پاسخ به ترامپ حمله پیش‌دستانه است

در شرایطی که رئیس‌جمهور آمریکا آشکارا تهدید به «روز نیروگاه و روز پل» و نابودی زیرساخت‌های حیاتی ایران کرده است، اتخاذ تدابیر پیش‌دستانه نه تنها یک حق مشروع، بلکه یک ضرورت راهبردی برای بازدارندگی و حفظ امنیت ملی ایران محسوب می‌شود.

تهدیدی فراتر از خط قرمز
تهدید اخیر دونالد ترامپ برای هدف قرار دادن سیستماتیک پل‌ها و نیروگاه‌های ایران، یک هشدار ساده نیست؛ بلکه اقدامی آشکار برای به وحشت انداختن ۹۰ میلیون غیرنظامی ایرانی است. تکرار عبارت «سه‌شنبه، روز نیروگاه و روز پل خواهد بود» در شبکه اجتماعی «تروث‌سوشال» نشان از عزم واشنگتن برای فلج کردن کامل زندگی مردم ایران دارد. چنین اظهاراتی از سوی رئیس‌جمهور آمریکا، در واقع «اعتراف به جنایت جنگی» تلقی می‌شود. کارشناسان حقوق بین‌الملل تأکید کرده‌اند که هدف قرار دادن عامدانه زیرساخت‌های غیرنظامی برای ایجاد ناآرامی‌های گسترده، مصداق بارز جنایت جنگی است.

دفاع مشروع در برابر تهدید قریب‌الوقوع
حق ایران برای پاسخ «همتا به همانند» و حتی انجام اقدامات پیش‌دستانه، کاملاً منطبق با حقوق بین‌الملل است. بندهای متعددی از منشور ملل متحد، استفاده از زور در دفاع از خود را تا زمانی که شورای امنیت اقدام لازم را انجام دهد، مجاز می‌شمارد. موضع رسمی ایران نیز صریح است: «اگر به زیرساخت‌های ما حمله شود، واکنش مشابهی نشان خواهیم داد» اما در شرایط فعلی، «واکنش مشابه» یک اقدام دفاعیِ صرفاً واکنشی نیست. زمانی که طرف مقابل علناً اعلام می‌کند «قصد نابودی همه چیز» را دارد. تهدید به حدی قریب‌الوقوع و فوری می‌شود که منتظر ماندن برای ضربه خوردن، یک اشتباه راهبردی جبران‌ناپذیر خواهد بود.

ضرورت تغییر پارادایم دفاعی
از ژانویه ۲۰۲۶، شورای عالی دفاع ملی ایران رسماً حق خود را برای انجام حملات پیشگیرانه بر اساس «علائم عینی تهدید» اعلام کرده است. این تغییر دکترین، گذار از «صبر راهبردی» به «بازدارندگی فعال» را نشان می‌دهد. اهداف بالقوه برای اقدام متقابل پیشدستانه می‌تواند شامل پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه، تأسیسات حیاتی متحدان آمریکا در خلیج فارس که بستر لجستیکی حملات را فراهم می‌کنند، و زیرساخت‌های الکترونیک و انرژی در اختیار منافع آمریکا باشد. تغییر راهبرد از «صبر راهبردی» به «اقدام پیش‌دستانه» یک انتخاب، بلکه یک ضرورت ناشی از ماهیت تهدیدات کنونی است. در برابر رئیس‌جمهوری که آشکارا از تخریب زیرساخت‌های غیرنظامی صحبت می‌کند و این اقدامات را به رخ می‌کشد، تنها زبانی که او می‌فهمد، قدرت قاطع و پاسخ متقارن و متقابل است. آیا فکر می‌کنید جامعه بین‌المللی در برابر این تهدیداتِ صریحِ جنایت جنگی واکنش مؤثری نشان خواهد داد؟