عذر بدتر از گناه

مردم همچنان نامحرم‌اند
توجیه های خطرناک پنهان کاری متن توافق از مردم؛ ازعراقچی تا مشاوران قالیباف

سعید آجرلو در مصاحبه‌های اخیر خود با خبرگزاری دانشجو و همچنین خبرگزاری تسنیم، ادعایی را مطرح کرده که به‌عنوان دلیل اصلی عدم انتشار متن برای مردم عنوان شده است. در این دو مصاحبه گفته شده که متن منتشر نشده، زیرا ممکن است در آن امتیازهایی وجود داشته باشد که طرف آمریکایی از آن‌ها یا از ذهنیت و ملاحظات پشت پرده ما اطلاع نداشته باشد و انتشار متن، او را نسبت به این مسائل آگاه کند. اما این تصویر غلط و این توهم بزرگ از کجا نشأت می‌گیرد که آمریکا نمی‌فهمد و تنها با انتشار متن متوجه «پس‌ذهن» ما می‌شود؟ آمریکایی که با متون و طرح‌های استعماری، سال‌ها و قرن‌ها ملت‌ها را تحت فشار قرار داده و اراده خود را بر دیگران تحمیل کرده است، چگونه ممکن است از فهم واژه‌ها و مقاصد سیاسی ناتوان باشد؟
آجرلو گویی تصور می‌کند طرف آمریکایی مانند برخی مسئولان ایرانی است که متن‌ها را در پستوها پنهان می‌کنند، آن‌ها را در اختیار کسی قرار نمی‌دهند و سخنان منتقدان، موافقان، مخالفان، سیاسیون، رسانه‌ها و حتی رهبران و رؤسای دیگر کشورها را نمی‌خوانند.
این در حالی است که متنی که رسانه‌ای مانند آکسیوس منتشر می‌کند، توسط جی‌دی ونس خوانده می‌شود و حتی نخست‌وزیر کانادا نیز به آن دسترسی دارد. تلخی ماجرا آنجاست که مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، در حاشیه اجلاس گروه هفت در فرانسه اعلام کرد: «این توافق فراتر از انتظارات من بوده است. ما از توافقی که به دست آمده بسیار راضی هستیم.»
این میزان رضایت مقامات غربی از توافق امضاشده، خود جای تأمل دارد. اما شگفت‌آورتر آن است که برخی خود را تا این اندازه تیزبین و حرفه‌ای می‌دانند و طرف آمریکایی را آن‌قدر ساده‌لوح فرض می‌کنند که از مفاهیم و واژه‌ها سر درنمی‌آورد؛ به همین دلیل نیز متن را از مردم پنهان می‌کنند. در حالی که به احتمال زیاد این متن در اختیار همه دشمنان و رقبای ایران قرار گرفته است. عجیب‌تر اینکه ظاهراً نگرانی اصلی این است که مردم ایران یا حتی نمایندگان ملت، نکاتی را برخلاف منافع ملی تشخیص دهند و مطرح کنند؛ نکاتی که اندیشکده‌ها، سرویس‌های اطلاعاتی و مراکز مطالعاتی خارجی از آن غافل مانده باشند!
این سخنان زمانی بیشتر زیر سؤال می‌رود که عباس عراقچی، وزیر امور خارجه، در گفت‌وگوی ویژه خبری دلیل دیگری را برای عدم انتشار متن مطرح کرده بود و از ضرورت جلوگیری از اطلاع رژیم صهیونیستی سخن گفت. گویی آمریکا آن‌قدر صادق و معصوم فرض شده که متن را در اختیار شریک راهبردی و جنایتکار خود قرار نمی‌دهد؛ آن هم در حالی که مقامات کشورهای دیگر آن را دیده و خوانده‌اند. افزون بر این، انتشار متن یا حتی ارائه آن به نمایندگان ملت و نهادهای مسئول، هیچ‌گاه به معنای در اختیار قرار دادن آن به دشمنان نبوده و نیست.
حقیقت آن است که این توضیحات چیزی جز «عذر بدتر از گناه» نیست. نامحرم دانستن ملت، خود مسئله اصلی است. نگرانی واقعی شاید آنجاست که متن مورد بحث آن‌قدر غیرقابل دفاع باشد که انتشار آن، مسئولان را ناچار به پاسخگویی در برابر مردم کند. این محتمل‌ترین و قانع‌کننده‌ترین دلیل برای عدم انتشار متن است.
بندها را توضیح نمی‌دهید، زیرا توضیحی برای آن‌ها ندارید. متن‌های قبلی را منتشر نمی‌کنید، زیرا هرچه روند مذاکرات جلوتر رفته، متن‌ها ضعیف‌تر و پرایرادتر شده‌اند. شاید هم امید آن است که این توافق در میان هیاهوی اخبار و جنجال‌های روزمره گم شود و کسی به یاد نیاورد که چه اتفاقی افتاده است.
واقعیت این است که توافقی که قرار بود و باید به پایان جنگ منجر شود، امروز به اما و اگر، به تنفس دوباره بحران، به متنی پر از ابهام و ایراد، و به بازی‌های رسانه‌ای و تبلیغاتی تقلیل یافته است. در حالی که مردم ایران نه سایه جنگ را می‌پذیرند و نه وضعیت فرسایشی «نه جنگ، نه صلح» را. روشن بود که اگر اراده و حوصله لازم وجود داشت، این وضعیت بسیار زودتر تعیین تکلیف می‌شد.
متن را منتشر کنید. مردم نامحرم نیستند.
مردم همان کسانی هستند که امام خمینی آنان را ولی‌نعمتان انقلاب نامید. همان مردمی که رهبر شهید انقلاب صاحبان اصلی انقلاب می‌دانست و به تعبیر حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، این مردم بودند که رهبری کردند و همچنان رهبری می‌کنند.
چگونه مردمی که در انتخاب رهبری، حفظ نظام و پاسداری از انقلاب در برابر بزرگ‌ترین تهدیدها و سرسخت‌ترین دشمنان با جان و دل ایستادگی کرده‌اند، امروز نامحرم شمرده می‌شوند؟