سپاه حسین(ع)

اربعین، صرفاً یک اجتماع میلیونی یا آیینی مذهبی نیست؛ نمایش زنده امتداد تاریخی مکتبی است که از عاشورا آغاز شد و امروز در قامت ملت‌های آزاده خود را نشان می‌دهد. میلیون‌ها دلداده امام حسین(ع)، زیر آفتاب سوزان عراق، کیلومترها مسیر نجف تا کربلا را با پای پیاده طی می‌کنند؛ از کودک خردسال تا سالمند سالخورده، همه در یک حرکت هماهنگ، تصویری از ایمان، استقامت و همبستگی را به نمایش می‌گذارند. این صحنه، در دنیایی که رفاه، سرعت و آسایش به ارزش غالب تبدیل شده، یادآور این حقیقت است که آرمان‌های بزرگ، همچنان با رنج، ایثار و انتخاب آگاهانه زنده می‌مانند.

امسال اما اربعین، رنگ و بوی دیگری داشت. مردمی که ماه‌ها در خیابان‌ها، زیر فشار حملات دشمن و تهدیدها، از عزت و هویت خود دفاع کرده بودند، اکنون همان مسیر مقاومت را در جاده‌های منتهی به کربلا ادامه دادند. آنان از میدان ایستادگی به پناهگاه عاشقان حسین(ع) آمدند تا نشان دهند مقاومت، اگر ریشه در عاشورا داشته باشد، محدود به یک جغرافیا یا یک مقطع زمانی نیست. حضور آنان، جلوه‌ای از پیوند میان مقاومت امروز و قیام عاشورا بود؛ گویی این راهپیمایی، تجدید بیعتی دوباره با همان آرمانی است که قرن‌ها پیش در کربلا رقم خورد.

برای بسیاری از ایرانیان، اربعین تنها یک زیارت نیست؛ فرصتی است برای بازخوانی هویت تاریخی خود. هویتی که عزت را با «هیهات منا الذله» معنا می‌کند و تسلیم را با «مثلی لا یبایع مثله» نفی می‌سازد. مردمی که سال‌ها این شعارها را در مسیر اربعین زمزمه می‌کردند، امروز آنها را در عرصه عمل نیز تجربه کرده‌اند و اکنون با حضوری پرشور در این اجتماع عظیم، می‌خواهند ریشه‌های خود را بیش از گذشته به نهضت عاشورا و مکتب امام حسین(ع) گره بزنند.

راهپیمایی اربعین، از این منظر، فقط حرکت به سوی یک مقصد جغرافیایی نیست؛ حرکت به سوی بازتعریف هویت امت اسلامی است. میلیون‌ها انسان از ملیت‌ها و زبان‌های گوناگون، در کنار یکدیگر، تصویری کم‌نظیر از وحدت شیعیان را خلق می‌کنند؛ وحدتی که فراتر از مرزهای سیاسی و قومی، بر محور محبت اهل‌بیت(ع) شکل گرفته است. همین همدلی و همبستگی، مهم‌ترین سرمایه‌ای است که دشمنان این امت همواره کوشیده‌اند آن را تضعیف کنند.

با وجود همه تهدیدها و ناامنی‌هایی که هر ساله تلاش می‌شود بر مسیر اربعین سایه بیفکند، این حرکت نه‌تنها متوقف نشده، بلکه هر سال گسترده‌تر از گذشته ادامه یافته است. همین پایداری نشان می‌دهد که اربعین تنها یک مراسم نیست، بلکه جریانی اجتماعی و فرهنگی است که از عمق باورهای مردم سرچشمه می‌گیرد و قدرت خود را از ایمان آنان می‌گیرد، نه از ابزارهای مادی.

آنچه در جاده‌های منتهی به کربلا دیده می‌شود، تصویری از آینده‌ای است که در آن ملت‌های آزاده، با تکیه بر فرهنگ عاشورا، عزت، عدالت و کرامت انسانی را مطالبه می‌کنند. اربعین، در چنین نگاهی، محل تلاقی گذشته و آینده است؛ جایی که خاطره عاشورا، الهام‌بخش مقاومت امروز می‌شود و مقاومت امروز، ریشه‌های خود را دوباره در مکتب امام حسین(ع) استوارتر از همیشه پیدا می‌کند.