عزیز کردۀ خدا

یادداشت از زلیخا بهاری- آذربایجان غربی، شهر شاهیندژ

«اوَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ ۖ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا»

«فرزندانتان را از بیم تنگدستی نکشید؛ ما به آنان و شما روزی می دهیم، یقیناً کشتن آنان گناهی بزرگ است.»

چگونه می توان آنچه را که خدا حیات داده از حیات ساقط کرد،؟ مگر فرزندان امانت الهی نیستند؟ آنها را به کدامین جرم می کشید؟ به گناه نکرده!؟ برای حقی که مال آنهاست؛  این حیات پیروزی عظیمی است که فرزندانتان آن را از میان میلیارد ها اسپرم زنده به دست آورده اند، میلیارد ها اسپرمی که حق حیات نیافتند و فقط همین موجود که اکنون فرزند شماست حق داشتن آن را یافته است و اکنون شما از ترس تنگدستی آن را می کشید!.

قرآن می فرماید: نکشید فرزندانتان را، ما به آنان روزی می دهیم، ما به آنان حق حیات می دهیم،  پس به خود اجازه ندهید حیات را از آنان بگیرید، همان خدایی که از میان میلیارد ها اسپرم فرزند تو را عزیز ( شکست نا پذیر) کرد و به صفت خود آراست، هم او، آن را توان می بخشد و بذر وجودی او را طوری قرار می دهد که دست خدا روی زمین گردد و خیر رسان به خودش و دیگران شود، هر چند تربیت خانواده و محیط گاهی او را گم گشته و فراموشکار می کند که چه کسی بوده، از کجا آمده و به کجا می رود، اگر به خلقت شگفت انگیز بشر تعمق کنیم، خواهیم فهمید این بشر عزیز کرده ی خدا ( شکست ناپذیر) چگونه از پس باری که خدا بر دوشش نهاده بر می آید، باری که بر دوش کوه ها نهاده شد و کوه ها متلاشی شدند، این بار سختی گور نیست، بلکه سنگینی بیدار شدن است از ظلمت و تاریکی به نور و روشنایی چرا که همه از اوییم و به سوی او می رویم، علف‌ ها از زیر آسفالت سخت به سمت نور راه خود را پیدا می کنند، بشر آراسته شده به صفت عزیز نیز راه خود را به سمت نور پیدا می کند.

ترس پنهان

ما والدین می ترسیم، زندگی که حق مسلم این موجود عزیز است، را از او می‌گیریم، به کدامین تفکر، به فکری که از شیطان است؟! ریشه این ترس چیست و از کجا آمده؟ ترسی که بر اساس افکار به وجود می آیند و حسی در ما ایجاد می کنند ،  حسی که اگر آگاه نباشیم رفتار ما را شکل می دهند، ترس و نگرانی را به عادت در زندگی ما تبدیل می کنند، که عاقبت این کودک معصوم را به مرگ محکوم کنیم؟  و حق حیات را از او  بگیریم، مگر فراموش کرده ایم که این فرزند امانت است دست ما و ما صاحب آن نیستیم. صاحب آن خداست اما ما گمان می کنیم بر فرزندان خود تملک داریم و می توانیم به هر شکلی که می خواهیم با آن رفتار کنیم یا حتی آنان را بکشیم و حق حیات را از آنان بگیریم.

هدف آفرینش

خداوند انسان را برای هدف والای تکامل روح بشری خلق کرد و ما از ترس کمبود جلوی این تکامل را می گیریم. کمبود از نیاز است و نیاز از ترس و ترس از شیطان، اما تکامل از کمال است و کمال از اوصاف خداوند، این نفس است که ما را به سمت کمبود و ترس سوق می دهد تا در ما ترس ایجاد کند و بر اساس آن ترس تصمیم اشتباه بگیریم و از خود و حقیقت اصیل خود دور شویم. خداوند می فرماید: من آسمان و زمین و هر آنچه میان آنهاست را برای شما خلق کرده ام تا بتوانید سفر تکامل روح را راحت تر طی کنید.

راز پنهان

چگونه انسان در افکار خود گم شد؟  آنچه به او داده ام را فراموش کرد ؟ وقتی از سر نیاز و کمبود بر آمد. «که من ندارم، نیاز دارم.» چون فراموش کرد که داراست، فراموش کرد عزیز کرده ی خداست و شکست ناپذیر است و خداوند می فرماید: بخوانید تا اجابت تان کنم؛ و بشر خواند (من ندارم) ، (نیازمندم ) و خدا اجابت کرد چون خودش فرموده است، بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را.  برای بیرون رفتن از این دور باطل بهترین راه شکرگذاری و دیدن نعمت است، به خاطر همین است در نماز های پنجگانه، سوره حمد را می خوانیم چون بالاترین انرژی و قدرت،  شکرگذاری با حضور است، ما آن را نیز به درستی انجام نمی دهیم، فقط به شکر زبانی بسنده می کنیم، شکر با حضور راز نهفته در عبادات ما است که باید انجام دهیم، تا به مقصود خود و هستی نایل شویم. بنابرین اگر بفهمیم که بوده ایم، از کجا آمده ایم و به کجا میرویم. هرگز از ترس تنگدستی حق حیات را از فرزندان خود نخواهیم گرفت، اگر بدانیم آسمان و زمین و هر آنچه در بین آنهاست برای فرزندان ما و ماست از بیم تنگدستی فرزندانمان را نخواهیم کشت.

خدایا به ما بصیرتی عنایت فرما که حقیقت را ببینیم و در آن تعمق کنیم و در زندگی خود به کار گیریم.