یار میدان باشید نه سربار آن

مسؤلان در گفتار خود دقت کنند

در امتداد آن نگاه بلند و آرمان‌گرایانه که امروز با خون پاک رهبر شهیدمان تطهیر شده است، باید به صراحت فریاد زد که «جنگ منطقه‌ای» برای ما نه یک انتخاب از سر ناچاری، که راهبردی دقیق و تبیین‌شده از سوی آن عزیز بود تا ریشه فتنه صهیونیسم و استکبار در این خاک سوخته خشکیده شود. اما چه شده است که امروز در میانه این کارزار خونین، نجوای سست‌عنصری از برخی تریبون‌های رسمی به گوش می‌رسد؟ پاسخ را نباید تنها در لکنت زبانِ برخی مسئولان جست؛ ریشه این لرزش‌ها در تعلل غیرقابل توجیهی است که در مجلس خبرگان رقم خورده است. یک هفته از عروج آن استوانه استواری می‌گذرد و هنوز غبارِ بلاتکلیفی بر کرسی هدایت نشسته است؛ تعللی که نه تنها صدای توده‌های امت و دلسوزان نظام، که فریادِ اعتراض مراجع عظام تقلید را نیز بلند کرده است.
وقتی مرکز ثقل اقتدار ملی در وضعیت تعلیق بماند، طبیعی است که گرگ‌های در کمین نشسته و سگ‌های زردی چون ترامپ، بوی ضعف استشمام کنند و در خیال خام خود، فتحِ سنگرهایی را ببینند که رزمندگان ما با نثار جان، از آن‌ها پاسداری می‌کنند. این سکوت و درنگ در معرفی رهبری جدید، مستقیماً به دشمن پالس «خلاء قدرت» می‌دهد و به دیپلمات‌های مرعوب اجازه می‌دهد تا به‌جای تکیه بر «میدان»، به دنبال باز کردن روزنه‌هایی از جنس تسلیم باشند. به اذعان رسانه های غربی محاسبات آمریکا به شکست منجر شده و نیروهای نظامی و ملت در صحنه گوشه های از قدرت ایران را به نمایش گذاشته اند بنابرین آمریکا امروز در بن‌بستی تاریخی گرفتار است و تنها چیزی که می‌تواند او را از این ورطه نجات دهد، همین تردیدهای داخلی و سستیِ نهادهایی است که باید در تراز انقلاب عمل کنند. رزمنده‌ای که در خط مقدم، راهبردِ منطقه‌ای رهبر شهید را با گوشت و پوست خود پیش می‌برد، نباید پشت سرش لرزشِ دستانِ سیاستمداران را حس کند. خبرگان باید بداند که هر ساعت تاخیر در تعیین تکلیفِ سکان‌دار این کشتی، آسیب زا است و ممکن است به هزینه سازی های غیر قابل جبران بدل شود خبرگان اگر انتخاب انجام داده اعلام کند و اگر انجام نداده با لحاظ شرایط امنیتی هرچه سریعتر انجام دهد. اقدامی که تنها چند ساعت پس از رحلت امام به سرانحام رسید هشت روز است که همچنان بی نتیجه مانده است !