نقطه‌ای که پیش از آن نباید جز جنگیدن سخنی گفت

پذیرش رسمی شکست توسط آمریکا

عربده‌کشی اخیر ایهود اولمرت، نخست‌وزیر سابق رژیم صهیونیستی، مبنی بر اینکه اگر ترکیه برای تشکیل ائتلاف اسلامی تلاش کند، «اسرائیل» مجبور می‌شود پس از ایران، جنگی را علیه آن آغاز کند، پرده دیگری از وقاحت بی‌پایان جبهه استکبار را کنار زد؛ منطقی فرعونی که برای زیاده‌خواهی‌اش مرزی نمی‌شناسد و جنگ را تا بی‌نهایت طلب می‌کند. این همان حقیقتی است که در نبرد ۱۲ روزه و جنگ رمضان با گوشت و پوست لمس کردیم؛ دشمنی که در توهمات خود، با پیش‌فرض ترور فرماندهان و ایجاد فتنه، آسیب بر ساختار قدرت و شهادت رهبری نابودی نظام و ایران را نشانه رفته بود، اما در برابر صخره ستبر «مردم» و نظام ساختارمند ایران، سرش به سنگ خورد.
اگر امروز در این نقطه حساس، پیش از درهم‌شکستن کامل استخوان‌های دشمن، متوقف شویم، آن‌ها نبرد بعدی را با ضریبی وحشتناک‌تر آغاز خواهند کرد. متأسفانه برخی در داخل، هنوز می‌خواهند آزموده را بیازمایند؛ همان‌هایی که پیش از جنگ ۱۲ روزه، هشدارهای دلسوزانه ما را درباره فریب مذاکرات نشنیدند و با خوش‌خیالی‌های سمی، زمینه‌ساز جسارت دشمن و شهادت عزیزانمان شدند.
بنابرین فراتر از پاسخ های مضحک دیپلماتیک صادقانه و برای تأمین منافع ملی پرسش حقیقی این است که ایستگاه نهایی این جنگ کجاست؟ خیلی ساده باید گفت ما باید جنگ را در نقطه‌ای متوقف کنیم که دیگر هیچ متجاوزی جرأت نکند به خاک مقدس ما چشم بدوزد و سایه شوم ترور برای همیشه از سر این ملت کوتاه شود.
امروز آمریکا و سگ هار او در منطقه، در سراشیبی سقوط قرار گرفته‌اند. برخلاف لفاظی‌ها، این شرایط جنگی برای ایران کمترین هزینه را داشته است. دشمنی که می‌خواست درآمد نفتی ایران را صفر کند، حالا شاهد است که ایران بیشتر و گران تر از هر زمان دیگری نفت می‌فروشد. به اعتراف فایننشال اکسپرس، در صورت ادامه این تنش‌ها و مسدود ماندن مسیرهای حیاتی کشتیرانی مانند تنگه هرمز، قیمت نفت می‌تواند به سرعت تا ۱۵۰ یا حتی ۲۰۰ دلار در هر بشکه صعود کند. این یعنی ایران نه تنها منزوی نیست، بلکه تنها بازیگر مقتدری است که با «محاصره گزینشی»، تعیین می‌کند چه کسی حق عبور دارد.
اکنون تنگه هرمز ابزاری است که از تمام تحریم‌های بیست‌ساله غرب، کارآمدتر عمل می‌کند. آن هم به اذعان رسانه‌های غربی مثل اکونومیست که با فرض عدم حمله ایران به کاروان اسکورت آمریکا می‌گویند با نگاهی به سابقه آمریکا در دهه ۸۰، دو سال و نیم طول می‌کشد تا ۳۲۰ کشتی گرفتار در خلیج فارس خارج شوند! این یعنی بن‌بست کامل!
وبگاه آمریکایی آنتی‌وار نیز اعتراف می‌کند که جنگ ترامپ با ایران آن‌گونه که برنامه‌ریزی شده بود پیش نمی‌رود و عملاً به یک «عملیات شکست حماسی» تبدیل شده است.
عقب‌نشینی در این لحظه، یعنی بر باد دادن تمام آنچه تا کنون آن هم به هزینه های سنگبن به دست آوردیم و البته تنها گذاشتن حزب‌الله قهرمان که چشم و چراغ ماست. پیروزی نهایی زمانی است که دشمن شکست را بپذیرد، طرح‌های مضحک خلع سلاح مقاومت را به زباله‌دان بیندازد و مسیر پشتیبانی از یارانمان رسماً باز شود. بعد با همان شروطی معقولی که گفته شد سخن از توقف جنگ شود. بنابرین هیچ مذاکره‌ای پیش از اعلام رسمی شکست توسط جبهه کفر، معنا ندارد؛ ترامپ نباید دیگر فرصت پیدا کند که با تکبر مقابل دوربین‌ها بایستد و از عملیات علیه ایران سخن بگوید یا به گزاف از پیروزی های به دست نیامده اش بگوید.
همانطور که جنگ ۱۲ روزه و امروز در جنگ رمضان می بینم، این هدف و این پیروزی قطعی است، اگر بر عهد خود استوار بمانیم؛ چرا که «ولا تهنوا ولا تحزنوا وانتم الاعلون ان کنتم مؤمنین».
ملت ایران نشان داده که از عربده‌های دشمن نمی‌هراسد و مسئولان نظامی نیز مهیای ضربه نهایی هستند. در این میان، تنها انتظار از برخی وادادگان سیاسی که نسخه‌های پوسیده‌شان همواره عامل خسارت بوده، این است که در محضر خداوند شرم کنند و با سکوت خود، اجازه دهند ملت ایران یک بار برای همیشه تکلیف این جبهه شکست‌خورده را روشن کند. پیروزی در یک قدمی است؛ اگر ایمان باشد، معجزه در دسترس است.