آقای پزشکیان! نیویورک جای لبخند به قاتل نیست

یادداشت معصومه راغ – استان گلستان، شهر آزادشهر

تریبون سازمان ملل را به تریبون انتقام تبدیل کنید

آقای پزشکیان! چمدان‌هایتان را برای سفر به نیویورک می‌بندید؛ اما حواستان باشد که در این سفر چه چیزی را با خودتان به آن سوی آب‌ها می‌برید. این بار نه به عنوان یک نماینده مجلس، بلکه به عنوان رئیس‌جمهور کشوری که در محاصره‌ی ناجوانمردانه‌ترین تحریم‌ها و ترورهاست، قدم به تریبون سازمان ملل می‌گذارید این یک هشدار دلسوزانه اما صریح است؛ پیش از آنکه دیر شود و تاریخ شما را در شمار دیپلمات‌های منفعل ثبت کند
آقای رئیس‌جمهور! مردم ما هنوز دیپلماسی عزت شهید رئیسی را فراموش نکرده‌اند ایشان به جهانیان نشان داد که می‌شود در قلب کفر قرآن را بالا گرفت و از حق ملت دفاع کرد آن تریبون، جای دیپلماسی لبخند و انفعال نیست؛ جای دیپلماسی اقتدار و فریاد است جای آن نیست که از برادری و دوستی با قاتلان فرزندان این ملت سخن بگویید. کدام برادری؟ با چه کسی؟ با دولتی که پدران و جوانان این سرزمین را به شهادت رسانده؟ با جنایتکارانی که امنیت مدارس ما را هدف گرفتند؟ امروز در آغازین روزهای سال تحصیلی جای خالی دانش‌آموزان مینابی که قربانی این تروریسم سازمان‌یافته شدند بر دل ما داغ گذاشته است چطور می‌توان از امنیت ملی دم زد اما از خون این مظلومان گذشت؟ دنیا باید بشنود که ملت ایران هیچ‌گاه از حق مشروع خود برای قصاص خون شهیدانش از شهدای ترور تا خون مطهر رهبرِ شهیدمان کوتاه نخواهد آمد نترسید و فریاد بزنید ما از دولت آمریکا و سگ نگهبانش نتانیاهو بیزاریم
آقای پزشکیان حالا شما نماینده‌ی همان ملتی هستید که داغدار است اما سر خم نکرده اگر آنجا رفتید و به جای محاکمه‌ی جلاد از صلح و تعامل گفتید بدانید که به این خون‌ها خیانت کرده‌اید
اما جناب رئیس‌جمهور! لیست مطالبات این ملت تنها به این داغ‌های بزرگ محدود نمی‌شود تریبون نیویورک فرصتی است برای تبیین خطوط قرمز نظام اولاً: تنگه هرمز نه ابزار مذاکره است و نه محل بازی‌های سیاسی این تنگه، شاهرگ حیاتی ماست و متعلق به امنیت ملی ایران
به دنیا اعلام کنید که حضور مقتدرانه‌ی ما در این آب‌راه غیرقابل معامله است ما اجازه نمی‌دهیم که امنیت عبور و مرور در منطقه‌ی ما توسط بیگانگان متجاوز دیکته شود. هرگونه تلاش برای سهم‌خواهی از تنگه هرمز با پاسخ قاطع میدان مواجه خواهد شد
ثانیاً: حق هسته‌ای مردم ایران، میراث خون دانشمندان شهید ماست این حق با هیچ توافق موقت یا تفاهم سیاسی در اتاق‌های تاریک سازمان ملل قابل حراج نیست ملت ایران طعم تلخ اعتماد بی‌جا به وعده‌های نسیه‌ی غرب را چشیده است تکرار اشتباهات گذشته خطایی نابخشودنی است به آن‌ها بگویید که ما برای دستیابی به انرژی صلح‌آمیز، هزینه‌ی سنگینی داده‌ایم و هیچ‌کس نه در واشنگتن و نه در هیچ پایتخت دیگری حق ندارد برای پیشرفت علمی ما تعیین‌تکلیف کند
آقای پزشکیان! مردم ما خسته‌ی این بازی‌های کلامی هستند آن‌ها از شما نه وعده‌های زیبا بلکه عمل مقتدرانه می‌خواهند نترسید! ترس بزرگترین سم برای دیپلماسی انقلابی است دشمن اگر حس کند در طرف مقابل میز مذاکره ترس و تردید وجود دارد گستاخ‌تر می‌شود وقتی از حق قصاص خون رهبر شهیدمان حرف می‌زنید باید صدای شما طنین‌انداز خشم فروخفته‌ی یک ملت باشد
بگویید که ما به دنبال جنگ‌افروزی نیستیم، اما در برابرِ تجاوز ذره‌ای عقب‌نشینی نخواهیم کرد این همان منطق بازدارندگی فعال است اگر در نیویورک از موضع ضعف صحبت کنید یعنی چراغ سبز به دشمن برای تشدید فشارها نشان داده‌اید اما اگر با جسارت و منطق انقلابی همان‌طور که شهید رئیسی نشان داد صحبت کنید همه‌ی مردم با هر سلیقه‌ای پشت شما خواهند بود.
پایان یک مسئول تراز انقلاب نباید در رضایت کدخدا خلاصه شود پایان قشنگ شهادت در راه عزت است آقای رئیس‌جمهور! به یاد داشته باشید که شما در نیویورک نه تنها سخنگوی یک دولت بلکه صدای بلند مظلومانی هستید که چشم به دهان شما دوخته‌اند تا ببینند آیا در این آزمون بزرگ بر سر عزت می‌ایستید یا نه؟ با جسارت حرف بزنید حرف حق را فریاد بزنید و بدانید که تاریخ تنها یاد کسانی را زنده نگه می‌دارد که در لحظات حساس بر سر آرمان‌های ملت خود قمار نکردند چشمِ میلیون‌ها ایرانی امروز به نیویورک است سربلند برگردید.