ملت یک‌صدا: استمرار انتقام تا شکست دشمن

آنچه امروز از حنجره ترامپ بیرون می‌جهد، نه یک «پیشنهاد»، که یک «تله‌گذاری آشکار» برای غارتِ دستاوردهای میدان است. آمریکا که تا دیروز عربده‌کشی می‌کرد و برای زیرساخت‌های این سرزمین خط‌ونشان ۴۸ ساعته می‌کشید، حالا که در منجلابِ محاسباتی خود فرو رفته، طنابِ پوسیده «مذاکره» را به سمت ما پرتاب کرده است. اما پرسش اینجاست که یک نفر، چندبار باید از یک سوراخ گزیده شود؟ ما هنوز داغ‌دارِ «خوش‌بینی‌های ساده‌لوحانه» غرب زدگان داخلی هستیم. از برجام گرفته تا همین «جنگ ۱۲ روزه» اخیر و حتی دو مرتبه پس از آن، هر جا که لبخندِ دشمن را باور کردیم، خنجر خوردیم. فاجعه آنجاست که درست در لحظاتی که دیپلمات‌های ما با ذوق‌زدگی از «پیشرفت مذاکرات» می‌گفتند، دشمن در اتاق‌های عملیاتش، ساعتِ دقیقِ هجوم را تنظیم می‌کرد. توافقاتِ بی‌حاصلی چون «قاهره»، یا تلاش های دیپلماتیک پیش از جنگ با وجود امتیاز دهی های فراوان نه تنها بازدارندگی ایجاد نکرد، که نیشخندِ تحقیرآمیز اروپایی‌ها و جسارتِ بی‌حدّ صهیونیست‌ها را به همراه داشت.
هر کس امروز بخواهد یاوه‌های ترامپ را در داخل «تئوریزه» کند یا برای این فریبِ جدید، زمین‌سازی رسانه‌ای انجام دهد، تکلیفش روشن است؛ یا در نهایتِ «سفاهت سیاسی» است و یا در دایره «خیانت» قدم می‌زند.
ملت ایران، که در سرمای سخت و فشار اقتصادی، ۲۵ روز است زیر صدای جنگنده‌ها ایستاده و از خونِ پاک «رهبر شهید» خود و کودکان معصوم «میناب» نگذشته، هرگز اجازه نخواهد داد «میز مذاکره» به قتلگاهِ پیروزی‌هایش بدل شود.
امروز فصلِ «دیپلماسیِ التماسی» به پایان رسیده است. چرا که به تعبیرِ دقیقِ رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، این ملت مبعوث شده است تا حافظِ عزت خویش باشد. کفِ مطالبات ملت مشخص است: پذیرش رسمی شکست توسط شیطان بزرگ، احیای کامل بازدارندگی در پهنه عمل و اخذ غرامت بابت تمام جنایت‌ها و ترورها.
بنابراین تا زمانی که دشمن به «غلط کردن» نیفتد و تا زمانی که سایه تسلیحات آمریکایی از سرِ کشورهای منطقه، از قطر و بحرین تا امارات، کم نشود، سخن گفتن از صلح، چیزی جز «فرصت دادن به قاتل برای تجدید قوا» نیست و اساسا تا آن زمان صدای یکتای ملت مبارزه با دشمنان خواهد بود. سیاستمداران هم خوب می دانند که بزرگ ترین وظیفه شأن تبعیت از خواست همین ملت غیوری است که از جان و دل و از سرمایه خود برای حیثیت ایران گذشته است.
خون‌خواهیِ ما، یک مطالبه عاطفی نیست؛ یک استراتژی بقاست. مردک قاتل می‌خواهد با «شروطِ مضحک»، آنچه را در میدان جنگ به دست نیاورده، در پوششِ توافق از ما برباید چرا که نیروهای مسلح ما با پاسخ‌های قاطعِ موشکی نشان دادند که حتی تهدید یک دکل برق در ایران هم بی‌جواب نمی‌ماند و صراحتا از آمادگی برای ادامه تا پیروزی کامل سخن گفتند و امروز او راهی به جز نیرنگ برای فرصت سازی و مشغول کردن اذهان برای حملات جدید و بر هم زدن وحدت ملت ندارد.
خیالی که به نتیجه نخواهد رسید چرا که امروز، روزِ «تودهنی زدن» به کسانی است که می‌خواهند دوباره ایران را در وضعیت «نه جنگ و نه صلح» معلق نگه دارند تا گام‌به‌گام نقشه‌ی تجزیه و آشوب را پیش ببرند. ما کشوری نیستیم که با یک «لافِ قماربازانه» عقب بنشیند و حتی در برابر بزرگ ترین حملات و تهدیدات سر خم نکردیم؛ جهان باید بداند اینجا سرزمینِ ایستادگی است و هر مذاکره‌ای پیش از اعترافِ دشمن به شکست، خیانت به خون شهدایی است که قداستِ این خاک را با جانشان امضا کردند.