یادداشت از خدابخش عبدلی – استان قم؛ شهر قم
استفاده ابزاری از جنسیتها و مخصوصا از زنان، سابقهای به طول و عرض تاریخ دارد. پروردگار عالمیان، انسان را با گنجینهای در نهادش به عرصه هستی آورده و او را با گوهر حجب و حیا و عفت، مفتخر و متمایز ساخته و پوشش و پوشیدن را خصیصه تمایزساز بشر قرار داده تا با تعریف اعرف انسان ناطق، دسته و رسته خود را از اسم جنس حیوانیتش، منفک سازد و نطقش را در حفظ حریم و حرمتش عینیت بخشد.
برهنگی، شایسته انسان دوپای راستقامت نبوده و نیست که فرمود ما انسان را راستقامت آفریدیم و سپس به شمارش نعمتهای پرقدر و پرارجش به احسنالمخلوقینش میپردازد و چنین رب مربی، شایسته تکریم و انقیاد است به طاعت و اطاعت، به عبدیت و عبودیت، به حجاب و غیرت و عفت.
همگان همیشه موضوع پوشش را از زاویه فرهنگیاش نگریستهاند و کمتر دیده و شنیده میشود کسی بگوید خیلی از امور، بند و پابندش اقتصاد است نه البته برای و از سوی مقتصدین که صدالبته بحث فساد و مفسد و افساد در میان است تا اقتصاد! چرا که اقتصاد میانهروی است نه میانروی! که بربایی گوی سبقت اقتصاد پرافسادت را آن هم از ناحیه مد کردن بیحرمتیها و بیعفتیها و برهنگیها و شبیه کردن انسانهای متمدن به حیوانات نامتمدن!
آری! همه چیز در پول و اقتصاد، در ثروت و ثروتاندوزی معنا پیدا کرده است. البته نه اینکه کنار این حوض مغشوش و ماء مخدوش و گلآلود، ماهیگیران دیگری، ماهیهای جسیم و عظیم خود را نگرفته باشند که گرفتهاند و کام خود را در ناکام کردن دیانت حق معنا بخشیدهاند.
آری! از فرهنگ و خانواده، از سیاست و نقد و اعتراض و اثرات مجاز و فجاز و … نباید غافل بود اما عجیب در غفلتیم از پشت صحنه اقتصاد این بیغیرتی و بیعفتی و برهنگی!
باید دید اگر دیدهبانی باشد! باید سوال کرد اگر مسوولی باشد و مسوولیتش را بپذیرد! که چه کسانی، جیبهایشان را نه! حسابهایشان را با رواج این اعوجاج، به انبانهای زر و زرین بدل ساختهاند.
اگرشاهرگ حیات جریان این خون نامیمون ممات انس و انسانیت، دین و دیانت، در این بدنِ به هزاردرد مبتلا، قطع نگردد آنقدر این برهنگی، جیغ و جلوه دارد که با چهارتا گفتن و چهارتا مثلا فرهنگی کار کردن، ره به جایی نتوان برد.
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید