۱۷ شهریور ۱۳۵۷ سالروز جنایتی است که رژیم جنایتکار پهلوی در میدان ژاله( شهدای کنونی) تهران و سایر خیابان های تهران رقم زد و طبق آمار حدود ۴۰۰۰ هزار نفر را شهید کرد.
ماجرای اصلی از ۱۷ دی ۱۳۵۶ شروع شد که فرد معلوم الحالی در مقاله ای در روزنامه اطلاعات به امام خمینی توهین کرد و ۱۹ دی ۵۶ مردم قم به خیابان آمدند و اعتراض مسالمت آميز کردند که با سرکوب و شهید شدن چند نفر خاتمه یافت و بعدش مردم تبریز در ۲۹ بهمن به مناسبت چهلم شهدای قیام قم اعتراض مسالمت آميز کردند و آنها هم سرکوب وحشیانه ای شدند و با شهید شدن چندین نفر و دستگیری چند نفر، قیام ۲۹ بهمن ۵۶ مردم تبریز هم سرکوب شد و از آن ۲۹ بهمن مردم هر شهری به مناسبت چهلم شهدای کشته شده توسط رژیم پهلوی قیام میکردند و این روند تا مرداد ۱۳۵۷ ادامه یافت که در ۲۸ مرداد ۱۳۵۷ آن فاجعه عمدی آتش سوزی سینما رکس آبادان رخ داد و بیش از ۶۰۰ نفر از عزیزان ایرانی یکجا در حال تماشای فیلم سوختند و خشم مردمایران بر انگیخت و دولت آموزگار از سمت خود کنار رفت و شریف امامی که فرزند یک روحانی بود را محمد رضا پهلوی مامور به تشکیل کابینه جدید دولت کرد و شریف امامی برای اینکه خشم مردم ایران بخوابد با شعار آشتی ملی گفت که باید همگی اتحاد داشته باشیم و میخواست اینگونه جنایت های رژیم پهلوی در این چند ماه را رویش سرپوش بگذارد.
شهید آیت الله دکتر مفتح که آن زمان امام جماعت مسجد قبا تهران بود با پیشنهاد به دولت مستقر در رژیم پهلوی مجوز برپایی نماز عید فطر در تپه های قیطریه شمال تهران را با شرط سر ندادن شعارهای سیاسی گرفت و بعد از خطبه ها و نماز عید فطر با شعار الله اکبر چند هزار نفر از مردم آنجا و فقط با شعار الله اکبر و خمینی رهبر راهی خیابان ها و جنوب تهران شدند و بدون سر دادن شعارهای سیاسی و با حرکت مسالمت آميز دسته راهپیمایی میلیونی را برای اولین بار در ایران راه انداختند و در آخر سر با غروب آفتاب در میدان آزادی تهران خطبه پایانی راهپیمایی را شهید دکتر باهنر خواند و مردم را ۱۶ شهریور به راهپیمایی محکومیت اقدامات پهلوی در این چند ماه و مطالبه آزادی انبوه زندانیان سیاسی از میدان ۲۴ اسفند( انقلاب کنونی ) تا میدان آزادی تهران فراخواند.
۱۶ اسفند شد و شکوه جمعیت زیاد و میلیونی در این مسیر ها دیده شد و مردم انقلابی مغازه ها و سرکارشان را تعطیل کردند و به این راهپیمایی پیوستند که خرابکاری و آتش زدن اموال عمومی اصلا در آنها نبود و در پایان راهپیمایی دوباره مردم را برای راهپیمایی و تجمع در ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ در همان آخر برنامه در ساعت ۸ صبح فردا یعنی ۱۷ شهریور در میدان ژاله ( شهدای کنونی ) تهران فراخواندند و در این شب مامورین رژیم پهلوی برای گسترش نیافتن تظاهرات سیاسی جلسه ای تشکیل دادند و در ۱۷ شهریور ۵۷ در تهران و ۱۱ شهر دیگر حکومت نظامی از صبح اعلام کردند و تجمع بالای ۳ نفر در خیابان را( حتی صف نانوایی!!! ) ممنوع کردند و این خبر به دلیل اینکه دیر و صبح همان روز در رادیو اعلام شد خیلی ها متوجه نشدند به خیابان ها آمدند و با صف زرهی ارتش و شهربانی و گارد ویژه پهلوی با مامورین مسلح به اسلحه جنگی مواجه شدند و نقطه اصلی تجمع یعنی میدان ژاله ( شهدا) تهران و خیابان های اطراف در صبح ۱۷ شهریور که مردم انقلابی فقط شعار سر میدادند را به رگبار بستند و هر جمعیتی را میدیدند بدون صرف نظر اینکه شعار میدهند یا نمیدهند یا زن و یا بچه هستند را به گلوله و بستند اینگونه در تهران حمام خون راه انداختند.
گزارش خبرنگار های خارجی نشان از این دارد حدود ۴۰۰۰ نفر در این روز از جمله ده ها زن و بچه شهید شدند و رژیم جنازه خیلی از اینها را با کامیون به اطراف تهران برده است و دسته جمعی دفن کرده است و در شامگاه آن جمعه سیاه با ماشین های آب پاش طبق مشاهدات شاهدین خون ها را از خیابان می شسته است که این نشان از حجم جنایت بزرگ این روز دارد که متاسفانه نهاد های فرهنگی ما با گذشت ۴۸ سال از این جمعه سیاه و خونی تلخ در تهران کار آنچنان موثری برای معرفی این روز و حجم جنایت های پهلوی برای قشر جوان نکرده است که این باعث میشود شهدای واقعی ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ را فراموش کنند و به تخریبگران داخلی وطن فروش مسلح موساد و سیا در ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ جاوید نام و شهید راه وطن بگویند…
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید