یادداشت از راضیه آقاییزاده – استان قم؛ شهر قم
مادران این سرزمین همیشه در متن حوادث ایستادهاند، حتی وقتی نامی از آنان برده نمیشود. در روزهای عادی شاید نقششان در سکوت خانهها دیده شود، اما در روزهایی که سایه جنگ و اضطراب بر جامعه میافتد، روشن میشود که آرامش یک ملت از کجا آغاز میشود.
خانه در روزگار بحران فقط یک پناهگاه فیزیکی نیست؛ جایی است که روح یک جامعه در آن حفظ میشود. در چنین شرایطی مادر نخستین کسی است که باید تعادل خانه را نگه دارد. او میان خبرهای نگرانکننده، میان کمبودها و دلمشغولیها، تلاش میکند چراغ امید در دل خانواده خاموش نشود. اگر کودکی در این روزها هنوز احساس امنیت میکند، اگر نوجوانی هنوز آینده را قابل ساختن میبیند، بخش بزرگی از آن به درایتی برمیگردد که مادر در فضای خانه ایجاد میکند.
در روزهای جنگ، مدیریت خانه فقط به معنای اداره امور روزمره نیست. مادر باید همزمان چند نقش را بر عهده بگیرد؛ آرامکننده دلها باشد، آموزگار صبر و استقامت باشد و حافظ پیوند عاطفی خانواده بماند. او باید بتواند اضطرابها را تبدیل به فهم، ترسها را تبدیل به مسئولیت و سختیها را تبدیل به تجربهای برای رشد کند.
از همین روست که در معارف اهلبیت علیهمالسلام، جایگاه مادر تنها یک جایگاه عاطفی و فردی نیست، بلکه نقشی تربیتی و تمدنساز دارد. آنجا که پیامبر اکرم صلیالله علیه و آله فرمودند:
«الجَنَّةُ تَحتَ أقدامِ الأُمَّهات»
بهشت زیر پای مادران است.
این سخن فقط بیان احترام به مادر نیست؛ اشاره به حقیقتی عمیق است که مسیر رشد انسانها، آرامش خانوادهها و سلامت جامعه، از دامان مادری آغاز میشود. مادری که در سختترین روزها بتواند امید، ایمان و آرامش را در خانه حفظ کند، در حقیقت آینده یک نسل را حفظ کرده است.
واقعیت این است که استقامت یک جامعه تنها در میدانهای نبرد شکل نمیگیرد. پایداری واقعی از دل خانوادههایی میآید که فرو نمیپاشند. هر مادری که در دل بحران، خانوادهاش را به هم نزدیکتر نگه میدارد، در حقیقت در ساختن مقاومت اجتماعی سهم دارد. این نقش نه شعاری است و نه نمایشی؛ بخشی از واقعیتی است که بارها در تاریخ این سرزمین دیده شده است.
در چنین شرایطی، مهمترین کاری که میتواند انجام شود حفظ امید و معنا در زندگی روزمره است. وقتی مادران بتوانند فرزندانشان را با روحیهای آگاه، صبور و امیدوار تربیت کنند، جامعه حتی در سختترین شرایط نیز مسیر خود را پیدا میکند.
به همین دلیل است که در روزگار جنگ، خانهها اهمیت دوچندان پیدا میکنند و در مرکز این خانهها، مادرانی قرار دارند که با صبر، تدبیر و محبت، اجازه نمیدهند اضطراب زمانه آینده فرزندانشان را تیره کند. آنان بیآنکه در صف اول خبرها باشند، در شکل دادن به آینده یک ملت نقشی اساسی دارند.
و درست به همین دلیل، جامعه و مسئولان نیز باید با تدبیر و احساس مسئولیت، از حرمت، امنیت و کرامت مادران امروز و مادران آینده صیانت کنند؛ چراکه این زنان، سرچشمه عفت، وقار، متانت و تربیت نسلی هستند که آینده این سرزمین را خواهد ساخت. پاسداشت حرمت مادر، در حقیقت پاسداشت بنیان اخلاقی و فرهنگی جامعه است.
تو مایه افتخار یک جامعه و ملتی، مادر سرزمینم.
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید