اکثر ما هنوز هم یادمان است شبی را که بشار اسد از تخت حکومت پایین کشیده شد و حکومت سوریه سقوط کرد،هنوز هم یادمان است که مردم سوریه همان شبها هلهله و پایکوبی کردند.انگار که قرار بود یک شبه و با سقوط یک حکومت به اوج خوشبختی برسند؛همان شبی که رویای اسرائیل و آمریکا را محقق کرد و موجب شد بدون نظرخواهی از مردم سوریه حکومت و فرد دست نشانده اسرائیل بر سوریه حاکم شود،روزهایی که صدای غرب دوستان داخل ایران را هم بلندتر کرده بود که آی مردم! ببینید که تعامل با غرب رفع تحریم میکند! ببینید که شرکتهای تکنولوژی آمریکایی وارد سوریه شدهاند و حرفهای تکراری که همیشه میزنند،اما همان صداها امروز که سوریه درگیر اعتراضات داخلی و اقتصاد نابسامان،حتی با وجود رفع تحریمها است ساکت ماندهاند.
بعد از آرژانتین،سوریه دومین الگوی شکست خورده برای عاشقان غرب و دستورالعملهای IMF است،الگویی که در شوروی نیز اجرا شد و در روسیه بعد از فروپاشی شوروی طبق نسخه IMF و سهامدار عمدهاش یعنی آمریکا تجویز شد و تورمهای بی سابقه در آنها رقم زد، نسخهای که بعدها حتی خود IMF نیز اعتراف کرد که پیچیدنش برای همه کشورهای در حال توسعه غلط بود.
عقب ماندگی برخی کشورهای آسیای شرقی و غربی عمدتا یا بدلیل کودتاهای خانمان سوز و حکومت دست نشانده بوده است و یا بدلیل استعمار نوین اقتصادی؛سوریه امروز نتیجه ترکیبی از این دو مورد است،تجویز نسخه بومی برای بهبود کشور تنها راه چاره بود که بدست مردم و تولید مولد انجام میشد اما حاکمان و مردم سوریه ترجیح دادند بدون ذرهای تلاش و با دستبوسی غرب به خوشبختی برسند اما تاریخ نشان داده که رفاه جمعی هیچ کشوری با محتاج ماندن تامین نشده.
بزرگترین مصداق برگشت به نسخه بومی برای پیشرفت داخلی را میتوان کشور چین و تحولات دهه ۸۰ میلادی در چین دانست،چین کشوری بود که از تله محتاج ماندن به غرب و تجویزهای غرب گریخت،در دهه ۸۰ میلادی تعدادی از جوانان و روشنفکران چینی شروع به مطالعه اصول اقتصادی باستانی چینی کردند و تولید را ابتدا در روستاها و بین کشاورزان چینی تقویت کردند،دولت نیز پس از ناکامی که که در اجرای نسخه شوک درمانی داشت از ادامه اجرای آن دست کشید و مشغول کمک به تعاونیهای کوچک مردمی شد تا جایی که گره کور شکوفایی چین در دهه هشتاد میلادی باز شد.
سوریه،آرژانتين،شیلی و روسیه زمان “بوریس یلتسین” نیز میتوانستند از استعمار نوین بگریزند و با توجه به منطقه زیست،تحولات منطقهای خود و فرهنگ بومی مردم نسخهای بومی سازی شده ارائه بدهند اما نخبگان و دولتمردان آنها ترجیح دادند که لم بدهند،پا روی پا بیندازند و دستبوسی کنند تا شاید غرب گرهی از آنها باز کند!
نویسنده: فاطمه کاظمی ،دانشجوی فیزیک دانشگاه ارومیه
برای نظر دادن درباره این مطلب و دیگر مطالب ثبت نام کنید یا اگر حساب دارید وارد شوید