نابودی یا خلع سلاح اسرائیل یکی از مهمترین شروط پایان جنگ است

جمعی از اساتید سطح عالی حوزه علمیۀ قم

باسمه تبارک وتعالی
أَمْ يُريدُونَ كَيْداً فَالَّذينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكيدُون‌ طور: ۴۲
دشمن آمریکایی صهیونی برای دومین بار طی یک سال گذشته با حیلۀ مذاکره مسئولان کشور ما را به سرگرم کرده و باز هم به کشورمان حمله کرد. دومین جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران بزرگترین خسارت ممکن را در پی داشته و به شهادت رهبر عزیزتر از جان امت انجامید. طی چند هفتۀ گذشته مردم کشورمان با حضور حماسی خود در خیابان‌ها و میادین شهرهای سراسر کشور بر نابودی اسرائیل و خروج کامل آمریکا از منطقه تأکید کرده‌اند.
در چنین شرایطی اعلام شرایط پایان جنگ از سوی برخی مقامات سیاسی امنیتی باعث بهت و حیرت امت قهرمان و حماسه ساز ایران شده است. امید به پایان دادن تجاوز و ترور از سوی آمریکا و صهیونیسم، خیالی تحقق ناپذیر است چرا که ماهیت این دو دولت خونخوار با جنایت و ترور پیوسته است. همچنان که دلخوش داشتن به دریافت تضمین از سوی آمریکا یادآور تضمین پوچ امضای وزیر خارجه اسبق این دولت جهانخوار در برجام است که ما به ازای واقعی نداشت بر این اساس به نظر می‌رسد تضمین واقعی زمانی میسر است که تمام پایگاه های آمریکا در منطقه نابود شده و امکان استفاده از آنها وجود نداشته باشد؛ افزون بر این، بحث از اعمال حاکمیت ایران بر تنگۀ هرمز یک موضوع ملی است و هیچ ارتباطی با امریکا و سایر دولتهای خارجی ندارد لذا نمی‌تواند موضوعی برای گفتگو باشد همچنان که قوانین داخلی ایران با امریکا بی ارتباط است.

توجه مسئولان محترم به این نکته ضروری است که ما اکنون در جنگ دست برتر را داریم نباید به دشمن فرصت تجدید قوا را بدهیم. چرا که این امر او را برای ضربۀ بعدی تجهیز خواهد کرد. از این رو طرح بحث از مذاکره و آتش بس از سوی دشمن یک نیرنگ آشکار است.
اسرائیل منشأ شرارت و تجاوز در منطقه جنوب غرب آسیا به شمار می رود و تا زمانی که این رژیم جنایت پیشه وجود دارد صلح با منطقه جنوب غرب آسیا بیگانه خواهد بود بر این اساس یکی از شروط عینی پایان جنگ باید نابودی یا خلع سلاح رژیم صهیونیستی باشد. شرط عینی دیگر آن است که آمریکا پایگاه‌های خود را در منطقه تعطیل کند و خلیج فارس و کشورهای عربی منطقه غیرنظامی باشند.
با توجه به دوبار حملۀ آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان طی سال گذشته هر گونه کوتاهی برای تنبیه متجاوز و ایجاد بازدارندگی در آینده، می‌تواند آتش جنگهای بعدی را در کشور برافروزد. هرگونه تسامح مسئولان در این امر خطیر باعث خشم و ناخرسندی ملت خواهد بود.