خلیج فارس چگونه خلیج فارس ماند

از میرمهنا تا تنگسیری

رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، در تبیین ریشه‌های این ایستادگیِ مدام و غیرتِ مستمر، دریچه‌ای نو به سوی تاریخ گشوده و فرمودند: «ملّت ایران که دارای بیشترین ساحل خاکی خلیج فارس است، بیشترین جانفشانی‌ها را در راه استقلال خلیج فارس و مقابله با بیگانگان و متجاوزان داشته است؛ از اخراج پرتغالی‌ها و آزادسازی تنگه هرمز که مبنای نامگذاری دهم اردیبهشت ماه به عنوان روز ملی خلیج فارس شده است، تا مبارزه علیه استعمار هلند و نیز حماسه‌های مقاومت در مقابل استعمار انگلیس و… اما انقلاب اسلامی، نقطه عطف این مقاومت‌ها در کوتاه کردن دست مستکبران از منطقه‌ی خلیج فارس بود.» این کلمات، صرفاً یک روایت تاریخی نیست؛ بلکه بازخوانیِ شناسنامه‌ی ملتی است که جغرافیای خود را نه با خط‌کش‌های استعماری، که با «ترازِ غیرت» ترسیم کرده است.
خلیج فارس برای ما، نه یک پهنه‌ی آبی برای تجارت، که مصلایِ مجاهدانی است که قرن‌ها پیش، وقتی دزدان دریایی فرنگ با نشان‌های پرتغالی و هلندی به خیالِ غارتِ سفره‌ی مسلمین یورش آوردند، حماسه‌ی «میرمهنا» را آفریدند تا بفهماند این آب‌ها، ملکِ طلقِ فرنگی‌ها نیست. این همان خطِ سرخی است که از نخلستان‌های بوشهر و تفنگِ «رئیس‌علی دلواری» گذشت و در فاجعه‌ی شهریور ۱۳۲۰، وقتی ارتشِ نمایشیِ رضاخانی در ۴۸ ساعت فروپاشید، در رگ‌های «برادران بایندر» جوشید تا آبرویِ ملت در تلاطمِ امواج حفظ شود؛ و سرانجام در مکتبِ روح‌الله، با حماسه‌ی «نادر مهدوی»، هیمنه‌یِ شیطانِ بزرگ را در قعرِ آب‌ها دفن کرد.
امروز، این اقتدارِ راهبردی در دو بازویِ مقتدرِ ملت جلوه‌گر است. نیروی دریایی ارتش، با درنوردیدنِ اقیانوس‌ها و حضور در حیاط‌خلوتِ استکبار، فصلِ جدیدی از سیادتِ دریایی را رقم زده و ثابت کرده است که فرزندانِ ایران، دیگر به مرزهای جغرافیایی محدود نمی‌شوند. این حضورِ مقتدرانه، تجسمِ همان کلامِ نافذِ رهبری است که فرمودند: «نیروی دریایی دلاورش آماده است تا تلخی شکست‌های جدیدی را به کام دشمنان بچشاند.» در کنار این عزتِ اقیانوسی، پرچمِ لرزه‌افکنِ سپاه در خلیج فارس، که امروز بر دوش یاران سردار نظم آفرین خلیج فارش شهید علیرضا تنگسیری قرار دارد. سردار عظامی، به عنوان وارثِ امینِ آن مکتب، امروز نگهبانِ بیدارِ تنگه‌ای است که نبضِ عزتِ منطقه در آن می‌تپد؛ انقلاب ما بارها نشان داده است که این حرکت، قائم به شخص نیست و با رفتنِ یک سردار، «نظمِ انقلابیِ» حاکم بر این آب‌ها، قاطع‌تر و کوبنده‌تر از پیش استمرار خواهد یافت.
خبر شهادت علیرضا تنگسیری، در میانه جنگ تحمیلی سوم در افقِ نگاهِ مادی‌زده‌ی جهان، شاید تنها غروبِ یک سردار بود، اما در ساحتِ حقیقت، این آغازِ حضورِ بی‌انتهای مردی بود که فراتر از مناصبِ دنیایی، «نظمی نو» را بر پهنه‌ی نیلگونِ خلیج‌فارس رقم زد. او از تبارِ همان سلحشورانی بود که آموخته بودند قدرت، نه در آهن و فولادِ ناوهای هواپیمابر، که در تپشِ قلب‌هایی است که برای خدا می‌تپد. تنگسیری همان سردارِ عارفی بود که توانست آن «چکِ همیشه در آستانه‌ی نقد» و آن اقتدارِ نهفته در کلامِ مقتدای خویش را در میدانِ عمل معنا کند؛ او بود که دغدغه‌های امامِ امت را در بابِ صیانت از تنگه‌ی هرمز، نه به مثابه یک دستورِ اداری، که به عنوانِ یک «میثاقِ شرعی» جامه عمل پوشاند. آنچه از او به یادگار می‌ماند، میراثی است که جغرافیای منطقه را دگرگون کرد؛ او به جهان فهماند که از این پس، خلیج‌فارس خانه‌ی امنِ کسانی است که هویتِ خویش را در ایستادگی یافته‌اند و دیگر هیچ قدرتِ مستکبری نمی‌تواند برای ملت‌های آزاده تعیینِ تکلیف کند. این «نظمِ تنگسیری»، جلوه ای از آن فرازِ کلامِ رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، در روز گذشته است که فرمودند: «امروز با گذشت دو ماه از بزرگترین لشکرکشی و تجاوز زورگویان دنیا در منطقه و شکست مفتضحانه‌ی آمریکا در نقشه‌ی خود، فصل نوین خلیج فارس و تنگه هرمز در حال رقم خوردن است.» این آب‌ها خانه ماست و هر دستِ درازی که به سوی حریمش دراز شود، در طوفانِ خشمِ فرزندانِ ایران غرق خواهد شد.