تنگه هرمز ، ارثیه پدری ما

تنگه هرمز فقط یک گذرگاه آبی نیست؛ ریشه‌ی ماست، خانه‌ی پدری ماست و ارثیه‌ی ما. جایی که نه تنها نفس جنوب، بلکه صدای یک ایران از آن بلند می‌شود و تاریخ ایران روی موج‌هایش قدم می‌زند. هر کشتی‌ای که از این آبراه عبور می‌کند، انگار از کنار خانه‌ی ما رد می‌شود؛ و هیچ‌کس حق ندارد بی‌اجازه وارد خانه‌ی مردم شود. دنیا شاید قانون جنگل را پذیرفته باشد، اما ما مجبور نیستیم در خانه‌ی خودمان با قانون آنها زندگی کنیم.
تنگه هرمز باید با حاکمیت ایران حفظ شود، چون اگر ایران نباشد، هیچ‌کس امنیت این شاه‌راه اقتصادی را تضمین نمی‌کند. البته کسی نمیتواند بدون ایران، امنیت تنگه هرمز را حفظ کند. دنیا سال‌هاست ثابت کرده که وقتی پای ایران وسط باشد، نه حقوق بشر معنا دارد، نه قوانین و بیانیه‌های بین‌المللی. همان روزی که آمریکا به خاک ما حمله کرد، هیچ‌کس حتی یک بند حقوقی برای دفاع از ایران نخواند. پس چرا باید امروز، در برابر همین دنیا، تنگه هرمز را بی‌قید و شرط باز نگه داریم؟
این تنگه، گروگان نیست؛ قانون‌گذار آینده‌ی منطقه است. باید از هرمز، یک «محل تولد قواعد جدید» ساخت؛ جایی که امنیت و تجارت نه با زبان ناوهای آمریکایی، بلکه با منطق قدرت بومی، همسایگی و تاب‌آوری تعریف شود. ایران نباید فقط از هرمز برای امتیازگیری در مذاکرات فرسوده‌ی قدیمی استفاده کند؛ باید از آن برای ساختن یک رژیم امنیتی–تجاری بومی بهره ببرد.
عبور از تنگه هرمز باید مشروط باشد؛ نه به امضای دریادارهای آمریکایی، نه به تفسیرهای حقوقی کشورک‌های ساحلی، بلکه فقط و فقط به پذیرش قوانینی که ایران وضع می‌کند. تنگه هرمز خانه‌ی پدری ماست؛ هیچ کشوری،نه کوچک، نه بزرگ، حق ندارد در حاکمیت آن شریک شود یا برایش نسخه بپیچد. این یعنی پایان دکترین «امنیت خلیج فارس توسط بیگانگان». یعنی اینکه اگر دنیا می‌خواهد از شاه‌راه معیشتی خودش عبور کند، باید اول در خانه‌ی ما احترام بگذارد و قواعدی را بپذیرد که ایران تعیین می‌کند، نه قواعدی که هزاران کیلومتر آن‌طرف‌تر نوشته شده‌اند.
تنگه هرمز را نمی‌شود با لبخندهای دیپلماتیک حفظ کرد؛ اینجا جای بازی‌های دیپلماتیک نیست. اینجا جایی است که اگر ایران ایستادگی نکند، هیچ‌کس برایش نمی‌ایستد. هرمز باید با قدرت ایران مدیریت شود، چون این آبراه فقط یک مسیر نیست، شناسنامه‌ی ماست، نفس جنوب است، و ستون فقرات امنیت منطقه.