بی‌عملی راهبردی؛ زهر خاموش دیپلماسی

نویسنده: علی حنایی نژاد, دانشجوی مکانیک-بیوسیستم دانشگاه صنعتی اصفهان

انحصار مذاکرات یکطرفه را می‌توان آفت مزرعه‌ی سیاست خارجی واکنش‌محور دانست.جایی که قدرت تصمیم‌گیری، آرام آرام از کف دولت خارج می‌شود و به دست استکبار جهانی و زمان‌بندی او می‌افتد.

در این مزرعه، میدان عمل در اختیار چند گزینه‌ی تکراری است که یا از پیش تعیین شده‌اند، یا در بستر فشار بیرونی شکل گرفته‌اند. این ساختار، نه تنها ابتکار ملی را از میان می‌برد، بلکه باعث بی‌عملی راهبردی و بی‌هویتی دیپلماتیک آن دولت می‌شود.

بی‌عملیِ انتخاب‌شده، یکی از پیچیده‌ترین آفت‌های سیاست خارجی و دولت کشورهای هدف تحریم است. کشورهای سلطه‌گر، همواره برای مهار یک کشور، آن را به حاشیه‌نشین میز مذاکره تبدیل می‌کنند. کشوری که نه طرحی نو دارد و نه توان تغییر معادله، در پی این انفعال، هم میدان باخته می‌شود و هم معنای مقاومت به فراموشی سپرده می‌شود.

مقاومتی که امروز با پیروی علی الاصول از اصول انقلاب اسلامی حاصل می شود اصولی که رهبر شهید فرمودند مذاکره یکی از ۸۰ وظیفه وزارت خارجه است و کارهای کشور را معطوف به آن نکنید.

سیاست خارجی ایران امروز، روز به روز در حال نوشیدن زهر بی عملی است. به تبع آن، شاهد کنار رفتن ابتکارات تازه از چرخه‌ی تصمیم‌سازی هستیم. درست همان جایی که رهبر انقلاب بر ابتکار عمل تأکید می‌گذارند و اهمیت «دیپلماسیِ فعال» را نه به مثابه‌ی یک شعار، که به مثابه‌ی یک الزام حیاتی برای پیشرفت نظام مطرح می‌سازند. حال با این شرایط، چنین پرسشی به میان خواهد آمد که: هیچ عرصه‌ای در سیاست خارجی نیست که در آن، بی‌عملی و مذاکرات از روی ضعف رخنه نکند؟

پاسخی که سعی دارم در این یادداشت به آن بپردازم پاسخی از جنس مقاومت و رفتن به سمت اداره کشور با ارکان مقاومتی است امروز باید دولت ها بدانند که ما جز با رفتن به سمت اقتصاد مقاومتی، دیپلماسی مقاومتی، فرهنگ مقاومتی در مقابل استکبار جهانی نخواهیم توانست که به استقلال برسیم.

خرمشهر ها اگر قرار بود با مذاکرات آزاد بشوند امروز باید با آنها خداحافظی می کردیم، مقاومت رمز پیشرفت انقلاب اسلامی است.