پیام ضعف، آبی در آسیاب جنگ

در سیاست، اشتباه محاسباتی همیشه هزینه دارد؛ گاهی این هزینه فقط یک فرصت از دست‌رفته است، اما گاهی بهایش امنیت و عزت یک ملت می‌شود. وقتی دشمنی مثل آمریکا بارها نشان داده که عهد و پیمان برایش هیچ ارزشی ندارد، هر حرکت، راهبرد و سخن نسنجیده و هر موضع ساده‌دلانه می‌تواند بهانه‌ای تازه برای فشار و حمله باشد. این روزها، متأسفانه برخی اظهارات رئیس‌جمهور کشورمان، پزشکیان، دقیقاً همین پیام ضعف را به دشمن منتقل کرده است.

رئیس‌جمهور کشور ما، پزشکیان، راهی را انتخاب کرده که بیشتر شبیه ساده‌دلی است تا سیاست‌ورزی. اولین خطای محاسباتی او، حمایت از توافق مکه بود؛ توافقی که از همان ابتدا روشن بود علیه ایران و جبهه مقاومت طراحی شده است. عربستان به یمن تجاوز کرد و یمن پاسخ داد؛ حالا طبق اصول همین توافق، پاکستان و ترکیه باید به پشتیبانی عربستان بیایند، یعنی عملاً در برابر شریک استراتژیک ایران بایستند. این حمایت نسنجیده، نه نشانه‌ی قدرت، بلکه پالس ضعف بود؛ دشمن وقتی ببیند ایران از موضع نیکی و خوش‌خیالی سخن می‌گوید، همان لحظه حمله را محتمل‌تر می‌داند.

اشتباه دوم پزشکیان، همان تکرار بی‌پایانِ امید به توافق با آمریکا بود. مگر همین آمریکا نبود که در همان دقایق ابتدایی توافق، بندهایش را نقض کرد؟ مگر ترامپ نبود که گفت توافق چیزی جز یک کاغذ پاره نیست؟ پس چرا رئیس‌جمهور ما هنوز از همان کاغذ پاره به عنوان سند قدرت یاد می‌کند؟ این اظهارات، به جای آنکه اقتدار ایران را نشان دهد، ضعف و ناتوانی را القا می‌کند. پزشکیان شاید تصور کند که با زبان نیکی و خوش‌رفتاری می‌تواند چهره‌ای مثبت از ایران بسازد، اما آمریکا این زبان را نه به عنوان قدرت، بلکه به عنوان فرصت برای فشار بیشتر می‌خواند.

واقعیت این است که پزشکیان با این مواضع، لطفی در حق دشمن کرده است؛ به ترامپ و آمریکا فرصت تنفس داده، آن‌ها را از فشار اقتصادی و بحران انرژی نجات داده. تاریخ ایران بارها نشان داده که در برابر دشمنی که عهدشکنی کرده، نیکی کردن اشتباه است. آمریکا حتی به مدرسه و عروسی و ورزشکار رحم نکرده؛ پس چگونه می‌توان به چنین دشمنی با زبان نیکی پاسخ داد؟ سیاست امروز ایران باید فریاد ایستادگی باشد، نه لبخند مذاکره، نه التماس برای اجرای توافق.

پزشکیان با راهبردهای ساده‌دلانه‌اش، عملاً به دشمن فرصت داده و به ملت ایران هزینه تحمیل کرده است. او گمان می‌کند با نیکی و خوش‌رفتاری می‌تواند دشمنی را رام کند، اما واقعیت این است که آمریکا هر بار همین نیکی را بهانه‌ای تازه برای حمله می‌سازد. او هنوز نمی‌داند که در برابر آمریکا، نیکی کردن همان دعوت به حمله است. سیاستی که ضعف را به جای قدرت نشان داده، نه تنها امنیت ایران را تضمین نمی‌کند، بلکه دشمن را جسورتر می‌سازد. این راهبرد،این سیاست، نه سیاست است و نه تدبیر؛ یک خطای محاسباتی است که باید هرچه زودتر اصلاح شود.