شرقِ فتح شده

در میانه بزرگترین تجاوز بیگانه به ایران در حالیکه طبقه روشنفکر در سکوت سوختن ما را تماشا کرد دو نفر از ایران به جشنواره کن رفتند: اصغر فرهادی و پگاه آهنگرانی. فرصتی جهانی برای جبران خاموشی، اما دهان بازکردند و تازه فهمیدیم در مغزشان چه میگذرد.
در شلوغی 401 نیویورکر گزارش طولانی منتشر کرد که تمام کارنامه فرهادی را زیر سوال می‌برد. با گلشیفته، امام موقت انقلابیون، هم مصاحبه شده بود. از اتهام سرقت تا فریبکاری و حتی عبارت vasat-baz را هم عینا برایش نوشتند. همان کسی که دوبار به او اسکار سیاسی دادند، یکی را سرمایه 88 کردند و دیگری را پل برجام. همان کسی که قهرمان و الگو و پرچمدار ساختند. چرا چنین لجن مال و لکه دار کردند؟!
401 نقطه عطف است، و این جنگ میوه اش. طبقه متوسط ایران باید میفهمید دوره وسط بازی تمام شده. حالا باید مثل گلشیفته لخت شوید و به میدان بیایید. کار دست اسرائیل است.
فرهادی، قهرمان از دست رفته، در جشنواره کن بدون ذکر آمریکا و اسرائیل با همه کشته شده ها همدردی کرد! چنان وسط که از قمه کش دی، دختر میناب و سرباز اسرائیلی را شامل میشود. تپیکال روشنفکری ایران: پس مانده. وسط جنگ هم جرات اعتراض به متجاوز را ندارد. چطور به کسی اعتراض کند که بزرگش کرده؟! این بی وطنی نتیجه صدسال حسرت غرب است.
در همان صندلی خاویر باردم بازیگر فیلم سابق فرهادی گفت برایش مهم نیست که حذفش کنند، برای غزه جلوی اسرائیل می ایستد. فیلمساز ایرانی که کودکانش زیر آوار شلیک اسرائیل است خفقان گرفته، بازیگر اسپانیانی اعتراض میکند. یعنی نه فقط از جامعه ایران بلکه از دنیا پس مانده اند.
نسل جدید روشنفکران اما پیام گزارش401 را گرفتند و از فرهادی هم عبور کردند. راه، راه گلشیفته هاست. آهنگرانی هم با لباس نیمه عریانش تعارف حجاب را کنار گذاشت و صریحا مستند “تمرین هایی برای انقلاب” را پیشکش کرد. کدام تمرین؟ کدام انقلاب؟ میگوید تصویری است از تلاشهای مردم ایران در 88 و ززا تا دی برای “آزادی و دموکراسی”. مستند را هم تقدیم به مادرانی کرد که فرزندانشان را در راه آزادی از دست دادند. دقیقا در روزهایی که آمریکا و اسرائیل هم برای “آزادی و دموکراسی” و حمایت از “انقلاب” به ایران تجاوز نظامی کردند. لختی استعمار را می بینید؟ دقیقا مسیر عراق، افغانستان، سودان، لیبی،…
با موشک و بمب دارند ما را آزاد میکنند و همزمان تصویر نیاز ما به آن آزادی را فراهم میکند. این دیگر پس ماندگی نیست، نوکری است. جنگ شد و فهمیدیم بخشی از طبقه روشنفکر ما عملا مزدور و نوکر اجنبی است.
آهنگرانی چندماه پس از انسجام بینظیر جنگ خرداد و دقیقا قبل از کودتای دی هم از بی‌بی‌سی پروپاگاندایی با ترانه علیدوستی پخش کرد. فراموش نکنیم دلیل موثر در جنگ خرداد و رمضان تصویرسازی از انقلاب بود. گفتند جمهوری و مردم و اسلامی و حجاب و رهبر و اینها تمام شده، اینجا انقلاب شده، بیا بزن کار را تمام کن. مسئول ما هم فکر میکرد با رهاسازی و فراموشی امنیت می آورد. حالا هنرمندشان حتی در تجاوز بیگانه هم مستند میسازد که مردم دارند برای رسیدن به ارزشهای متجاوز تمرین میکنند! اینها پیوست بمباران میناب هستند. متجاوز مثل خلبان اف 35 به فیلمساز این تصویر از ایران نیاز دارد. اینها ابزار استعمار اند.
پگاه آهنگرانی یک اسم تازه رسیده خودساخته نیست. مادر فیلمسازش منیژه حکمت در کنارش میگوید باید امید داشته باشیم! پدرش هم کارگردان بود و همسرش خواننده مشهور است. او بهترین نماینده یک طبقه و جریان است.
