روایتی از قهرمانی کشور حامی مظلومان و شکست تیم محبوب صهیونیستها
در شبی تاریخی در ورزشگاه متلایف نیوجرسی، تیم ملی فوتبال اسپانیا با غلبه بر آرژانتین در وقت اضافه، برای دومین بار در تاریخ خود جام جهانی را فتح کرد. گل فران تورس در دقیقه ۱۰۶، نقطه پایانی بر یک نمایش تاکتیکی هوشمندانه و جمعی بود که تحت هدایت لوئیس دلافوئنته، اسپانیا را به عنوان قهرمانی شایسته معرفی کرد. این پیروزی نه تنها برای میلیونها اسپانیایی که خیابانهای مادرید را به جشن و شادی تبدیل کردند، بلکه فراتر از مرزها، موجی از خوشحالی را در کشورهای مختلف به راه انداخت؛ بهویژه در میان مردمانی که از مواضع سیاسی دولت اسپانیا در قبال جنایات در حال وقوع در خاورمیانه حمایت میکنند.
اسپانیا که پیش از این در سال ۲۰۱۰ قهرمان جهان شده بود، نمایش درخشانی ارائه داد. اما این قهرمانی فراتر از فوتبال بود. در بسیاری از کشورهای اسلامی، و حتی در خیابانهای غزه تحت محاصره، پرچم و پیراهن اسپانیا به نمادی برای شراکت قلبی در این قهرمانی تبدیل شد. همانطور که برخی تحلیلگران ورزشی نوشتند، این برد اسپانیا برای حامیان عدالت بینالمللی، طعمی شیرینتر داشت.
در میانه این شادیها، حمایت آشکار صهیونیستها از آرژانتین، بر شدت این خوشحالی افزود. بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی، علناً اعلام کرده بود که برای آرژانتین، متحد نزدیک خود، هورا میکشد و بسیاری از شهروندان اسرائیلی نیز همین نظر را داشتند. ایتامار بنگویر، وزیر افراطی امنیت ملی، نیز از آرژانتین حمایت کرد. حساب رسمی فلسطین در شبکههای اجتماعی با انتشار تصاویری از این حمایتها و جشن قهرمانی اسپانیا، آن را به مثابه قهرمانی در برابر حامیان اشغالگری تفسیر کرد. این موضعگیریها باعث شد شکست آرژانتین و پیروزی اسپانیا، نه فقط یک رویداد ورزشی، بلکه یک پیروزی نمادین برای کسانی تلقی شود که از سیاستهای ضدجنگ مادرید خشنودند.
اما قهرمانی اسپانیا تنها آغاز ماجراست. دولت پدرو سانچز، سالهاست که در برابر سیاستهای جنگافروزانه ایالات متحده و رژیم صهیونیستی موضعی قاطع و مستقل اتخاذ کرده است. اسپانیا یکی از معدود کشورهای اروپایی بوده که جنگ غزه را «نسلکشی» نامیده، فروش سلاح به رژیم صهیونیستی را متوقف کرده، کشتیهای حامل تسلیحات برای رژیم صهیونیستی را از بنادر خود بازگردانده و حتی پیشنهاد تعلیق توافق اتحادیه اروپا با رژیم را داده است. این موضعگیریها در ادامه با محکومیت حملات به لبنان و ایران نیز همراه شد. وزیر خارجه اسپانیا، خوزه مانوئل آلبارس، حملات رژیم صهیونیستی به لبنان را «نقض فاحش حقوق بینالملل» خواند و بر لزوم عدم مصونیت برای جنایات جنگی تأکید کرد.
سانچز در سخنرانیهای متعدد، سیاست خارجی اسپانیا را در سه کلمه خلاصه کرده: «نه به جنگ». مادرید سفارت خود در تهران را بازگشایی کرد، پایگاههای نظامی خود را برای استفاده در عملیاتهای جنگی آمریکا محدود نمود و به شدت از غیرنظامیان در غزه، لبنان و مناطق تحت تأثیر در ایران دفاع کرد. این اقدامات اسپانیا را به عنوان یک صدای مخالف در اروپا متمایز کرده است؛ صدایی که در برابر فشارهای واشنگتن ایستادگی میکند.
این سیاستهای جسورانه، واکنش تند دونالد ترامپ را برانگیخت. رئیسجمهور آمریکا بارها اسپانیا را تهدید کرده که در صورت ادامه این مواضع، تجارت دوجانبه را قطع خواهد کرد و حتی از مجازات ناتو برای متحدان ناسازگار سخن گفته است. ترامپ و نزدیکانش، سانچز را به خاطر «ضدیت با صهیونیستها» و «حمایت از دشمنان آمریکا» مورد حمله قرار دادند. با این حال، دولت اسپانیا بر مواضع خود پافشاری کرده و تأکید دارد که اصول انسانی و حقوق بینالملل را فدای فشارهای خارجی نمیکند. این تقابل، اسپانیا را به نمادی از استقلال اروپایی در برابر هژمونی واشنگتن تبدیل کرده است.
قهرمانی فوتبال اسپانیا در این بستر سیاسی، لایهای عمیقتر به شادی ملی افزود. در کشورهای مخالف سیاستهای جنگافروزانه، این برد به عنوان تأییدی بر مسیر درست مادرید جشن گرفته شد. فلسطینیها، لبنانیها و بسیاری از ایرانیان که از مورد حمله اخیر آمریکایی صهیونیستی بودهاند، قهرمانی اسپانیا را فرصتی برای ابراز همراهی با شادی مردم این کشور مخالف با جنایت و وحشیگری دانستند. حتی در شبکههای اجتماعی، هشتگهای مرتبط با اسپانیا و فلسطین ترند شدند و تصاویر جشنهای خیابانی مادرید در کنار تصاویر کودکان غزه به اشتراک گذاشته شد.
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید