نظم الهی از امیرالمومنین، تـا سـربـازان ایـرانی روح الله

داستان این نظم دگرگون‌ساز، از نقطه‌ای تاریک، عمیق و پرمظلومیت در قلب تاریخ آغاز می‌شود؛ از روزگاری که عدالت بی‌مثال امیرالمؤمنین علی (ع) در میان هیاهوی دنیاطلبان و جاهلیتِ نقاب‌دار غریب ماند و آن نگاه موشکافانه و آسمانی برای ترسیم هندسه یک تمدن نو و عادلانه، با کج‌فهمی‌ها و کارشکنی‌ها مواجه شد. مظلومیت علی (ع) نه نشانه‌ای از ضعف، بلکه بهای سنگین ایستادگی بر سر سنن تخلف‌ناپذیر الهی و تلاش برای ریل‌گذاری تاریخی بود که در آن بشر از بند بندگی بت‌های جاندار و بی‌جان رها شود.
او در منشور حکومت خود و در فرازهای درخشان نهج‌البلاغه، نظمی را بنیان نهاد که فراتر از یک انضباط خشک اداری، مهندسی دقیق حیات اجتماعی و سیاسی انسان بر مدار فطرت بود. تفکر علوی می‌خواست نشان دهد که تاریخ بر پایه قوانینی لایتغیر همانند جاذبه حرکت می‌کند و عزت یا سقوط امت‌ها، تصادفی نیست بلکه بازتاب مستقیم افعال، اعمال و میزان عدالت‌خواهی خود آن‌هاست. اما جامعه آن روزگار, کشش تحمل این آفتاب بلند عدالت را نداشت و این طرح تمدنی عظیم، در مظلومیتی غریبانه، همچون امانتی گران‌بها در سینه تاریخ باقی ماند تا در زهدان زمان رشد کند و روزی که دست‌های لایق فرا رسند، برافراشته شود.
این بذر مقدس و اصیل، قرن‌ها زیر خاکستر ستم و خفقان امپراتوری‌های مادی تپید تا سرانجام در عصر جاهلیت مدرن، به دست‌های باکفایت و پرصلابت فرزند راستینش، سید روح‌الله موسوی خمینی رسید. خمینی کبیر با درک عمیق از حقیقت نهج‌البلاغه و با اتکا به همان منطق علویِ استقامت، صبر و قیامِ‌لله، غبار انزوا را از چهره دین و کتاب خدا سترد و در صدر وصیت‌نامه سیاسی-الهی خود با استناد به حدیث ثقلین، بر ضرورت احیای این پیوند گسسته پای فشرد. او به جهانیان یادآور شد که شقاوت یک امت حاصل بدی افعال اجتماعی آن‌هاست و برای خروج از چاه ذلت، باید به «وحدت کلمه» و صراط مستقیم علی (ع) بازگشت. با نهضت پرخروش او، نظم علوی از صفحات خاک‌گرفته کتاب‌ها به صحنه ساختارسازی و تمدن‌آفرینی مقتدرانه آمد و بار دیگر معروف را بر مسند نشاند و منکر را منزوی کرد، تا آن قرائت‌های تحریف‌شده و تخدیرکننده که امام آن را «اسلام آمریکایی» و اسلام مرفهین بی‌درد می‌نامید، برای همیشه رنگ ببازند.
این محتوا و نمایش عینی از نظم الهی که علی (ع) به دنبال آن بود، روح جاری در کالبد این نهضت فرخنده گشت؛ هندسه‌ای مقدس که با طرد موانع اخلاقی و اجتماعی نظیر «تشاحن صدور» و «تدابر نفوس»، بستر پدید آمدن امتی یک‌پارچه را فراهم آورد. این نظم علوی اثبات کرد که اگر ملتی در راه تحقق حق، صبری پویا و جدیتی مؤمنانه پیشه کند و ناگواری‌ها را به جان بخرد، طبق قوانین لایتغیر تاریخ، پاداش تکوینی الهی فرامی‌رسد و ذلت و استضعاف آنان را به عزت، امنیت و فرادستی مبدل می‌سازد؛ تبلور عینی همان آرمانی که جامعه را لبریز از «الفت قلوب»، «تواصی به هم‌گرایی» و «تحاض بر وحدت» می‌خواست تا مشت گره‌خورده‌ی مستضعفان، بنیان استکبار را برکند.
این رستاخیزِ نظمی نو در عصر حاضر، جهان را به میدان تقابلی همه‌جانبه، عریان و بی‌سابقه میان تمامیت خیر و تمامیت شر بدل ساخته است؛ کارزاری سرنوشت‌ساز که در یک سوی آن، جبهه حق و مستضعفان بیدارشده بر مدار کانون عاشورایی حرکت می‌کنند و در سوی دیگرش، مستکبران و غارتگران جهان‌خوار صف‌آرایی کرده‌اند. امروز این تقابل به اوج حساسیت خود رسیده و افول شتابان، عیان و همه‌جانبه اروپا، آمریکا و کل تمدن مادی غرب، گواهی روشن بر صدق سنن الهی است. شکست بزرگ، خفت‌بار و تاریخی تمدن‌های غربی در جنگ اخیر علیه ایران اسلامی، خط بطلانی کشید بر تمام محاسبات پیچیده مادی و پوشالی بودن قدرتی را که بر غیر خدا تکیه داشت، به زیباترین شکل ممکن برملا ساخت. این سقوط مادی و راهبردی استکبار که امروز بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌آید، تکانه‌ای زودگذر نیست، بلکه فرآیند حتمی فروپاشی ساختارهای ظالمانه و نشانه‌ای آشکار از یک صعود بزرگ و الهی است؛ صعود تمدنی نوپا، مقتدر و ریشه‌دار که بر شالوده ایمان، مظلومیتِ مقتدرانه تاریخی و مقاومت فرزندان علی (ع) بنا شده است.
بشر امروز، خسته و محتضر زیر چرخ‌دنده‌های نظام‌های مادی، به وضوح دریافته است که تظاهر باطل همچون کفی روی آب، جوانی زودگذر دارد و آنچه پابرجا می‌ماند، حقیقتی است که منطبق بر فطرت جهان و نیازهای واقعی انسان است. نظم علوی که روزی در کوفه غریب و منزوی بود، امروز با عبور از مجاهدت‌های روح‌الله و در بستر این تقابل آخرالزمانی، به قطب‌نمای حرکت جهان به سوی فرجامی روشن، تحقق حکومت مستضعفین و تجلی تمدن نوین اسلامی بدل شده است تا تشنه‌کامان عالم را از زلال اسلام ناب سیراب سازد.