طبقه فروشنده. فرهادی میفهمد آنجا تصویر ایرانی سرکوب شده را میخرند. در همین جشنواره گفت ایران مثل “مادر بیمار” است! باید برگردم بهش سر بزنم. چه بیماری دارد؟ آهنگرانی و گلشیفته صریحتر میگویند: شرقی بودن. این مادر بیمار، کمبود آزادی و فقر دموکراسی غربی دارد. علت بازتاب 401 در غرب همین انگاره زن شرقی سرکوب شده بود و تلاشش برای آزادی. امثال آهنگرانی خروجی آن سفارش هستند که حتی هویت زن شرقی را هم کنار میگذارند و کامل مثل زن غربی میشوند. یعنی بدنشان را هم تقدیم ارباب میکنند تا عکسهای تبلیغ قدرت او بشود. سرنوشت تلخ طبقه روشنفکر ایران. هم اثرش را وسیله تجاوز به کشورش می‌کنند و هم خودش را.
در همین زمان زن ایرانی در خیابان های کشور پرچم بلند کرده و مقابل تجاوز خارجی ایستاده است. همین زنان عموما محجبه یک تنه ایران را از دهان آمریکا «آزاد» کردند. این تضاد باورنکردنی است. حتی شال سرش هم دارد میجنگد. نه فقط ایران بلکه بار تاریخ را به دوش کشیده اند و به صورت ابرقدرت جهان چنگ زدند. معلوم است که این تصویر را دوست ندارند.
آنها در میانه حمله نظامی به خاک ایران تصویر زن زیبایی را میخواهند که بغض کند، از سرکوب در ایران و آزادی در غرب بگوید. آنها مستندی میخواهند که در آن انقلاب ایران به کمک‌های هوایی دموکراسی نیاز دارد. این لازمه عملیات است و هیچ تفاوتی با سوخت رسان ندارد. همانی که بر سر ما موشک میریزد به اینها جایزه میدهد. همزمان که ما کودکان مان را خاک میکنیم اینها از متجاوزان مزد میگیرند و تشویق می‌شوند.
کمدی اینکه براندازان با پخش فیلم دوران اصلاح‌طلبی آهنگرانی که برای خاتمی رای جمع میکند مسخره اش کردند ‌و فحش دادند. بین فروشندگان بر سر وطن فروشی دعواست. جنون در این جبهه به حدی است که مزدوران یکدیگر را پاره میکنند. باید لخت تر و وحشی تر بشوی. چه ایران شلوغی بشود فردای آزادی و دموکراسی، در صف غذای سازمان ملل.
پگاه آهنگرانی البته یک نماد سیاسی هم هست. او و ترانه و گلشیفته و فرهادی و … سالها سرباز اصلاحات بودند. صادقانه برای خاتمی نفس زدند، و قلبا برای موسوی شعار دادند. حتی برای روحانی و ظریف تمامشان را پای کار آوردند. منظور او از “تمرین های انقلاب” این دورانست نه فقط دی ماه. نوکری متجاوز از براندازی بیرون نیامده بلکه برعکس اینها فرزندان کسانی بودند که سالها پیش “مادر بیمار” را میخواستند همینجا “آزاد” کنند. این تفکر استعماری خانه زاد است. در همان فیلم تبلیغاتی گفته میشود خاتمی میخواهد تغییر بدهد، رهبر نمیگذارد! تصویر مبارزی که برای “آزادی و دموکراسی” با سرکوب شرقی میجنگد آشنا نیست؟ آنها که با ادعای تقلب لشکر انقلاب برای آزادی و دموکراسی ساختند برای اشغالگر امروز سرباز میساختند. و رهبر هم واقعا مانع بود، اما مانع بلعیدن ایران. لشکری که با فروپاشی رویای برجام در 98 به ناامیدی و در 401 به عریانی انتخاب رسید.
طبقه پس مانده روشنفکری ایران در حسرت غربی شدن سوخت و سوزاند. نسلهایی را مصرف کرد و قدم به قدم به براندازی رساند و مسئولیت هم نپذیرفت. آهنگرانی یک شرق فتح شده است، مغزش، فکرش، امیدش، آرمانش و حتی بدنش را ابزار غرب کرده است. جایزه ای را مثل تکه استخوانی جلویش می اندازند و با آن عکس میگیرند. تصاویر او سند حقارت ایران و افتخار غرب است.
آنها از انقلاب میگویند درحالیکه زن ایرانی کف میدان انقلاب جلوی کل استعمار ایستاده و آزادی را برملا کرده است. نه تنها آزادی خودش، بلکه آزادی مستضعفان جهان را پیش میبرد. و انقلابی به عظمت تحقیر آمریکا ساخته است. انقلابی که آنها در خیالشان تمرین میکنند را ما در خیابان زندگی میکنیم.