشت اما در گفتگوهای خود با رسانه‌ها مواضعی غیر اصولی گرفت. همچنین کنش‌های دیپلماتیک عراقچی خصوصا انجام مذاکرات غیرمستقیم با آمریکایی‌ها این وضعیت را تشدید کرد.
اصلی‌ترین نکته این است که مواضع آقای پزشکیان یک شکاف و فاصله میان مسئولان ایرانی را درباره مواجهه با آمریکا آشکار کرد که حتما برای دشمن شیرین است و او را به طمع می‌اندازد. همزمان که آقای پزشکیان طی مصاحبه‌های مختلف چندین بر آمادگی برای مذاکره و توافق با آمریکا تاکید کردند، در ایران دبیر شورای عالی امنیت ملی از کافی بودن مذاکره با آمریکا و ضرورت عمل به تعهدات را تاکید کردند. یعنی در ایران دولت نگاهی متفاوت به مواجهه با آمریکا دارد و معتقد است مذاکره نسبت به عمل به تعهدات اولی‌تر است.
همچنین در مصاحبه با فاکس‌نیوز آقای پزشکیان به گونه‌ای به سوالات پاسخ دادند که مخاطب فاصله میان دولت و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را متوجه می‌شود. برای مثال درباره اقدام نیروهای مسلح در برخورد با کشتی‌هایی که نقض تفاهم‌نامه انجام داده بودند، خود را در میانه قرار داد و خواهان ارتباط میان نیروهای مسلح ایران و ارتش تروریست آمریکا شد.
طبیعی خواهد بود که آمریکا از این مواضع به شکاف قابل سرمایه‌گذاری در میان مسئولان ایرانی برسد و برای آن برنامه‌ریزی کند. با این نگاه به سوالات مجری فاکس نیوز توجه کنید. توجه ویژه بر بازنمایی حاکمیت دوگانه در ایران بود.
از طرف دیگر اصرار آقای پزشکیان بر مذاکره با آمریکا به جای انجام تعهدات اعلام شده به عنوان ۷ شرط، در زمانی که ترامپ از نابودی ایران صحبت می‌کند و ادعا می‌کند که ضربات مهلکی به ایران وارد کرده و فشار اقتصادی روی ایران سبب مشکلات زیادی از جمله تورم ۳۰۰ درصدی شده است،آمریکا را به این درک می‌رساند که دولت ایران با مشکلات جدی روبه‌رو است و با حفظ فشار می‌تواند اختلاف میان بخش‌های داخلی ایران را افزایش دهد تا نقطه‌ای که به هدف خود برسد. در این شرایط آمریکا کوچکترین امتیازی به ایران نخواهد داد. بلکه فشار را افزایش و برای حملات آتی برنامه‌ریزی جدی‌تر خواهد کرد.
مذاکره غیرمستقیم نماینده ویژه ترامپ، ویتکاف، با عراقچی وزیر خارجه نیز این وضعیت را تشدید کرد. یعنی تمام نشانه‌ها حکایت از تشنگی دولت ایران (به معنای قوه مجریه) برای مذاکره و توافق با آمریکا دارد و با بخش‌های دیگر حاکمیت (به طور خاص رهبر معظم انقلاب اسلامی و نیروهای مسلح) تفاوت نظر جدی دارد.
این تحولات احتمال امتیازگیری از آمریکا را کمتر و کمتر می‌کند و عقب‌نشینی او از منطقه را دورتر و دورتر می‌کند. یعنی هزینه‌ها برای مردم ایران افزایش خواهد یافت. هزینه‌های جانی و مالی که به سبب طولانی‌تر شدن زمان عقب‌نشینی آمریکا افزایش خواهد یافت.
انتظار این بود که بعد از سه بار جنگ در میانه مذاکره و تفاهم با آمریکا، دولتمردان خطاهای محاسباتی خود را اصلاح کنند. نه اینکه بر آنها اصرار کنند و زمینه را برای افزایش فشارها و جنگ‌ بعدی مهیا کنند.

شاید گفته شود رقیق‎سازی اورانیوم به معنای از دست دادن دانش هسته‌ای نیست؛ اما زمانی که سیاستگزار، برد نگاهش کوتاه و اهدافش حداقلی باشند، به همان هدف هم نخواهد رسید. مثل رشدهای منفی عمیق پس از برجام و میانگین رشد حدود یک درصدی در دولت‌های روحانی و حالا رشد منفی ده درصدی در بهار در دولتی که رئیسش از شدت حداقل‌بینی در مناظره در پاسخ به برنامه رقیب گفت: «اگر این کشور رو 8%رشد نداد اعدامش کنید»! دست کشیدن از هسته‌ای نیز، به معنای از بین رفتن بخش مهمی از رشد اقتصادی آینده خواهد بود.

همه این‌ها هم همراه شد با با لحن درمانده و ضعیف‌نمایی که پزشکیان در ادامه مصاحبه انجام داد و گفت: «موضع ایران هرگز این نبوده که به دنبال ترور ترامپ یا اعضای خانواده‌اش باشد»؛ موضعی از سر ترس از غیرخدا؛ که از بی‎تقوایی است؛ موضعی درست خلاف کارزارهای گسترده مردم مبعوث و اعلام صریح رهبری برای گرفتن انتقام از قاتل رهبری، دانشمندان، فرماندهان، سربازان، کودکان میناب، کودکان ورزشکار لامرد، غیرمسلحین ناو دنا و هزاران ایرانی دیگر. و افزود: «حتی نمی‌توانیم پول خود را از کشوری که به آن کالا صادر کرده‌ایم (چین)، خارج کنیم».

ضعیف‌نمایی‌هایی که می‌خواهد از آن‌ها پلی بسازد برای نرم کردن دشمن وجودی ایران به سوی یک خطای محاسباتی و مذاکرات جنگ‌آوری دیگر. غلط اندر غلط؛ غافل از آنکه دشمن برای تجاوز مجدد هزینه را کم‌تر محاسبه می‌کند و جری‌تر می‌شود. کی بناست دستگاه محاسباتی غربگرای ایرانی از خطای «ارمغان صلح با امضای یک تکه کاغذ» باگ‌زدایی شود؟ و برای این سراب، هسته‌ای و غنی‌سازی و پیشرفت نیز، جهتِ نمایش‌های نامتناهی حسن‌نیت، قربانی نشود؟