تنگه هرمز؛ خانه‌ی پدری ایران، نه میز مذاکره

دستگاه محاسباتی پزشکیان و عراقچی بار دیگر نشان داد که از واقعیت‌های منطقه فاصله دارد. ذهنیت این افراد، پایبندی کورکورانه به قوانین بین‌المللی و نشست‌های بی‌حاصل با کشورهای عربی است؛ ذهنیتی که اقتدار ایران را زیر سؤال برده و مدیریت تاریخی تنگه هرمز را به بازی گرفته است. تنگه‌ای که در جنگ‌های گذشته ثابت کرد باید با قدرت ایران اداره شود، امروز به جای دیکته شدن به جهان، در قالب تفاهم‌نامه‌های بی‌خاصیت با عمان و دیگر کشورک‌های خلیج فارس مطرح می‌شودو همین  خطاهای محاسباتی مسؤلان کشور است که دشمن را جسورتر می‌کند.

وقتی پزشکیان با افتخار از «تفاهم عمان» و وجه در قوانین بین‌المللی سخن می‌گوید، فراموش کرده که همین قوانین بین‌الملل حتی در برابر تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران سکوت کردند و حتی خود پزشکیان نیز از سکوت مدعیان گله‌مند بود. آیا یک بند حقوقی برای دفاع از ایران صادر شد؟ پس چرا باید امروز به همان قوانین دل ببندیم و تفاهمی با عمان و دیگر کشورک‌ها در مورد تنگه‌هرمز داشته باشیم و انتظار داشته باشیم که اقتدار ایران را تضمین کنند؟جناب پزشکیان؛ مگر این جماعت به پیمان الجزایر و برجام و اسلام‌آباد پایبند بودند که حالا  دل به امضای این شیوخ بستید؟

عراقچی هم در مصاحبه‌هایش همین مسیر را ادامه می‌دهد؛ نقشه‌های دریایی و مسیرهای موقت را به کشورهای منطقه ارائه می‌کند، گویی مدیریت تنگه هرمز یک موضوع قابل تقسیم است. اما واقعیت را ما  روشن میکنیم: مدیریت این شاه‌راه اقتصادی از ابتدا با ایران بوده و تا همیشه ادامه خواهد داشت و نباید این موارد را تقسیم کرد و ذیل قوانین بین‌الملل تفسیر کرد.

نمونه‌ی آشکار این خطا، نشست عمان بود؛ با یک تلفن عربستان سعودی، کل جلسه به تعویق افتاد. البته از سنگ‌اندازی‌های بحرینی‌ها هم نباید به ساده‌گی‌گذشت. این یعنی بازی با اعتبار ایران، یعنی وابستگی به اراده‌ی دیگران. وقتی وزیر خارجه عمان در شبکه‌های اجتماعی نوشت که نشست به زمان نامشخصی موکول شد، معنایش چیزی جز تحقیر دیپلماتیک نبود. ایران نباید اجازه دهد چنین تصمیماتی با یک اشاره‌ی ریاض، سرنوشت تنگه هرمز را تعیین کند.

پزشکیان و عراقچی با ذهنیت غلط خود، اقتدار ایران را به پای قوانین بین‌المللی و نشست‌های همیشه بی‌ثمر، قربانی کرده‌اند. تنگه هرمز نه موضوع تفاهم، بلکه سند حاکمیت ایران است. سیاستی که به جای دیکته کردن قدرت ایران، به دنبال امضا گرفتن از کشورهای کوچک منطقه باشد، سیاست ضعف است. ایران باید به جهان اعلام کند: هرمز خانه‌ی پدری ماست؛ مدیریت آن نه با تفاهم، بلکه با اقتدار ایران ادامه خواهد داشت و این مورد غیر قابل تقسیم است، ولاغیر.