از دستان خونی انقلاب ۵۷ تا دستان خونی روز قدس ۱۴۰۴

تاریخ را نمی‌شود با تیتر ساختگی نوشت. تاریخ وقتی بخواهد حرف بزند، خودش به خیابان می‌آید.

در انقلاب ۵۷، خیابان‌های ایران پر بود از مردمی که با دستان خونی، با گلوله در سینه، بساط یک گماشته آمریکایی را جمع می‌کردند. همان مردمی که سال‌ها تحقیر و وابستگی را تحمل کرده بودند، آن روز در خیابان ایستادند تا بگویند ایران دیگر مستعمره واشنگتن نیست.

آن روزها هم یک عده بودند که می‌گفتند با آمریکا درنیفتید؛ می‌گفتند باید کنار آمد؛ می‌گفتند مردم خسته‌اند. اما خیابان جوابشان را داد.

چهل‌وهفت سال گذشت.

در این چهار دهه، یک جریان سیاسی و رسانه‌ای در ایران مأموریت خود را صرف یک چیز کرد: بزک‌کردن آمریکا. از سرمقاله تا میزگرد، از دانشگاه تا شبکه‌های اجتماعی، مدام گفتند مشکل ما سوءتفاهم است؛ اگر مذاکره کنیم، اگر کوتاه بیاییم، اگر لبخند بزنیم، آمریکا دشمنی نخواهد کرد.

اما واقعیت مثل پتک بر سر این روایت فرود آمد.

در میانه همان مذاکراتی که قرار بود «گشایش» بیاورد، دوباره تجاوز و تهدید از همان جایی آمد که سال‌ها بزکش می‌کردند. ناگهان همه آن تحلیل‌ها رنگ باخت.

و درست در همین روزها، خیابان دوباره حرف زد.

در ۲۲ دی‌ماه، میلیون‌ها نفر به خیابان آمدند. مردمی که آمده بودند تروریسم را محکوم کنند، شهدای خود را بدرقه کنند و بگویند هنوز ایستاده‌اند. اما رسانه‌های غربگرا ترجیح دادند این جمعیت را نبینند. برای چند آشوبگر تیتر ساختند و تاریخ‌بافی کردند؛ از «دی ۵۷ تا دی ۱۴۰۴». اما وقتی خیابان از مردم پر شد، ناگهان سکوت کردند.

چرا؟ چون این تصویر برایشان خطرناک است. چون نشان می‌دهد همان مردمی که در انقلاب ۵۷ با دستان خونی گماشته آمریکا را از این کشور بیرون کردند، هنوز زنده‌اند.

و این حقیقت در روز قدس ۱۴۰۴ دوباره خودش را نشان داد؛ وقتی مردم ایران با همان خشم و همان غیرت به خیابان آمدند. مردمی که دستانشان با تجاوز جنگنده‌ها بوی خون گرفت؛ خون شهدایی که در تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی ریخته شد. همان دست‌هایی که روزی علیه شاهِ گماشته بالا رفت، امروز هم در برابر آمریکا و اسرائیل گره شده است، به مانند دست امام شهید به هنگام شهادت.

این همان چیزی است که جریان غربگرا نمی‌تواند هضم کند.

چهل‌وهفت سال تبلیغ کردند که انقلاب تمام شده، مردم عوض شده‌اند، شعارها دیگر خریدار ندارد. اما خیابان چیز دیگری می‌گوید.

خیابان می‌گوید مردم همان مردم‌اند.

از دستان خونی انقلاب ۵۷ تا دستان خونی روز قدس ۱۴۰۴، یک خط بیشتر کشیده نشده است: خط ایستادگی در برابر استبداد و سرسپردگی استکبار.

و شاید به همین دلیل است که این روزها بی‌آبروترین جریان سیاسی کشور همان‌هایی هستند که سال‌ها وعده «سازشِ نجات‌بخش» می‌دادند؛ وعده‌ای که حالا زیر سایه تجاوز و تهدید، مثل رنگی کهنه از صورت واقعیت شسته شده است.