هیس، ورود جبلی ممنوع

اتفاقی که الان در فضای نقد صدا و سیما رخ می‌دهد، در واقع یک تسویه‌حساب سیاسی است، نه نقد عملکرد یا مسئله‌ای از این قبیل. صدا و سیما به‌عنوان حیاط خلوت گروه‌های سیاسی و افراد مختلف، هیچ‌وقت جایی برای تکثر، محل نقد گفتمان دولت و یا کارگزاران نبوده است. اتفاقی که دقیقاً در دورهٔ آقای جبلی برعکس شد: دولتی‌ها و کارگزاران نقد می‌شدند و مجلس به توبره گرفته می‌شد. این دقیقاً برای فضای سیاسی کشور یک اتفاق نو و یک تجربه است.

نکتهٔ اصلی این است که تمام جریانات سیاسی به اتفاق در حال زدن صدا و سیما هستند: آقای حسن روحانی، آقای قالیباف، آقای دکتر پزشکیان و افراد دیگر. یک هدف و یک آرمان دارند: الان آقای جبلی باید از صدا و سیما برود. اما وقتی نقد اصلی این پنج سال را در مدیریت آقای جبلی بررسی می‌کنیم، آقای جبلی دقیقاً در آنجایی ضعف داشت که به عرف سیاسی و دولتی‌ها و کارگزاران بها داد و دچار محافظه‌کاری شد، و دقیقاً در جایی رشد کرد که آن روحیهٔ عدالت‌خواهی خودش را در برنامه‌هایش ایجاد کرد. برنامه‌ای مثل «به وقت ایران» یک‌تنه توانست به برنامهٔ اول صدا و سیما در زمان جنگ تبدیل شود.

آیا اگر آقای عسکری، آقای ضرغامی و دیگر افراد گزینه‌مانند آقای رحمانی فضلی در حال حاضر در صدا و سیما بودند، صدا و سیما همچین برنامه‌هایی داشت؟ مجری بنشیند مذاکره را نقد کند و فرد دیگری در برابر او از مذاکره دفاع کند؟ خیر. حرف یک چیز است: صدا و سیما نباید حرف اضافه‌ای بر دولت و یا جریانات سیاسی کشور بزند. نقد برای شرایط خوب کشور است، و از آنجایی که ما در دشمنی با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی جنایتکار هستیم و دائماً در شرایط تنش هستیم، پس نقد کلاً تعطیل.

این اتفاقی که مجموعاً وجود داشت، اما نقد دقیق بر صدا و سیما می‌شود، نقد بر جلوه‌های بصری، نقد برخی از محتواهای برنامه‌ها و روتین‌های برنامه‌ها و مسائل مختلفی مانند شبکه‌های استانی است که جای صحبت دارد. جنبش دانشجویی موظف است برای شبکه‌های استان و صدا و سیما در استان‌ها نقدها و محتواها و مسائل مختلفی داشته باشد که سبب رشد آن شود. اما در رسانهٔ ملی و در شبکه‌های ملی مانند شبکهٔ ۱، ۲ و ۳ سیما، عملکرد یک عملکرد فوق‌العاده بوده است. هرچند می‌شد گفت با حضور آقای جلیلی، انتظارهای بیشتری از نقدها و زبان‌های تیز و رنده می‌رفت. این میانهٔ محافظه‌کار و عدالت‌خواه بودن، دقیقاً نقطهٔ ضعف فعلی صدا و سیماست. اما این را به قطع می‌شود گفت که حتی اگر انتخاب بین بد و بدتر است، آقایان نباید به دنبال بدترِ محافظه‌کار باشند.